บทที่ 2964 ข้าศึกบุก

"อะไรนะ? หรือว่าพวกมันต้องการกระตุ้น......" ซูเหยียนตกใจจนหน้าถอดสี

"วางใจเถอะ ดอกไม้ชนิดนี้ไม่มีผลเช่นนั้นหรอก หน้าที่ของมันคือส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้คน และทำให้ผู้คนตกอยู่ในอาการตื่นเต้นสุดขีด! กระทั่งถึงขั้นเกิดภาพหลอน!" หลินหยางกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง....."

ซูเหยียนเข้าใจในทันที

เมื่อนึกถึงการขอแต่งงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าของติงหยางเมื่อครู่นี้ และตนเองก็ดูเหมือนจะมองเขากลายเป็นหลินหยาง จนแทบจะตอบรับไป โชคดีที่หลินหยางมาปรากฏตัวได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเกรงว่าแผนชั่วของเขาคงจะสำเร็จจริงๆ

ถึงแม้ว่าสิ่งนี้จะไม่ส่งผลต่อการกระตุ้นความปรารถนานั้น แต่ถ้าเธอตกอยู่ในภาพลวงตา และเห็นติงหยางเป็นหลินหยาง แผนชั่วของติงหยางจะไม่ประสบความสำเร็จหรือ?

คิดถึงตรงนี้ ซูเหยียนก็เข้าใจในทันที

"ไอ้คนแซ่หลิน! แกยังไม่ไสหัวไปอีกเหรอ? หรือว่าเงินเหล่านี้มันไม่เพียงพอ?"

เมื่อเห็นหลินหยางวิ่งออกมาแล้วทำลายเรื่องราวดีๆ ของเขา ติงหยางจึงรู้สึกโมโห และตะโกนเสียงดังทันที

"ฉันขอถามคุณหน่อยว่า คุณกำลังวางแผนเอาชนะภรรยาของฉันจริงๆ ใช่ไหม?"

สายตาของหลินหยางเยือกเย็น และกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"แล้วแกเหมาะสมกับซูเหยียนเหรอ?"

ติงหยางแสดงความไม่พอใจ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

ในสายตาของเขา หลินหยางก็คือไอ้คนบ้านนอกคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าโผล่ออกมาจากซอกมุมไหน

เขายังอยากจะด่าต่อไป แต่ในเวลานี้ ผู้อาวุโสคนหนึ่งก็พาชายชุดดำสองสามคนพุ่งเข้ามา

ผู้อาวุโสปิดปากของติงหยาง แล้วกล่าวอย่างสั่นระริกว่า: "คุณชาย อย่างพูดอีกเลย! อย่าพูดอีกเลย!"

"ไสหัวออกไป!"

ติงหยางถูกหลินหยางยั่วโมโหถึงที่สุด ผลักผู้อาวุโสออกไป ชี้หน้าหลินหยางแล้วก่นด่าว่า: "ไอ้สารเลว ฉันจะบอกแกให้นะ ซูเหยียนจะต้องเป็นผู้หญิงของฉันในไม่ช้าก็เร็ว ถ้าหากแกรู้จักเอาตัวรอด ก็ไสหัวออกไปจากซูเหมียนเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นผู้อาวุโสจะสั่งให้คนตัดแขนขาของคุณซะ และจะทำให้คุณไม่อาจเห็นแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้!"

เพียงผู้อาวุโสได้ยิน สีหน้าก็เขาก็เขียวคล้ำทันที

"นี่คุณพูดอะไร?"

สายตาของหลินหยางเยือกเย็น ในดวงตาปรากฏแสงอันชั่วร้าย

ซูเหยียนที่อยู่ข้างๆ เห็นเช่นนี้ ก็เป็นกังวลว่าหลินหยางจะทะเลาะวิวาทกับติงหยางขึ้นมา จึงรีบขวางเอาไว้: "หลินหยาง อย่าได้ไปทำความรู้จักกับคนชั่วช้าเช่นนี้เลย พวกเราอย่าไปยั่วยุ แค่อยู่ให้ห่างๆ ดีกว่าไหม? พวกเราไปกันเถอะ!"

"คิดจะหนีเหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"

ติงหยางตะโกนอย่างเยือกเย็น แล้วโบกมือ ชายสวมชุดสูทที่อยู่ด้านหลังก็มาขวางคนทั้งสองอีกครั้ง

"ฉันเตรียมความพร้อมอย่างหนักขนาดนี้ แต่ตอนนี้พวกคุณอยากจะหนีอย่างนั้นเหรอ? ซูเหยียน วันนี้ไม่ว่าอย่างไร คุณจะต้องอยู่กับฉัน! ฟังนะ คุณมีแค่ทางเลือกเดียว! ตอบรับฉันเดี๋ยวนี้ จะต้องเป็นผู้หญิงของฉัน! ไม่เช่นนั้นพวกคุณอย่าได้หวังที่จะออกจากประตูนี้เลย!"

ติงหยางกล่าวอย่างโหดเหี้ยม อับอายจนกลายเป็นความโกรธ

แต่ทะเลดอกไม้นี้เขาใช้เงินไปเป็นจำนวนมาก

จุดประสงค์ก็คือต้องการให้ซูเหยียนยอมจำนน

บัดนี้เรื่องราวได้แย่แล้ว เงินก็จ่ายไปแล้ว เสียหน้าก็เสียไปแล้ว แต่คนไม่ได้อยู่ในกำมือ แล้วเขาจะยินยอมได้อย่างไร?

วันนี้ไม่ว่าอย่างไร ก็จะต้องให้ไอ้สารเลวคนนี้อธิบายให้ฉันฟังให้ได้!

ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่อาจกลืนความโมโหเดือดดาลลงไปได้

แต่ทว่าติงหยางที่กำลังเดือดดาลกลับไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีของผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลังโดยสิ้นเชิง

ผู้อาวุโสสั่นไปทั้งตัวอย่างบ้าคลั่ง และเหงื่อออกมาก บนใบหน้านอกจากความตกใจก็คือความสิ้นหวัง

เขาอดทนไม่ไหวอีกต่อไป และตะคอกใส่บอดี้การ์ดเหล่านั้นที่ขวางหลินหยางกับซูเหยียนอยู่: "หลีกออกไปให้หมด!"

บอดี้การ์ดทุกคนตกใจ ต่างก็ถอยหลังด้วยจิตสำนึก

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นนายท่านเหอโมโหเดือดดาลเช่นนี้

ติงหยางก็ตกใจเหมือนกัน แล้วหันหน้ามองไปยังผู้อาวุโส

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของผู้อาวุโส ก็รู้สึกสับสนงุนงงทันที

"นายท่านเหอ นี่คุณเป็นอะไรไป?"

"คุณชายครับ! คุณฟังคำแนะนำของฉันสักหน่อยเถอะ! อย่ายุ่งเกี่ยวกับคุณซูเหยียนอีกเลย! ไม่เช่นนั้น....ไม่เช่นนั้นอาจจะนำหายนะครั้งใหญ่มาสู่ตระกูลของพวกเราได้ครับ!"

ผู้อาวุโสกล่าวอย่างสั่นสะท้าน คนก็คุกเข่าลงกับพื้น สองมืออันแห้งเหี่ยวคว้าติงหยางเอาไว้แน่น

ติงหยางไม่อยากจะเชื่อ