บทที่ 2966 พูดอย่างร้ายแรง!

กลิ่นหอมที่ล้นมาจากทะเลดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ช่วยบรรเทาอาการของผู้หญิงทุกคนได้

เหตุการณ์ทั้งหมดกลับมาเป็นเหมือนเดิม

หลินหยางในทะเลดอกไม้ยื่นมือมายังซูเหยียน

ร่างกายที่บอบบางของซูเหยียนสั่นไหว แก้มทั้งสองเป็นประกาย เธออดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปในทะเลดอกไม้ แล้ววางมือเล็กๆ ลงบนมือใหญ่ของหลินหยาง

"ชอบไหม?"

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย

"นี่คุณทำได้ยังไงกัน?"

ซูเหยียนมองไปยังดอกไม้ที่สวยสดงดงาม แล้วกล่าวถามทันที

ดอกไม้เหล่านี้ สวยงามกว่า ละลานตากว่าทะเลดอกไม้ของติงหยางอีก

"ฉันบอกกับคุณแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าทะเลดอกไม้นี้ของติงหยาง เรียกว่าดอกไม้หลอนประสาท ดอกไม้ชนิดนี้หายากเป็นอย่างยิ่ง และมักจะอยู่บริเวณหนองน้ำ มีลักษณะคล้ายกับดอกไม้กินคน ซึ่งโดยรอบดอกไม้หลอนประสาทมันจะมีงูพิษอาศัยอยู่ มันมีหน้าที่ในการส่งกลิ่นหอมของดอกไม้ ดึงดูดคนหรือสัตว์ให้เข้ามาใกล้ เมื่อกลิ่นหอมของดอกไม้ทำให้คนกระวนกระวายจิตใจร้อนรุ่ม งูพิษก็จะโจมตีทันที และได้รับอาหารในที่สุด"

"แต่ดอกไม้หลอนประสาทจะสามารถเบ่งบานได้อีกครั้ง เพียงแค่พวกมันได้สัมผัสกับยาน้ำที่เฉพาะเจาะจง จึงจะสามารถเบ่งบานได้อีกครั้ง กลิ่นหอมของดอกไม้ที่บานเป็นครั้งที่สองไม่เพียงแต่ช่วยล้างพิษของดอกไม้ที่บานครั้งแรกเท่านั้น แต่กลับกลายเป็นสวยงามยิ่งกว่าเดิมด้วย พอฉันเข้ามา จึงโปรยยาน้ำชนิดพิเศษลงไปบนทะเลดอกไม้ เพื่อบังคับให้มันบานเป็นครั้งที่สอง!"

หลินหยางกล่าวอธิบาย

แน่นอนว่า คำพูดก็พูดไปเช่นนี้ อันที่จริงหลินหยางมียาน้ำชนิดพิเศษซะที่ไหนกัน? เพียงแค่ใช้พลังแห่งสวรรค์อันแข็งแกร่งบังคับให้ดอกไม้หลอนประสาทบานเป็นครั้งที่สองเท่านั้น

ซูเหยียนเข้าใจในทันที

เธอมองดอกไม้อันงดงามที่อยู่โดยรอบ อดไม่ได้ที่จะปลื้มอกปลื้มใจขึ้นมา: "หลินหยาง เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะ! พ่อกับแม่เข้าใจผิดต่อคุณมากมาย อันที่จริงคุณเป็นคนเก่งมากเลยล่ะ"

"ค่อยๆ ดูไป คุณก็จะเข้าใจฉันอย่างถ่องแท้!"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

ในเวลานี้ เจิ้งหมิงเหว่ยได้เข้ามาในหอประชุมพร้อมกับอาจารย์และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำนวนมาก

เมื่อเห็นบรรดานักเรียนปลอดภัยดี เจิ้งหมิงเหว่ยก็รู้สึกโล่งอก

"นี่ใครเป็นคนทำ? ทำไมถึงทำให้หอประชุมยุ่งเหยิงเละเทะแบบนี้? ทำไมพวกคุณสองคนยังอยู่ในนี้อีก? ออกไปเลยนะ แล้วจัดการเก็บกวาดที่นี่ให้สะอาดด้วย!"

อาจารย์คนหนึ่งมองหลินหยางและซูเหยียนที่อยู่ในทะเลดอกไม้ จึงคิดว่าหลินหยางจงใจทำทะเลดอกไม้เพื่อแสดงความรักต่อซูเหยียน ทันใดก็โมโหเป็นอย่างมาก

เขาเคยเห็นนักเรียนหลายคนวางเทียนสีขาวและดอกไม้เพื่อสารภาพรัก และทุกครั้งจะทิ้งขยะบนพื้นและปฏิเสธที่จะทำความสะอาด ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่พอใจอย่างมาก

เจิ้งหมิงเหว่ยเห็นเช่นนี้ สีหน้าจึงเปลี่ยนไป รีบคว้าอาจารย์คนนั้น ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร วันนี้เป็นวันงานสถาปนาโรงเรียน ทะเลดอกไม้ตกแต่งได้สวยเลยทีเดียว ตามใจพวกเขาเถอะ"

"แต่ว่า....ผู้อำนวยการเจิ้ง..."

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!"

เจิ้งหมิงเหว่ยกล่าวยืนกราน และแอบเช็ดเหงื่อ

หลินหยางชำเลืองมองเจิ้งหมิงเหว่ย โดยไม่พูดจา

งานวันสถาปนาโรงเรียนดำเนินไปตามกำหนด

ซูเหยียนกับหลินหยางนั่งลงบนเก้าอี้และเฝ้าดู

อารมณ์ของซูเหยียนในวันนี้ค่อนข้างดีอย่างชัดเจน แต่หว่างคิ้วยังคงเป็นกังวลอย่างต่อเนื่อง