บทที่ 2970 คุณยอดเยี่ยมมาก

ไม่ใช่ว่าติงเจิ้งอี้ใจกว้าง แต่ติงเจิ้งอี้เข้าใจดีว่า หากหยางเหอกรุ๊ปถูกคนตรวจสอบขึ้นมา มันจะมีปัญหามากมายเข้ามาเกี่ยวข้อง

ในเวลานั้นมันไม่ใช่ว่าจะรักษาบริษัทไว้ได้หรือไม่ แต่เป็นตัวเขาคนนี้ที่จะสามารถรักษาเอาไว้ได้หรือไม่ต่างหาก

ติงเจิ้งอี้ทุบตีติงหยางอย่างรุนแรง จากนั้นก็รีบกลับไปที่บริษัททันที เพื่อเตรียมบริจาคเพื่อการกุศล

ตอนนี้ทำได้เพียงดำเนินการอย่างเด็ดขาดเท่านั้น

ไม่นาน หม่าไห่ก็รายงานสถานการณ์ทางด้านหยางเหอนั้นให้หลินหยางทราบ

หลินหยางวางมือถือด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็ดูการแสดงบนเวทีหอประชุมต่อ

"คุณไปเข้าห้องน้ำนานเลย ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม?"

ซูเหยียนหันไปเอ่ยถาม

"ไม่มีอะไร เผอิญเจอติงหยาง เขาก็มาขอโทษฉันด้วยใจจริง และบอกว่าต่อไปนี้จะไม่มาก่อความวุ่นวายให้ฉันกับคุณอีกแล้ว!"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ห๊ะ? คุณเผอิญเจอกับติงหยางเหรอ? และเขายังขอโทษคุณด้วย? จริงหรือหลอก?"

ซูเหยียนตกใจอย่างมาก

"คุณไม่เชื่อเหรอ? เช่นนั้นฉันจะโทรเรียกเขามา เขาน่าจะยังไปได้ไม่ไกล คุณจะได้สอบถามเขาต่อหน้า ว่าเขายอมรับผิดอย่างจริงใจแล้ว!"

"เอ่อ.....ช่างเถอะ"

ซูเหยียนส่ายหัว ถึงแม้ว่าจะรู้สึกแปลกใจอย่างมาก แต่ก็ไม่จำเป็นจะต้องไปสืบสาวราวเรื่องให้มากมาย

แก้ปัญหาได้ก็ดีแล้ว

ตลอดงานสถาปนาของโรงเรียน ซูเหยียนมีความสุขอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่สบายใจอย่างเช่นติงหยาง แต่ในที่สุดมันก็ผ่านไปแล้ว

เมื่อความมืดยามค่ำคืนย่างกรายมาถึง นับว่าเป็นเวลาที่เหมาะสม ควรที่จะกลับได้แล้ว

"อาจารย์จ้าว! อาจารย์หู ขอบคุณสำหรับการดูแลที่อบอุ่นของพวกคุณนะคะ เราต้องกลับกันแล้ว"

ซูเหยียนกล่าวกับอาจารย์จ้าวที่ยืนรออยู่ด้านนอกหอประชุมด้วยรอยยิ้ม

ในเวลานี้จ้าวฟางกับอาจารย์รู้สึกประหม่าอย่างมาก

อย่างไรเสียคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซูเหยียน คือหมอเทวดาแห่งเมืองเจียงเฉินที่มีชื่อเสียงโด่งดัง!

จ้าวฟางตัวสั่นเทาเล็กน้อย นึกถึงตอนที่ตำหนิหลินหยางก่อนหน้านี้ ก็อดที่จะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้

"เสี่ยวเหยียน ต่อไปก็มาโรงเรียนเราบ่อยๆ นะ ประตูที่นี่เปิดต้อนรับคุณเสมอ"

จ้าวฟางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณค่ะอาจารย์!"

"เสี่ยวเหยียน คุณหาสามีได้ยอดเยี่ยมจริงๆ"

อาจารย์หูอดไม่ได้ที่จะกล่าว

ซูเหยียนตกตะลึง มองหลินหยางอย่างงุนงงเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ อาจารย์ถึงพูดชมเชยหลินหยาง

"ดึกแล้ว เสี่ยวเหยียน เรากลับกันเถอะ"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ตกลง!"

