บทที่ 2965 เซอร์ไพรส์

ติงหยางตกใจจนหน้าถอดสี แล้วถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้ว่าเขาจะสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร แต่เมื่อเปรียบเทียบกับรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของหลินหยาง ก็ชัดเจนว่าเตี้ยกว่า บวกกับการที่ติงหยางดื่มเหล้ามาเป็นเวลานาน ร่างกายจึงถูกทำลาย เมื่อเผชิญหน้ากับหลินหยางผู้มีพลัง จึงตัดสินได้อย่างง่ายดาย

โดยปกติจะมีบอดี้การ์ดอยู่รอบตัว เขาจึงสามารถวางอำนาจบาตรใหญ่ได้

แต่ปฏิกิริยาของเขาในตอนนี้ ตัวเองมีเพียงแค่คนเดียว จะสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของหลินหนางได้เหรอ?

"แก....แกคิดจะทำอะไร? ฉันจะบอกแกให้นะว่า! แกอย่าได้คิดเข้ามาวุ่นวายเชียว! ตระ....ตระกูลของพวกเราร่ำรวยมาก! แล้วตระกูลของพวกเราก็มีอำนาจมากเช่นเดียวกัน! ถ้า...ถ้าหากแกกล้าเข้ามาวุ่นวายกับฉัน ฉันรับรองได้เลยว่าแกไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์วันพรุ่งนี้แน่....."

ติงหยางกล่าวด้วยตัวที่สั่นระริก

เพียะ!

ฝ่ามือของหลินหยาง ตบลงไปบนใบหน้าของติงหยางโดยตรง

ติงหยางหน้ามืดตาลายทันที ดวงตามีดาวตกทันที และแทบจะล้มลงไปกับพื้น

"แก...."

เขาได้สติขึ้นมาเล็กน้อย ต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

เพียะ!

หลินหยางก็นำฝ่ามือตบลงไปบนใบหน้าของติงหยางอีกครั้ง

ครั้งนี้ติงหยางนั่งลงไปกับพื้นโดยตรง ส่ายหัวไปมา ราวกับว่าการถูกตบสองครั้งได้สั่นสะเทือนไปถึงสมอง และคายฟันหลายซี่ที่เปื้อนเลือดออกมาจากในปาก

หลินหยางไม่ออมมือ ยกมือขึ้นมาแล้วตบเข้าไปฉาดใหญ่

ไม่นาน ใบหน้าของติงหยางก็บวมราวกับหัวหมู

หลินหยางยังคงโกรธอยู่ เล็งไปที่แขนขาของติงหยาง และกำลังลงมือ

"หลินหยาง หยุดนะ!"

ซูเหยียนได้สติกลับมา จึงรีบดึงแขนของหลินหยางแล้วกล่าว

"เสี่ยวเหยียน ทำไมจะต้องแสดงความเมตตา ต่อคนประเภทนี้ด้วย?"

หลินหยางเอียงหน้าไปกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ภายในความเยือกเย็นของซูเหยียนจู่ๆ ก็ปรากฏความอ่อนโยนขึ้นมา ภายในใจของซูเหยียนจึงอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้นจึงยิ้มอย่างลำบากใจ: "คนสารเลวเช่นนี้ ฉันก็แทบอยากจะให้เขาตายไปซะเดี๋ยวนี้ แต่ดูเหมือนว่าตระกูลของพวกเขาไม่ธรรมดาเลย ถ้าหากทำร้ายเข้าจนหักสองสามท่อน ตระกูลของเขาจะต้องมาสร้างความเดือดร้อนให้พวกเราเป็นแน่ ช่างมันเถอะ! ถึงอย่างไรเขาก็ได้รับบทเรียนแล้ว!"

