บทที่ 2969 พวกคุณกลับไปเถอะ

ติงเจิ้งอี้ตกตะลึง

เขาจ้องมองกัวซิ่งไห่อย่างงุนงง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น หัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะ และรู้สึกไม่ค่อยสู้ดี

"คนคนนี้.....มีภูมิหลังอะไรกัน?"

ติงเจิ้งอี้กล่าวอย่างเคร่งขรึม

"คุณหลิน! คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังทอดเข้ามา จากนั้นก็เห็นเจิ้งหมิงเหว่ยรีบวิ่งมาที่นี่พร้อมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่อาวุโสของโรงเรียนและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

เขาเมินเฉยต่อลูกสมุนที่นอนอยู่บนพื้นเหล่านั้น กระทั่งไม่ได้ชายตามองไปที่ติงเจิ้งอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยซ้ำ

ต้องรู้ว่า ติงเจิ้งอี้เป็นคนบริจาคเงินสร้างอาคารให้กับมหาวิทยาลัยซา ทุกๆ ครั้งที่มาที่นี่ เจิ้งหมิงเหว่ยก็จะมาต้อนรับด้วยความเคารพทุกครั้ง

แต่เจิ้งหมิงเหว่ยกลับไม่ไยดีเขาเลย

ก่อนหน้านี้เจิ้งหมิงเหว่ยโกรธอย่างมาก จึงไม่ได้พิจารณาถึงสิ่งใด แต่เมื่อตอนนี้ได้สงบลงแล้ว ก็ตระหนักได้ถึงสิ่งผิดปกติทันที

เจิ้งหมิงเหว่ยรู้จักตัวตนของเขาดี การที่เขาเคารพชายหนุ่มคนนี้ เกรงว่าจะมีเพียงเหตุผลเดียว ก็คือพลังของชายหนุ่มคนนี้......แข็งแกร่งกว่าเขามาก

จนกระทั่งเวลานี้ กัวซิ่งไห่จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า : "นายท่านติง เมื่อกี้นี้ฉันเพิ่งโทรไปหานายท่านเหอเพื่อยืนยันแล้ว คนคนนี้.....มาจากเมืองเจียงเฉิน...."

"เมืองเจียงเฉิน? แล้วยังไงล่ะ? เมืองเจียงเฉินนอกจากกลุ่มหยางหัวแล้ว ยังจะมีกลุ่มไหนมาตีเสมอหยางเหอของฉันด้วยเหรอ? เดี๋ยวนะ....."

ติงเจิ้งอี้อ้าปากค้าง มองหลินหยาง ดวงตาเบิกโพลง : "คุณ.....คุณไม่ได้จะบอกกับฉันว่า คนคนนี้.....คือหมอเทวดาหลินจากเมืองเจียงเฉินใช่ไหม?"

กัวซิ่งไห่พยักหน้าอย่างยากลำบาก

"เป็นไปไม่ได้! หมอเทวดาหลินไม่ใช่หน้าตาแบบนี้ คุณโกหก! คุณยอมรับมาเลยว่าคุณโกหก!"

ติงหยางที่อยู่ข้างๆ แทบจะหมดอาลัยตายอยาก

หากยั่วยุคนคนนี้ ตระกูลติงจะเป็นอย่างไร?

อำนาจในการทำลายล้างของหมอเทวดาหลินยิ่งใหญ่กว่าตระกูลติงมาก

ด้วยเหตุนี้ ชั่วชีวิตนี้เขาก็อย่าได้คิดที่จะแก้แค้นเลย

"วิชาแพทย์ของหมอเทวดาหลินนั้นล้ำเลิศ วิชาแปลงโฉมเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้มันจะยากอะไร?"

กัวซิ่งไห่กล่าวอย่างเย็นชา

ติงหยางตกตะลึงอยู่กับที่

ติงเจิ้งอี้มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

เขาก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีภูมิหลังที่น่ากลัวเช่นนี้

"ผู้อำนวยการเจิ้ง การรักษาความปลอดภัยของพวกคุณยังคงต้องยกระดับให้มากขึ้นนะ!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"ครับ ครับ คุณหลินพูดถูก!"

