บทที่ 2963 ทะเลดอกไม้

เรื่องที่ติงหยางชอบพอซูเหยียนก็ไม่ใช่ความลับแต่อย่างใด

เหวินจิ้งในฐานะที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของซูเหยียน แน่นอนว่าก็เคยได้ยิน เธอชำเลืองมองซูเหยียน ลังเลใจเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "เสี่ยวเหยียน ไม่เช่นนั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ! ฉันเห็นว่าติงหยางเตรียมพร้อมที่จะเข้ามาแล้ว และสามีของคุณก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย ถ้าหากเกิดเหตุสุดวิสัยอะไร ก็คงไม่ดีแน่"

"พูดถูก!"

ซูเหยีนนพยักหน้า กำลังจะตามเหวินจิ้งออกไปทันที

แต่พอคนทั้งสองลุกขึ้น ชายสวมชุดสูทสองคนก็มาขวางพวกเธอเอาไว้ทันที

"คุณซูครับ กรุณานั่งฟังเงียบๆ อยู่ตรงนี้ด้วย อย่าทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับพวกเราเลยครับ"

คนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ลมหายใจของผู้หญิงทั้งสองสั่นสะท้าน ชัดเจนว่าตกใจไม่น้อย ไม่กล้าเอะอะโวยวาย

และบนเวที น้ำเสียงอันเต็มไปด้วยไมตรีจิตของติงหยางได้ดังขึ้นอีกครั้ง

"เพื่อนซู ฉันรู้ดีว่า คุณอาจจะมีความเข้าใจผิดต่อตัวฉันไม่น้อย อาจจะมีความไม่เข้าใจต่อตัวฉันไม่น้อย แต่ฉันเชื่อว่า เพียงแค่ฉันได้ครอบครองหัวใจของคุณ คุณก็จะได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉันอย่างแน่นอน!"

"ตลอดชีวิตของฉัน ได้พบเจอผู้คนมากมาย มีประสบการณ์อย่างเหลือล้น มีเพียงแค่คุณ ที่ยังคงทำให้ฉันรู้สึกว้าวุ่นเป็นที่สุด!"

"เพราะคุณ ฉันเต็มใจที่จะกลายเป็นคนที่ดีขึ้น ไม่ใช่เพื่อทำให้เป็นที่จับจ้องของผู้คน เพียงแค่ยินดีที่จะสามารถเหมาะสมกันกับคุณได้!"

...

ติงหยางก็ไม่รู้ว่าไปจำคำพลอดรักมาจากไหน หยิบไมโครโฟนพลางสารภาพรักอย่างอ่อนโยน ในขณะนี้ด้านหลังเวทียังคงเล่นเพียงอันนุ่มนวล กระทั่งนักเรียนทุกคนต่างก็ถูกคำพูดของหลินหยางทำให้ประทับใจ

บรรดาผู้คนต่างก็ปิดปาก น้ำตาคลอ มองดูติงหยางที่อยู่บนเวที

เขาราวกับเจ้าชายผู้ขื่นขม ทำให้คนเกิดความสงสารและเห็นใจ

แม้แต่เหวินจิ้ง ก็รู้สึกสะเทือนอารมณ์

ซูเหยียนมีสีหน้าไม่น่าดู ภายในใจก็ภาวนาอย่างเงียบๆ ให้หลินหยางมาเร็วๆ หน่อย

ในเวลานี้ มีคนที่อดทนไม่ไหวจริงๆ จึงเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกนว่า: "เพื่อนติง! ตกลงเพื่อนซูอยู่ตรงไหนเหรอ? บอกพวกเราได้ไหม?"

"ใช่แล้ว พวกเราอยากเห็นเพื่อนซู!"

"เพื่อนซูคงมีความสุขมากเลย! เธออยู่ตรงไหนเหรอ? ฉันอยากจะเห็นว่าเธอเป็นใคร ถึงสามารถทำให้เพื่อนหลงรักขนาดนี้?"

เสียงจำนวนไม่น้อยดังขึ้นมา

เมื่อติงหยางเห็นว่าบรรยากาศเริ่มเข้าเค้าแล้ว จึงแอบยกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็จ้องมองไปยังซูเหมียนด้วยความลึกซึ้ง อย่างเงียบๆ ไม่พูดจา

ชั่วพริบตา สายตาทั้งหมดก็มารวมกันอยู่ที่ซูเหมียน

สปอตไลท์ก็หันมาส่องที่เธออย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของซูเหมียนสะท้อนเข้าไปในสายตาของทุกคนทันที

"คุณพระ คือเพื่อนซูเหรอ?"

