บทท่ 2967 นี่ไม่ตายเหรอ?

ติงเจิ้งอี้รีบพาคนมาถึงห้องพยาบาลของโรงเรียนอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นติงหยางที่ถูกพันไว้ราวกับมัมมี่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ติงเจิ้งอี้ก็ตกตะลึงตาค้าง

บรรดาบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ก้มหน้า ด้วยสีหน้าที่ตำหนิตัวเองและเป็นทุกข์

"ฮือๆ ....ฮือๆๆ ....."

ดวงตาของติงหยางใต้ผ้าพันแผลดูเหมือนจะมองเห็นการมาถึงของติงเจิ้งอี้ เขาจึงรีบขยับร่างกาย ต้องการจะลุกขึ้น

แต่พอเขาเคลื่อนไหว ชายในชุดคลุมสีขาวที่อยู่ข้างๆ ก็พูดทันทีว่า: "นักเรียนติง กรุณาอย่าขยับตัว ตอนนี้คุณบาดเจ็บสาหัสอย่างมากนะ"

เช่นนี้ ติงหยางจึงหยุดร่างกาย

"หมอ ลูกชายของฉันเป็นอย่างไรบ้าง?"

ติงเจิ้งอี้ซักถาม'แพทย์ประจำโรงเรียน'ที่อยู่ตรงหน้าทันที

"คุณติง ขณะนี้ลูกชายของคุณกระดูกหักทั้งตัว ปอดได้รับความเสียหาย ตับได้รับความเสียหาย หัวใจได้รับความเสียหาย สมองก็ได้รับความเสียหาย.....อืม อีกทั้งยังตาบอดข้างหนึ่ง หูหนวกข้างหนึ่ง....สภาพคร่าวๆ ก็ประมาณนี้......"

'แพทย์ประจำโรงเรียนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว

"อะไรนะ?"

ติงเจิ้งอี้นิ่งอึ้งไป

"แพทย์ประจำโรงเรียน คุณไม่ได้มั่วใช่ไหม? ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วคุณชายตระกูลของฉันยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังขมวดคิ้วแล้วกล่าว

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

หัวใจได้รับความเสียหายสมองได้รับความเสียหายยังสามารถขยับเขยื้อนได้อีกเหรอ?

นี่คือซูเปอร์แมนเหรอ?

"ห๊ะ? เอ่อ....เอ่อคือ...."

"อีกอย่าง แพทย์ประจำโรงเรียน ทำไมผมของคุณเป็นสีเหลืองล่ะ? ทำไมคุณถึงสักที่คอด้วยล่ะ? แพทย์ประจำของมหาวิทยาลัยซาไม่เคร่งครัดขนาดนี้เลยเหรอ?"

ชายวัยกลางคนคนนั้นกล่าวถามอีก

แพทย์ประจำโรงเรียนเหงื่อตกทันที ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไร

ชายวัยกลางคนดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงดึงหมวกของ'แพทย์ประจำโรงเรียน'ออก

ผมสีเหลืองทองอร่ามปรากฏต่อสายตาของทุกคน

"คุณไม่ใช่แพทย์ประจำโรงเรียนใช่ไหม?"

ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างไม่พอใจ

มีบุคลากรทางการแพทย์ที่ไหนย้อมผมสีเหลือง แล้วสักที่คอ?

นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหรอ?

"เจ้านายทุกท่าน ฉันคือคนที่พวกเขาเชิญให้มาปลอมเป็นแพทย์ประจำโรงเรียน และให้ฉันห้าร้อยหยวน ส่วนเรื่องอื่นๆ ฉันไม่รู้เลยจริงๆ!"

แพทย์ประจำโรงเรียนตัวปลอมรีบขอความเมตตา

"ไอ้สารเลว! ไอ้เด็กเปรต! นี่แกกำลังก่อกวนเหรอ?"