ซูเหยียนพยักหน้า หลังจากกล่าวอำลาอาจารย์เหล่านั้นและเหวินจิ้งแล้ว พวกเขาจึงขับรถไปที่เมืองเจียงเฉิน

"เสี่ยวเหยียน อีกสักครู่ฉันจะต้องออกไปแล้วนะ ลั่วเฉียนมีภารกิจให้ฉันไปจัดการหนึ่งอย่าง ฉันจะต้องออกไปทำงานนอกสถานที่สักพักหนึ่ง"

บนรถ หลินหยางมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง และกล่าวเบาๆ

ซูเหยียนตกตะลึง ในแววตามีความผิดหวัง และกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า : "สองปีมานี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน คุณมักจะออกจากบ้านไปทำงานอยู่เสมอ ฉันรู้ว่าที่คุณทำงานหนักขนาดนี้ ก็เพื่อต้องการพิสูจน์ตัวเองกับฉัน แต่ฉันรู้สึกว่าทั้งหมดนี้มันไม่จำเป็นเลย หลินหยาง คุณดีกว่าเมื่อก่อนมากเลยนะ คุณอย่ารู้สึกว่าไม่คู่ควรกับฉันเลย"

"เดิมทีฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะ" หลินหยางหัวเราะ : "ฉันเพียงแค่หวังว่าในอนาคตชีวิตของเราจะมั่นคงปลอดภัย และมีชีวิตความเป็นอยู่ที่สงบสุขร่มเย็น"

ซูเหยียนไม่พูดอะไร เธอเงียบไปครู่หนึ่ง จึงยิ้มและกล่าวว่า : "เช่นนั้นคุณก็กลับมาเร็วๆ หน่อยนะ"

"วางใจเถอะ"

หลินหยางพยักหน้า

ซูเหยียนไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปที่บริษัทแทน

ถึงแม้ว่าหยางหัวจะได้รับการสนับสนุนทางด้านการเงินจากพันธมิตรคู่ค้าเป็นจำนวนมาก ห่วงโซ่ทุนหมุนเวียนในปัจจุบันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่เนื่องจากเศรษฐกิจที่ตกต่ำอย่างต่อเนื่องก่อนหน้านี้ จึงทำให้เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลได้รับผลกระทบเช่นกัน

มีหลายสิ่งหลายอย่างในบริษัทที่รอให้ซูเหยียนจัดการ ดังนั้นหลังจากกลับจากงานวันสถาปนาโรงเรียน ซู่เหยียนก็กลับมายุ่งกับงานยุ่งอีกครั้ง

หลินหยางรีบกลับไปยังสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี หลังจากที่เตรียมการจัดการดีแล้ว จึงวางแผนที่จะไปยังดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

เมื่อคำนวณดูเวลา ก็ใกล้จะถึงเวลาแล้ว

"ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย? ท่านหลิน ผู้แข็งแกร่งที่นี่มีอยู่มากมาย มีศิลปะการต่อสู้ระดับสูง มันอันตรายอย่างมาก อาศัยเพียงแค่เราสามคน มาที่นี่ก็เป็นการรนหาที่ตายเท่านั้น!"

บนเส้นทางเล็กๆ ระหว่างภูเขา หวางอี้เซิงได้มองดูดินแดนแห่งความเงียบและความตายที่มีธรรมชาติและทิวทัศน์ที่งดงาม และอดที่จะกล่าวไม่ได้

"ฉันได้ให้ยาถอนพิษแก่พวกคุณแล้ว ให้พวกคุณได้ฟื้นฟูการฝึกฝนกลับมาดังเดิม แต่ถ้าพวกคุณกลัว ก็ออกไปได้เลย ฉันจะไม่ขัดขวาง"

หลินหยางผู้ที่เดินอยู่ข้างหน้ากล่าวออกมา ในมือของเขาถือแผนที่ ซึ่งเป็นของที่หนานซิ่งเอ๋อร์ให้มา