บทที่ 2968 ดูสิแกจะหนีไปไหนอีก

พ่อลูกติงเจิ้งอี้ได้ออกจากห้องพยาบาล และมุ่งออกไปจากหอประชุมทันที

เมื่ออาจารย์หูได้ทราบข่าวว่าติงเจิ้งอี้ไปถึงมหาวิทยาลัยซาแล้ว เขาจึงรีบติดต่อไปยังจ้าวฟาง เพื่อให้โน้มน้าวไปก่อน

"อาจารย์จ้าวครับ คุณโน้มน้าวติงหยางให้หน่อยสิ! ติงเจิ้งอี้พ่อของติงหยางเป็นประธานของหยางเหอกรุ๊ป นี่เป็นกรุ๊ปที่ครอบคลุมไปยังมณฑลใหญ่ๆ หลายแห่ง ถ้าติงเจิ้งอี้โกรธขึ้นมา อย่าพูดถึงว่าจะไม่มีงานวันสถาปนาโรงเรียนเลย เกรงว่ามันจะต้องมีคนตายอย่างแน่นอน!"

อาจารย์หูรีบมุ่งตรงไปที่ห้องพยาบาลและกล่าวอย่างร้อนรนใจ

"ฉันจะต้องโน้มน้าวอย่างแน่นอน แต่ฉันเกรงว่าจะโน้มน้าวไม่ได้นะสิ อาจารย์หู ทำไมไม่ไปบอกผู้อำนวยการเจิ้งล่ะ? เขามีเกียรติมากกว่า ไม่แน่นะประธานติงอาจจะไว้หน้าเขาบ้าง และไม่ก่อความวุ่นวายอยู่ที่นี่!" อาจารย์จ้าวกล่าวด้วยสีหน้ากลุ้มใจ

"เมื่อฉันได้รับโทรศัพท์จากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ประธานเจิ้งกำลังกล่าวคำอวยพรอยู่ด้านบน ฉันจึงให้คนไปแจ้งให้เขาทราบและลงมาทันที ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อรักษาสถานการณ์เอาไว้ก่อน"

"เกรงว่าเราจะรักษาเอาไว้ไม่ได้นะสิ"

อาจารย์จ้าวกล่าวอย่างจนใจ

ทั้งสองคนสาวเท้าอย่างเร่งรีบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ

แต่เมื่อเดินไปไม่กี่ก้าว พวกเขากลับเห็นเงาคนที่คุ้นเคยโผล่ออกมา

"คุณคือสามีของเสี่ยวเหยียน?"

จ้าวฟางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว และร้องเรียกหลินหยาง

หลินหยางหยุดฝีเท้าเล็กน้อย หันไปมองจ้าวฟาง และกล่าวอย่างแปลกใจ : "ที่แท้ก็คืออาจารย์ฟางนั่นเอง"

"คุณหลิน คุณมาทำอะไรที่นี่? คุณควรอยู่ในหอประชุมไม่ใช่เหรอ?"

อาจารย์หูเดินเข้าไปสองสามก้าว

"ฉันมีธุระต้องไปทำนิดหน่อยน่ะ"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบ

"ธุระ? งั้นก็ดีเลย คุณหลิน คุณต้องพานักเรียนซูออกไปจากโรงเรียนเดี๋ยวนี้เลย ไม่อย่างนั้นจะต้องเกิดเรื่องอย่างแน่นอน"

อาจารย์หูรีบกล่าว

"เกิดเรื่อง?"

หลินหยางยิ้มเบาๆ : "อาจารย์ทั้งสองท่าน เป็นติงหยางที่หาเรื่องให้ฉันอีกแล้วใช่ไหม? พูดตามตรง ฉันก็ต้องการไปแก้ปัญหานี้เช่นกัน"

"เจ้าเด็กนี่? ทำไมถึงไม่ฟังการโน้มน้าวของฉันเลยนะ! ฉันเคยบอกกับคุณแล้วไง ว่าครอบครัวของนักเรียนติงหยางนั้นไม่ธรรมดา คุณจะอวดดีอะไรกัน? รีบไปซะ? รีบกลับไป! อย่ามาสร้างปัญหาเพิ่มอีก!"

จ้าวฟางโมโหเล็กน้อย

สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือนักเรียนที่จงใจอวดดีประเภทนั้น ถึงแม้ว่าหลินหยางจะไม่ใช่นักเรียนของเธอ แต่อายุก็พอๆ กัน จึงใช้น้ำเสียงตำหนิด้วยความเคยชิน

"คุณหลิน ฉันขอบอกคุณตามตรงเลยนะ ติงหยางได้เรียกพ่อของเขามาแล้ว พ่อของเขาเป็นประธานของหยางเหอกรุ๊ป ประธานติงคนนี้ ฉันได้ยินอาจารย์ท่านหนึ่งเคยพูดว่า จิตใจของคนคนนี้ไม่ค่อยกว้างขวาง และเข้าข้างพรรคพวกของตนเองอย่างมาก หากวันนี้คุณสร้างความวุ่นวายให้กับติงหยาง พ่อของเขาจะไม่ปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน คุณหลิน ที่เราบอกให้คุณออกไป อันที่จริงก็เพื่อปกป้องคุณนะ"

อาจารย์หูกล่าวพร้อมกับส่ายหัว

หลินหยางหัวเราะ : "อาจารย์หู อาจารย์จ้าว ขอบคุณความห่วงใยของพวกคุณ เพียงแต่ว่าฉันก็เปิดบริษัทเช่นกัน เขาเป็นประธาน ฉันก็เป็นประธานเช่นกัน และฉันคิดว่าศักยภาพของฉันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย วางใจเถอะครับ!"

