บทที่ 2972 ฝังคุณด้วยตนเอง

"ผู้อาวุโส คุณมีเหล้าอะไรดีๆ เนื้ออะไรดีๆ ก็เอามาเถอะ! เราไม่ได้ขาดเงิน!"

หวางอี้เซิงไปหาโต๊ะว่างๆ และนั่งลง แสยะยิ้มแล้วกล่าว

พวกเขาไม่ได้หิวโหยมาก แต่กลับละโมบอาหารเลิศรสของดินแดนแห่งความเป็นและความตายโดยเฉพาะ อย่างไรเสียอาหารที่นี่ก็ล้วนเป็นอาหารตุ๋นยาจีนทั้งนั้น

นับตั้งแต่ได้ลิ้มรสอาหารตุ๋นยาจีนในสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีแล้ว ทั้งสองคนจึงหวังพึ่งพาอาหารที่ทั้งอร่อยทั้งบำรุงประเภทนี้ เพียงแต่ว่าการฝึกฝนของพวกเขานั้นอยู่สูงเกินไป หลังจากที่กินไปได้สิบกว่าวัน อาหารตุ๋นยาจีนของสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีก็ไม่สามารถช่วยอะไรพวกเขาได้มากนัก

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงอยากลองอาหารตุ๋นยาจีนที่นี่ว่าจะสามารถทำให้พวกเขาแปลกใจได้ไหม

"ท่านทั้งสองโปรดรอสักครู่!"

ชายชราหันกลับเข้าไปในกระท่อมมุงจากเพื่อเตรียมของ

แต่ดูเหมือนว่าคนบนโต๊ะคนอื่นๆ มองมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง แต่ละคนมีสีหน้าไม่ดี แววตาดูคลุมเครือ

หวางอี้เซิงกับหยูซานสุ่ยล้วนเป็นผู้มีประสบการณ์อย่างโชกโชน แน่นอนว่าได้สังเกตเห็นสายตาของคนเหล่านี้

"รีบกินซะ กินเสร็จแล้วจะได้รีบไปที่ห้าทุ่งน้ำแข็ง"

หลินหยางวางถ้วยน้ำชา และกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ครับ นายท่าน"

ทั้งสองคนพยักหน้า

ไม่นาน ชายชราก็เอาเนื้อวัวเข้ามา พร้อมถั่วลิสงหนึ่งจานและเหล้าหนึ่งไห วางลงบนโต๊ะ

ทั้งสองคนกวาดสายตามอง และดวงตาก็เป็นประกายทันที

เนื้อวัวมันวาวมีสีสันสวยงาม ดูสดนุ่มน่าอร่อยอย่างมาก และยังมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวอีกด้วย

"วัวตัวนี้จะต้องถูกเลี้ยงด้วยสมุนไพรอย่างแน่นอน เนื้อสัมผัสนั้นไม่ธรรมดาเลย!"

หวางอี้เซิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาเอาตะเกียบคีบใส่ปากและบดเคี้ยวด้วยฟัน

"ถั่วลิสงเหล่านี้จะต้องถูกแช่ด้วยยาจีนอย่างแน่นอน ดูเหมือนว่ามันจะเป็นยาบำรุงชั้นดีเลย!"

หยูซานสุ่ยก็กินดื่มอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน

หลินหยางส่ายหัว และรับเหล้าที่หวางอี้เซิงเพิ่งจะรินเสร็จ ดื่มเล็กน้อย

แต่ในเวลานี้ คนที่นั่งโต๊ะติดกันก็ลุกขึ้นยืน และเดินมาทางด้านหวางอี้เซิงและหยูซานสุ่ย

"พวกแกสองคน มาจากไหนกัน?"

หนึ่งในนั้นเอ่ยถามอย่างเย็นชา ในน้ำเสียงมีความยั่วยุเล็กน้อย

"มีธุระอะไรเหรอ?"

หวางอี้เซิงขมวดคิ้ว และอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา

"แกไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง? ฉันถามแกว่า แกมาจากไหนกัน?"

คนคนนั้นคิ้วขมวด สีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที

"ทำไม? พวกแกจะมาหาเรื่องเหรอ?"

หยูซานสุ่ยวางตะเกียบลง และยกยิ้มมุมปาก

"หึ คนนอกดินแดนสองคน คาดไม่ถึงว่าจะวิ่งมายังดินแดนแห่งความเงียบและความตายของเรา! ฉันว่าคนที่หาเรื่องคือพวกแกหรือเปล่า?"

