บทที่ 2971 คนอยู่ที่ไหน

หลินหยางไม่กล้าที่จะลังเลอีกต่อไป เขาชี้นิ้วออกไป

ครืน!

พลังแห่งสวรรค์พุ่งออกมาจากปลายนิ้ว กลายเป็นระลอกคลื่นและปกคลุมทุกทิศทาง ทำลายดาบลมปราณที่จู่โจมเข้ามาเหล่านั้น

แต่ดาบลมปราณเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ไม่มีที่สิ้นสุด เพิ่งจะสั่นสะเทือนทำลายไปชุดหนึ่ง มันก็จู่โจมเข้ามาอย่างนับไม่ถ้วนอีกครั้ง

หยูซานสุ่ยกับหวางอี้เซิงต้านทานอย่างยากลำบาก รู้สึกเปลืองแรงอย่างมาก

แววตาของหลินหยางสั่นไหว ทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา : "พวกคุณสองคน เข้ามาใกล้ๆ ฉัน!"

คนทั้งสองตกตะลึง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหลินหยางคิดจะทำอะไร แต่ก็รีบเข้าไปใกล้ๆ เขาอย่างรวดเร็ว

แต่เพิ่งจะเข้าไปใกล้ๆ ทั้งสองคนก็รู้สึกแปลกๆ ที่บริเวณแขน และคอของพวกเขา

เมื่อก้มลงไปมอง

นั่นก็คือเข็มเงินนี่เอง

"หมอเทวดาหลิน พวกเรายังไม่ได้รับบาดเจ็บเลยนะ นี่คุณทำอะไรเนี่ย?"

หยูซานสุ่ยเอ่ยถามอย่างตกตะลึง

"อย่ามัวพูดจาเหลวไหล รีบโจมตีออกไป"

หลินหยางตะโกนออกมา

"โจมตีออกไป?"

ทั้งสองคนไม่เข้าใจ แต่ในช่วงเวลาเช่นนี้ ได้มีการโจมตีเข้ามาอย่างนับไม่ถ้วนอีกครั้ง มันรวมตัวกันหนาแน่นราวกับสายฝน เหมือนสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา ทำให้ยากที่จะป้องกัน

หวางอี้เจิ้งป้องกันเอาไว้ เพื่อขัดขวางการโจมตี

หยูซานสุ่ยหาโอกาสคิดอยากจะโจมตีออกไป

แต่คนที่อยู่ข้างหน้าข้างหลังก็รวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ หลายร้อยคนโดยประมาณ และทั้งหมดพยายามอย่างเต็มที่ที่จะจู่โจมและสังหาร ทั้งสองคนป้องกันจนแทบจะไม่ได้หายใจเลย

ในที่สุด!

ฟรึ่บๆๆ .....

ดาบลมปราณสองสามเล่มได้ทะลวงการป้องกันของหวางอี้เซิง และโจมตีเข้าไปที่ร่างกายของเขาอย่างโหดเหี้ยม

"แย่แล้ว!"

หวางอี้เซิงตกใจจนหน้าถอดสี เขาคิดที่จะหลบหลีก

แต่มันสายไปแล้ว

ปังๆๆ .....

ในที่สุด ดาบลมปราณได้กระแทกเข้าไปที่หน้าอกและหน้าท้องของเขาอย่างรุนแรง

หวางอี้เซิงถอยหลังไปสองก้าวโดยจิตใต้สำนึก เดิมทีคิดว่าตนเองไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส

แต่ในชั่วขณะ เขาก็ตกตะลึง

ก้มมองลงไปที่หน้าอกและหน้าท้อง

บริเวณนั้น......คาดไม่ถึงว่าจะครบถ้วนไม่ขาดตกบกพร่อง?

แม้แต่ความเจ็บแม้แต่น้อยก็สัมผัสไม่ได้

"เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง?"

หวางอี้เซิงพูดพึมพำกับตนเอง

"หวางอี้เซิง คุณยังไม่ตายเหรอ?"

หยูซานสุ่ยที่กำลังป้องกันอยู่หันมาตะโกนถาม เห็นได้ชัดว่าเปลืองแรงอย่างมาก

หวางอี้เซิงไม่ได้ตอบกลับ เขามองไปข้างหน้า และมองไปที่หลินหยางอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเขาก็กัดฟัน ไม่ได้ป้องกันใดๆ อีก และวิ่งออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"

หยูซานสุ่ยตะโกนอย่างร้อนรนใจ

แต่ทว่าในวินาทีต่อมา เขาก็ต้องตกตะลึง

เขาเห็นหวางอี้เซิงราวกับว่าเป็นอมตะ ท่ามกลางการโจมตีที่ราวกับพายุโหมกระหน่ำ เขาพุ่งออกไปจากทางแยกในทันทีทันใด และปะทะเข้ากับฝูงชนในท้ายที่สุด

ในชั่วพริบตา ฝูงชนก็สับสนวุ่นวาย

หวางอี้เซิงราวกับเทพเซียน ทำให้ฝูงชนโกลาหลอลหม่าน เสียงร้องและเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

หยูซานสุ่ยตระหนักได้ว่า ว่าเข็มเงินเหล่านี้บนร่างกายของตนเอง ได้เสริมความแข็งแกร่งให้กับเนื้อหนังมังสาของพวกเขา ทำให้พวกเขาอยู่ยงคงกระพัน

การโจมตีของคนเหล่านี้ เดิมทีทำร้ายพวกเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย......

"คุณมัวแต่ตกตะลึงอะไรอยู่?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

หยูซานสุ่ยได้สติกลับมา ก็คำรามออกมาทันที และเข้าร่วมการต่อสู้ทันที

ต่อหน้าผู้ที่อยู่ยงคงกระพันสองคนนี้ คนเหล่านี้ก็ถูกปราบอย่างรวดเร็ว

"อย่าทำลายชีวิตพวกเขานะ!"

หลินหยางเดินเข้ามา และร้องตะโกนกล่าว

ทั้งสองคนกำลังจะฆ่าพวกเขา แต่เมื่อหลินหยางพูดเช่นนั้นจึงต้องหยุด

คนที่ซุ่มโจมตีหลินหยางต่างก็ได้รับบาดเจ็บในขณะนี้ แต่บนร่างกายของพวกเขายังคงมีเข็มเงินอยู่จำนวนมาก เห็นได้ชัดว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ เพียงแต่วิธีการด้อยกว่าของหลินหยางมาก

พวกเขาจ้องมองไปยังหลินหยางที่เดินเข้ามาใกล้อย่างระมัดระวัง ด้วยแววตาที่มีความขุ่นเคืองและเจตนาฆ่า

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ คนคนหนึ่งก็ร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจ : "คุณคือ.....ท่านหลินเหรอ?"

หยูซานสุ่ยกับหวางอี้เซิงก็ตกตะลึง

ชายวัยกลางคนรีบวิ่งออกมาจากจากกลุ่มคน และพิจารณาหลินหยางอย่างละเอียดถี่ถ้วน และกล่าวอย่างดีใจไม่หยุด : "ท่านหลิน นั่นคือท่านจริงๆ ใช่ไหม?"

"คุณคือ?"

หลินหยางมองคนคนนั้นอย่างแปลกใจ