"คุณก็เปิดบริษัทเหมือนกันเหรอ?"

จ้าวฟางขมวดคิ้วแน่น และมองพิจารณาหลินหยาง : "คุณหลิน คุณดูอายุพอๆ กับลูกของฉันเลยนะ เพียงแค่ยี่สิบกว่าๆ คุณจะเปิดบริษัทใหญ่แค่ไหนล่ะ? จะเทียบเท่ากับธุรกิจที่ข้ามมณฑลอย่างหยางเหอกรุ๊ปได้เลยเหรอ? คุณอย่าไม่ประมาณตนไปหน่อยเลย!"

"อาจารย์จ้าว คุณอย่าพูดอย่างนี้สิ คุณหลินสามารถมีกิจการเป็นของตนเองได้ และนับว่าอายุยังน้อย เขาควรได้รับการส่งเสริมให้กำลังใจนะ"

"ตอนนี้เป็นเวลาให้กำลังใจที่ไหนล่ะ? หยางเหอกรุ๊ปมีทั้งอิทธิพลและเงินทอง หากทำให้เขาพิการก็สามารถชดใช้ค่าเสียหายได้! ถ้าเขามีอันตรายจนถึงแก่ชีวิต ฉันก็ยากที่จะอธิบายกับเสี่ยวเหยียนได้!"

อาจารย์จ้าวโมโหเล็กน้อย

หลินหยางยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร

แต่ทว่าในเวลานี้ คนกลุ่มหนึ่งก็รีบเดินเข้ามา อาจารย์หูเห็นเช่นนั้น จึงรีบกล่าวว่า : "อาจารย์กล่าว รีบพาเขาออกไปเร็วเข้า!"

พูดจบ ก็ฝืนยิ้มบนใบหน้าและเข้าไปต้อนรับคนเหล่านั้น

"คุณติง คุณมาได้อย่างไรครับ? วันนี้เป็นวันสถาปนาของโรงเรียนเรา กำลังอยากจะเชิญนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างคุณมากล่าวสุนทรพจน์อยู่พอดีเลย! ดีใจจริงๆ ที่คุณมาได้!"

ติงเจิ้งอี้เห็นเช่นนั้น สีหน้าก็เย็นชา และกล่าวว่า : "วันสถาปนาโรงเรียนเหรอ? ลูกชายของฉันถูกคนทุบตีจนกลายเป็นเช่นนี้อยู่ที่โรงเรียนของพวกคุณ พวกคุณยังมีกะจิตกะใจทาจัดงานวันสถาปนาโรงเรียนอีกเหรอ?"

"เอ่อ...."

อาจารย์หูอึกๆ อักๆ

"พ่อครับ ดูนั่น มันคือไอ้แซ่หลินคนนั้น!"

ในเวลานี้ ติงหยางมีสายตาเฉียบแหลมมองเห็นอาจารย์จ้าวและหลินหยางที่อยู่ข้างหลัง และตะโกนออกมาทันที

"อะไรนะ?"

สายตาของติงเจิ้งอี้เย็นชา และโบกๆ มือ : "ไปเอาตัวมาให้ฉัน!"

"คุณติง อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นไป เรื่องนี้มีการเข้าใจผิดกันเล็กน้อย เราไปหาที่นั่งคุยกันก่อนจะดีกว่า ค่อยๆ พูดคุยกันดีไหมครับ?"

อาจารย์หูรีบเข้าไปขวางทุกๆ คน และช่วยโน้มน้าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

"ไสหัวไป!"

ติงเจิ้งอี้ผลักอาจารย์หูออกไป และพาคนไปล้อมหลินหยางเอาไว้อย่างดุดัน

"ไอ้เวร! ครั้งนี้ดูสิว่าแกจะหนีไปไหนได้อีก!"

ติงหยางกระโดดออกมา และตะโกนด้วยความแค้นเคือง

"ตั้งแต่ต้นจนจบฉันก็ไม่ได้หนีไปไหนไม่ใช่เหรอ? จะว่าไป อันที่จริงแล้วฉันเตรียมจะไปหาคุณต่างหาก"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ และจงใจกวาดสายตามองไปยังหลินหยาง และไม่ได้สนใจมากนัก

บางทีติงเจิ้งอี้อาจจะเป็นผู้ที่มีอำนาจและมั่งคั่งต่อหน้าของอาจารย์ทั้งสองท่าน แต่สำหรับหลินหยางในเวลานี้ มันไม่คู่ควรแก่การกล่าวถึงเลย

"จะคิดบัญชีฉันงั้นเหรอ? หึ พ่อของฉันอยู่ที่นี่ แกยังคิดที่จะลงมือกับฉันอีกเหรอ? แกคิดว่าตนเองเป็นใครกัน?"

ติงหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"พ่อของคุณคนไหนเหรอ?"

"แก....."

ติงหยางโกรธอย่างมาก

"น่าสนใจจริงๆ ไอ้หนุ่ม คุณบ้ากว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก!"