คนคนนั้นหัวเราะเยาะ

ทั้งสองคนได้ยินเช่นนั้น ก็ตกตะลึง

"แกรู้ได้ยังไงว่าเรามาจากนอกดินแดน?" หวางอี้เซิงอดไม่ได้ที่จะถาม

"คนในดินแดนแห่งความเงียบและความตายของฉันล้วนมีล้วนมีศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ทั้งนั้น แต่บนตัวของพวกคุณสองคนกลิ่นยาเลยแม้แต่น้อย ยังไม่ใช่คนที่มาจากดินแดนแห่งความเงียบและความตายอย่างแน่นอน มันไม่ยากที่จะคาดเดาไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อกล่าวคำพูดนี้จบ ทั้งสองคนก็เข้าใจในทันที

คนในดินแดนแห่งความเงียบและความตายแทบจะต้องคุ้นเคยอยู่กับวัตถุดิบยา บนตัวของทุกๆ คนจึงมีกลิ่นยาอยู่ไม่มากก็น้อย

แต่ลมหายใจของทั้งสองคนไม่มีกลิ่นยาเลย เป็นธรรมดาที่จะต้องถูกคนสังเกตเห็นว่าเป็นคนนอกดินแดน

หลินหยางได้ยินเช่นนั้น ก็ตกตะลึงทันที

คนในดินแดนแห่งความเงียบและความตายรังเกียจคนนอกดินแดนอย่างมาก จุดจุดนี้เขาลืมไปเลย

ดูเหมือนว่าอีกสักครู่ทั้งสองคนจะต้องทาด้วยยาสมุนไพรบางชนิด มิเช่นนั้นแล้วคนของห้าทุ่งน้ำแข็งจะต้องขับไล่คนนอกดินแดนออกไป มันจะต้องเกิดปัญหาอย่างแน่นอน

"ดินแดนแห่งความเงียบและความตายของพวกเรา ไม่ใช่สถานที่ที่คนนอกดินแดนอย่างพวกมึงจะเข้ามาได้ ฟังนะ กูจะให้ทางรอดแก่มึง นั่นคือทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดของมึงเอาไว้ จากนั้นก็รีบไสหัวออกไปจากดินแดนแห่งความเงียบและความตายซะ มิเช่นนั้นแล้ว กูจะฝังมึงด้วยมือกูเอง!"

ชายคนนั้นตะโกนอย่างเย่อหยิ่ง เดิมทีไม่ได้เห็นทั้งสองคนอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

หวางอี้เซิงกับหยูซานสุ่ยไม่ได้โกรธเคือง เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ พวกเขาหัวเราะออกมา

"ฝังพวกเรา? หึ เช่นนั้นพวกเราก็อยากจะเห็นว่า แกจะฝังพวกเราอย่างไร!"

หวางอี้เซิงหัวเราะเยาะ

"ไอ้สารเลว! พูดดีๆ มึงไม่ยอมทำตามใช่ไหม?"

ชายคนนั้นโมโหเดือดดาล และลงมือทันที

แต่วินาทีต่อมา

ปัง!

หยูซานสุ่ยถีบเข้าไปอย่างแรง

คนคนนั้นลอยออกไปทันที กระแทกโต๊ะจนแตกเป็นเสี่ยงๆ และล้มลงบนพื้นอย่างแรง เขากระอักเลือดออกมา ดูน่าเวทนาอย่างมาก

คนอื่นเห็นเช่นนั้น ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

"ไอ้สารเลว!"

"มึงรนหาที่ตายแล้ว!"

"จัดการมัน!"

บรรดาเพื่อนๆ ต่างเข้ามาลงมือ เพื่อที่จะสังหารหวางอี้เซิงกับหยูซานสุ่ย

แต่ทว่าพวกเขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของสองคนนี้ได้อย่างไร?

ทั้งสองคนนี้เป็นการมีอยู่ที่น่าสะพรึงกลัวที่จะโจมตีเทพเซียนแห่งแผ่นดิน ถึงแม้ว่าจะเป็นคนนอกดินแดน แต่จะเป็นคนธรรมดาๆ ได้อย่างไร?

ไม่นาน คนเหล่านั้นก็ถูกจัดการจนนอนอยู่บนพื้น และร้องโหยหวนไม่หยุด

"ไอ้พวกนี้แกว่งเท้าหาเสี้ยนแล้ว กล้าคิดที่จะเอาชนะเราได้ยังไง?"