พูดไปพูดมา ก็ยังเป็นกังวลว่าหลินหยางจะโกรธ

หลินหยางยิ้มอย่างจนใจ

เขาอยากจะบอกซูเหยียนมากว่า ตนเองไม่กลัวจะเดือดร้อนหรอก แต่ถ้าหากพูดความจริงออกไป มันก็จะสร้างเรื่องเดือดร้อนมากมายให้กับซูเหยียน

ถึงแม้ว่านักปราชญ์เย่เหยียนจะกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย แต่ถ้าหากทำให้เขารู้ว่าซูเหยียนก็คือภรรยาของหมอเทวดาแห่งเมืองเจียงเฉิน และเมื่อพิจารณาจากนิสัยที่ไร้ยางอายของเย่เหยียนแล้ว เขาก็จะต้องลักพาตัวซูเหยียน และบีบบังคับให้หลินหยางมอบผลประโยชน์ของสุสานเทพสูงสุดให้อย่างแน่นอน

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็จะเชื่อฟังคุณ และปล่อยเขาไปชั่วคราว"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ แต่ความเยือกเย็นในสายตาไม่ได้ลดลงเลย

เพียงแค่บอกว่าจะปล่อยไปตอนนี้

ไม่นาน บอดี้การ์ดที่สวมกางเกงตัวใหม่ก็รีบเข้ามา

บรรดานักเรียนเห็นเช่นนี้ ก็หลบไม่ทัน ได้แต่ปิดจมูกและถอยหลังไปตามๆ กัน

บอดี้การ์ดค่อนข้างเขินอาย เมื่อเห็นติงหยางหน้าบวมราวกับหัวหมูและสลบไป สีหน้าก็ไม่น่าดูขึ้นมาทันที

เขาชำเลืองมองหลินหยางอย่างลึกซึ้ง แล้วกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "ไอ้หนุ่ม เรื่องนี้ไม่จบแน่!"

พูดจบ ก็ผยุงติงหยางขึ้นแล้วเดินจากไปทันที

จู่ๆ ใบหน้าอันงดงามของซูเหยียนก็เปลี่ยนไป ทันใดก็ดึงมือของหลินหยางแล้วกล่าวว่า: "หลินหยาง พวกเรารีบไปกันเถอะ!'

"ไปไหนเหรอ?"

"กลับเมืองเจียงเฉินไง!"

"ไม่ต้องรีบร้อน งานวันสถาปนาโรงเรียนที่โรงเรียนยังไม่จบสิ้นไม่ใช่เหรอ?"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

"ถึงเวลานี้แล้วยังสนใจงานวันสถาปนาโรงเรียนโรงเรียนอะไรอีกล่ะ?"

ซูเหยียนเกือบจะถูกเขาทำให้โมโหจนเป็นลม

แต่ทว่าหลินหยางกลับยิ้มอย่างนิ่งๆ แล้วมองเธอด้วยใบหน้าที่อ่อนโยน: "คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามีบางคนไม่รู้ว่าจะเซอร์ไพรส์? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็จะเซอร์ไพรส์คุณเป็นยังไง?"

ซูเหยียนสั่นสะท้านเล็กน้อย ดวงตาเบิกโตขึ้น ขยับริมฝีปากเล็กน้อย: "เซอร์ไพรส์....อะไรเหรอ?"

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นหลินหยางเผยท่าทีเช่นนี้

คนคนนี้ ก็รู้จักอ่อนโยนเหมือนกันเหรอ?

จู่ๆ ภายในใจของซูเหยียนก็รู้สึกเฝ้ารออย่างอธิบายไม่ถูก

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย แล้วหยิบเข็มเล่มหนึ่งออกมา แล้วแทงไปที่คอของเหวินจิ้งที่อยู่ข้างๆ

ชั่วพริบตา ใบหน้าน้อยๆ ของเหวินจิ้งก็กลับมามีเลือดฝาดเหมือนเดิม คาดไม่ถึงว่าลมหายใจและการเต้นของหัวใจก็กลับมาเหมือนเดิมด้วยเหมือนกัน

เธอหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ ดูเหมือนจะค่อนข้างเหนื่อยล้า

ซูเหยียนรีบดึงเธออย่างต่อเนื่อง

"เหวินจิ้ง คุณรู้สึกดีขึ้นหรือยัง?"

"ก็...ก็ดีนะ จู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยล้า รู้สึกเหมือนกับว่าเมื่อครู่นี้วิ่งมาราธอนมา!" เหวินจิ้งลูบคลำที่หัวใจของตัวเองอย่างหวาดผวา แล้วกล่าวอย่างงุนงงว่า: "เมื่อครู่นี้ฉันเป็นอะไรไปเหรอ?"