ติงเจิ้งอี้โมโหเดือดดาลทันที แล้วพุ่งเข้าไป ลากติงหยางที่กำลังแสร้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บสาหัสลงจากเตียง

"ไอ๋หยา! พ่อ ท่านอย่าโกรธเลย อย่าโกรธเลยครับ!"

ติงหยางล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง รีบป่ายปีนขึ้นมา และดึงผ้าพันแผลบนร่างกายและใบหน้าออก เพื่อเผยให้เห็นบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ

ติงเจิ้งอี้หยุดมือที่กำบังจะทุบตีทันที

"พ่อ ฉันถูกคนทำร้ายจริงๆ นะ จุดจุดนี้ไม่ได้โกหกคุณเลย!"

"ใครทำ?"

สีหน้าของติงเจิ้งอี้มืดมนลงไปทันที

"แฟนของเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงคนหนึ่ง ไอ้สารเลวคนนั้นมันกำเริบเสิบสาน ฉันบอกเขาว่าพ่อของฉันคือติงเจิ้งอี้ เขาบอกว่าติงเจิ้งอี้บ้าบอที่ไหน ถ้ามาก็ไปด้วยกันเลย! พ่อ คุณดูฟันฉันสิ ถูกเขาตบจนหายไปหลายซี่แล้ว!"

ติงหยางอ้าปากเล็กน้อย เผยให้เห็นเหงือกที่ยังมีเลือดออก และพูดด้วยความเจ็บปวด

"มีอย่างนี้ที่ไหนกัน! มีอย่างนี้ที่ไหนกัน!"

ติงเจิ้งอี้โมโหจนหน้าเป็นสีม่วง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโมโหเดือดดาล

แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครกล้าปฏิบัติต่อตระกูลติงของพวกเขาเช่นนี้

จะสามารถปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร?

"นายท่านติงครับ ท่านอย่าโมโหเลย ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างแปลกๆ"

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนกล่าวขึ้นอีกครั้ง

"ลูกชายของฉันเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังมีอะไรแปลกอีก? หรือว่าคุณคิดว่าลูกชายของฉันกำลังโกหกอยู่?"

ติงเจิ้งอี้กล่าวอย่างโมโห

"แน่นอนว่าฉันไม่ได้คิดว่าคุณชายติงพูดโกหก ฉันเพียงแค่รู้สึกว่าคุณชายติงน่าจะมีบางเรื่องที่ไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน"

ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

ติงเจิ้งอี้ขมวดคิ้ว ชำเลืองมองติงหยาง แล้วเอียงหน้าเล็กน้อย: "คุณหมายความว่าอย่างไร?"

ชายวัยกลางคนกล่าวกระซิบ อย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า: "คุณชายติงมาเข้าร่วมงานสถาปนาโรงเรียนครั้งนี้ ได้นำบอดี้การ์ดกลุ่มนี้เข้ามาด้วย ทำไมบอดี้การ์ดเหล่านี้ถึงไม่เป็นอะไร แต่คุณชายติงกลับถูกทุบตีล่ะครับ?"

เพียงคำพูดนี้จบลง ติงเจิ้งอี้ก็มองไปยังบอดี้การ์ดที่อยู่รอบๆ ทันที

เป็นเช่นนั้นจริงๆ บอดี้การ์ดเหล่านี้ไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย มีเพียงแค่ติงหยางคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บ......

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

ติงเจิ้งอี้จ้องมองบอดี้การ์ดเหล่านี้แล้วกล่าวถาม

"เจ้านายครับ พวก....พวกเราท้องเสีย ทุกคนจึงไปเข้าห้องน้ำครับ พอพวกเรากลับมา คุณชายเขา.....เขาก็เกิดเรื่องแล้วครับ......"

บอดี้การ์ดคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่น่าดู

"ท้องเสีย?"

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว: "พวกคุณท้องเสียในเวลาเดียวกันเลยเหรอ?"