"ดาวมหาวิทยาลัยในตำนานของมหาวิทยาลัยซาของพวกเราอย่างนั้นเหรอ?"

"มิน่าล่ะถึงสามารถทำให้เพื่อนติงหลงรักได้ขนาดนี้! นางฟ้าในตำนานผู้นี้ ใครจะไม่หวั่นไหวได้ล่ะ?"

เสียงอันตกตะลึงดังต่อเนื่องกันเป็นระลอก

ติงหยางเห็นเช่นนี้ จึงเดินลงจากเวทีทันที รีบเดินไปถึงตรงหน้าซูเหยียน จากนั้นก็คุกเข่าลง ถือดอกกุหลาบเอาไว้ในมือ แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนถึงที่สุดว่า: "ซูเหยียน ฉันยินดีที่จะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อปกป้องดูแลคุณ! ให้โอกาสฉันสักครั้ง แต่งงานกับฉัน ได้ไหม?"

สายตาของเขาลึกซึ้ง สถานการณ์นี้เหตุการณ์นี้ คำพูดนี้การกระทำนี้ ไม่ว่าอย่างไรผู้หญิงเพียงคนหนึ่งก็ไม่อาจรับมือได้แน่นอน

คนโดยรอบบางคนที่ถูกติงหยางโน้มน้าว ก็ส่งเสียงตะโกนขึ้นมาทันที

"แต่งเลย!"

"แต่งเลย!"

"แต่งเลย!"

...

เสียงที่ราวกับคลื่น ดังขึ้นอื้ออึง

หอประชุมได้กลายเป็นสถานที่ขอแต่งงานในทันใด

เหวินจิ้งใจเต้นตึกตัก แล้วมองซูเหยียนอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเอ่ยปาก

ซูเหยียนหายใจค่อนข้างถี่ แต่กัดริมฝีปากแน่น สายตาเด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก จากนั้นจึงเอ่ยปากขึ้นว่า: "เพื่อนติง ต้องขอโทษจริงๆ ...."

"เดี๋ยวก่อน!"

ในขณะที่ซูเหยียนกำลังเตรียมที่จะปฏิเสธ จู่ๆ ติงหยางก็ตะโกนขึ้นมา ตัดบทคำพูดของซูเหยียน

ซูเหยียนตกตะลึง

ติงหยางยิ้มเล็กน้อย: "เพื่อนซู คุณอย่าเพิ่งรีบตอบกลับฉัน คุณได้โปรดดูสิ่งนี้ก่อนนะครับ!"

พูดจบ เขาก็หันตัวกลับ แล้วโบกมือให้กับชายที่สวมชุดสูท

ชายสวมชุดสูททุกคนเข้าใจ จับผ้าขาวผืนใหญ่ที่อยู่กลางเวที แล้วดึงออกทันที

ชั่วพริบตา กลิ่นดอกไม้ก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งหอประชุม

ทะเลดอกไม้อันงดงามและอลังการ ได้ปรากฏสู่สายตาของทุกคน!

ทุกคนทึ่มทื่อไป

ซูเหยียนก็ตกใจเหมือนกัน

"เสี่ยวเหยียน นี่คือทะเลดอกไม้ที่ฉันเตรียมมาให้คุณ มัน เป็นตัวแทนหัวใจของฉันที่มีต่อคุณ ชอบไหม?"

ติงหยางคุกเข่าลงอีกครั้ง ยิ้มพลางกล่าวอย่างอ่อนโยน

สายตาของหญิงสาวที่อยู่ตรงนั้นถูกทะเลดอกไม้ดึงดูด

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หญิงสาวแต่ละคนถึงได้รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นอย่างรุนแรง กระทั่งค่อนข้างหายใจไม่ออกเล็กน้อย

"โร....โรแมนติกจัง!"

"คุณพระ ถ้าหากมีผู้ชายคนไหนเต็มใจที่จะทำพิธีการขอแต่งงานเช่นนี้ให้กับฉันนะ ถึงแม้คนคนนั้นจะเป็นยาจก ฉันก็จะแต่งด้วย!"