เจิ้งหมิงเหว่ยพยักหน้าซ้ำๆ

ติงหยางหายใจกระชั้น รู้สึกขนหัวลุก

หัวใจของติงเจิ้งอี้เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

แม้กระทั่งเจิ้งหมิงเหว่ยก็มีท่าทีเช่นนี้ หากเขายังสงสัยอะไรอีก นั้นก็คือเขากำลังหลอกตนเองอยู่

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเบอร์หนึ่ง และโทรไปหาหม่าไห่

"ประธานหลิน!"

น้ำเสียงที่เคารพนบนอบของหม่าไห่ดังมาจากปลายสาย

"บริษัทของเราได้มีความร่วมมือกับหยางเหอกรุ๊ปไหม?"

"มีครับ แต่ไม่มาก ที่สำคัญคือหยางเหอกรุ๊ปเป็นฝ่ายมาขอร่วมมือกับเราด้วยตนเอง ประธานของหยางเหอกรุ๊ปกำลังต้องการขยายตลาดในเมืองเจียงเฉิน จงใจแสดงเจตนาดีกับเรา ฉันลองประเมินดูแล้ว ผลิตภัณฑ์ของพวกเขาไม่ได้มีผลกระทบอะไรต่อเรา จึงตอบตกลงไป" หม่าไห่กล่าว

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ยุติความร่วมมือกับหยางเหอกรุ๊ปในทุกๆ ด้าน"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"ครับ"

หม่าไห่พยักหน้า แล้วก็ไม่เอ่ยถามอะไรมาก เขาไปจัดการในทันที

"ประธานหลิน! เข้าใจผิด ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งสิ้น!"

ติงเจิ้งอี้ตัวสั่นงันงก ฝืนยิ้มและรีบเดินไปข้างหน้า

"เข้าใจผิดงั้นเหรอ?"

หลินหยางชำเลืองมองเขา

"ใช่ๆๆ เข้าใจผิดหมดเลย! ไอ้เด็กบ้า ยังไม่รีบไสหัวมาขอขมาประธานหลินอีก!"

ติงเจิ้งอี้ยิ้มอย่างฝืนใจ และตะคอกใส่ติงหยางทันที

"พ่อ นี่มันอะไรกัน? เขาทำร้ายฉันนะ! เขาต่อยฉันฟันร่วงเลย คุณยังจะให้ฉันขอโทษเขาอีกเหรอ? เขาคิดว่าตนเองเป็นใครกัน?"

ติงหยางได้สติกลับมา จึงตะคอกด้วยความโมโห

ตั้งแต่เด็กจนโต เขายังไม่เคยถูกรังแกอย่างนี้เลย!

"แกพูดไร้สาระอะไรห๊ะ?"

ติงเจิ้งอี้เตะเขาอย่างแรง

ติงหยางร้องออกมา และรีบเดินมาตรงหน้าหลินหยาง และตะโกนอย่างไม่เต็มใจ

"ขอโทษครับ หมอเทวดาหลิน......"

แต่ทว่าหลินหยางไม่แม้แต่จะชายตามองติงหยาง เขาโบกๆ มือและกล่าวว่า : "พวกคุณกลับไปเถอะ!"

"กลับไป?"

ติงเจิ้งอี้ตกตะลึงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ดีใจอย่างมาก : "ประธานหลินเป็นผู้ใหญ่อย่างมากจริงๆ! ครั้งนี้ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง วันหลังฉันจะไปขอโทษถึงบ้านอย่างแน่นอน ขออภัยประธานหลินด้วย!"

พูดจบ ก็ลากติงหยางออกไป

แต่ทว่าหลินหยางกลับพูดอย่างเย็นชา : "พวกคุณไม่ต้องมาขอโทษถึงบ้านหรอก เพราะไม่ว่าจะขอโทษอย่างไร ฉันก็ไม่สามารถปล่อยพวกคุณไปได้!"

เมื่อพูดคำพูดนี้ออกมา ติงเจิ้งอี้ที่กำลังจะจากไปก็ตัวสั่นสะท้าน และหันกลับมาเบิกตาโพลงมองหลินหยางทันที

"ประธานหลิน คุณพูดอย่างนี้.....หมายความว่าอะไร?"

"ที่ฉันบอกให้พวกคุณกลับไป ไม่ใช่จะปล่อยพวกคุณไป แต่ต้องการให้คุณกลับไปเตรียมตัวให้ดี! เพราะนับแต่นี้ต่อไป หยางเหอของพวกคุณ ก็คือศัตรูของฉัน"