บทที่ 2979 คิดว่าข้ากลัวพวกเจ้าเหรอ?

หัวเฟิงยินสะดุ้งเล็กน้อย และในไม่ช้าดวงตาของเขาก็จริงจัง

“เพื่อน! อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเลนน่า! ต้องเข้าใจตัวตนของเจ้าให้ชัดเจน เหตุผลที่ข้าปล่อยให้ส้าวปิงหยวนจัดการเรื่องนี้ไม่ใช่เพราะข้ากลัวเจ้า แต่เพราะข้าไม่ต้องการทำลายพันธมิตร ! เจ้าเข้าใจไหม?"

“เจ้าหนู คุณชายใหญ่พูดเช่นนั้นแล้ว เจ้าไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรชั่วอีกวั้นหรือ!”

“อีกนิดเดียวก็ได้แล้ว แค่ยอมแพ้ไปก็ดีแล้ว หากเจ้ากล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่ามที่นี่อีกครั้ง ระวังตระกูลของเจ้าจะถูกทำลาย!”

“ไม่สุภาพเลยซักนิด!”

คนที่อยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะตะโกนและสาปแช่ง

ดวงตาของหลินหยางเย็นชา และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยจิตอาฆาต เขาหยิบดาบจากมือของอ้ายหร่านโดยตรงแล้วเดินไปหาส้าวปิงหยวน

เขาไม่สนใจว่าผู้ชายตรงหน้าเขาจะเป็นคุณชายใหญ่จอมไร้สาระแบบไหน

วันนี้เขาต้องการฆ่าส้าวปิงหยวน

ดูเหมือนอวี่อ้ายหร่านจะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของหลินหยาง และหัวใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่น แต่เธอก็เป็นกังวลมากขึ้นไปอีก

เธอรีบเหยียดมือเล็กๆ ของเธอออกมาจับหลินหยางไว้แน่นด้วยแรงเพียงเล็กน้อย และกระซิบเบาๆว่า"คุณหลิน อย่าหุนหันพลันแล่น ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นสมาชิกของตระกูลเจ้าแห่งสำนัก... เนื่องจากพวกเขาต้องการไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้งแล้ว เรื่องนี้ก็ให้มันแล้วไปเถอะ เอาน่า...อย่าทำให้ทุ่งน้ำแข็งห้าทิศขุ่นเคืองเพราะข้าเลย…”

ในความเห็นของเธอ แม้ว่าหลินหยางจะทรงพลังมาก แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะสามารถแข่งขันกับหัวหน้าระดับสูงได้

พลังของตระกูลเจ้าแห่งสำนักนั้นไม่อาจจินตนาการได้

คนธรรมดาจะต่อสู้กับการดำรงอยู่เช่นนี้ได้อย่างไร?

“อ้ายหร่าน ข้ามาช้าไปแล้ว! อย่ากังวล เจ้าถูกทำให้คับข้องใจแล้ว! ข้าจะหาความยุติธรรมให้กับเจ้าอย่างแน่นอน!” หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

อ้ายหร่านยิ้มอย่างขมขื่นและจับมือใหญ่ของหลินหยางด้วยมือเล็กๆ ที่สั่นเทา "ทำให้ข้าคับข้องใจหมายถึงอะไร? ยิ่งไปกว่านั้น ต้องโทษข้าเองที่ทำให้เรื่องนี้มันบานปลายมาจนถึงตอนนี้ ถ้าตระกูลอวี่ของเราไม่เชื่อทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ คนในตระกูลจะได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร เมื่อพวกเขามาที่นี่?”

“ยังไงก็ตาม ไม่ต้องกังวล ข้าจะฆ่าใครก็ตามที่ทำร้ายเจ้า!”

หลินหยางฮัมเพลง หยิบเข็มเงินออกมาอีกครั้ง แทงคอของอ้ายหร่านพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเธอ จากนั้นจึงยืนขึ้นเพื่อดำเนินการต่อ

“หลินหยาง!”

อ้ายหร่านเป็นกังวล จู่ๆ มือเล็กๆ ของเธอก็แข็งแกร่งขึ้นมาจากที่ไหนก็ไม่ทราบ และเธอก็คว้ามือของหลินหยางไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้เขาไปหาส้าวปิงหยวนเพื่อชำระแค้น

หลินหยางขมวดคิ้วและมองย้อนกลับไป

เมื่อเห็นว่าดวงตาของอ้ายหร่านเต็มไปด้วยการอ้อนวอน เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "อ้ายหร่าน เจ้าคิดจะปล่อยมันไปแบบนี้จริงๆ เหรอ?"

“หลินหยาง ข้าไม่อยากให้เจ้าเสี่ยงเพื่อครอบครัวของเราอีกต่อไป ข้าเป็นหนี้เจ้ามากเกินไป ได้โปรดอย่าทำอะไรอีกเลย!”

อ้ายหร่านพูดอย่างจริงใจ ดวงตาอ่อนโยนราวฤดูใบไม้ร่วงของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

หลังจากพูดถึงเรื่องนี้ด้วยเหตุผลนี้หลินหยางก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

“ถ้าอย่างนั้น ตามข้ามาทันทีแล้วออกไปจากที่นี่กัน!”

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"เอาล่ะ ข้าแค่...สงสัยว่าข้าจะออกจากทุ่งน้ำแข็งห้าทิศได้อย่างราบรื่นหรือไม่ ... "

อ้ายหร่านลดสายตาลงและกระซิบ

"พูดว่าได้ก็ต้องได้สิ"

หลินหยางเงยหน้าขึ้นและพูดกับหัวเฟิงยินและคนอื่นๆ "หากเรื่องนี้ไม่ได้รับการสอบสวน ก็จะไม่มีการสอบสวน แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลอวี่จะออกจากทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ! พวกเขาจะไม่ได้เป็นสมาชิกของพันธมิตรอีก!"

"อะไรนะ?"

ใบหน้าของส้าวปิงหยวน มืดลงทันที

"ไปกันเถอะ!"

หลินหยาง โบกมือและต้องการพาตระกูลอวี่ออกไป

"หยุด!"

ส้าวปิงหยวนหยุดทุกคนทันที

“มีอะไรอีกไหม?”

ดวงตาของหลินหยางเย็นชา

“ไปเหรอ ฮืม มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง? เจ้าจะไปก็ได้ถ้าเจ้าต้องการ แต่ผู้หญิงคนนี้ต้องอยู่!”

ส้าวปิงหยวน ชี้ไปที่อ้ายหร่านแล้วตะโกน

แต่วินาทีถัดมา

ปัง!

หลินหยางวางมือข้างหนึ่งรอบคอของส้าวปิงหยวนทันทีแล้วยกเขาขึ้นมาด้วยมือเดียว

ส้าวปิงหยวนไม่ทันระวัง คอของเขาถูกบีบจนผิดรูป และศีรษะของเขาเกือบหัก เขาเจ็บปวดอย่างมากและถูกควบคุมตัวในจุดนั้นทันที

"นายน้อย!"

“นายน้อยปิงหยวน*!”

ผู้คนรอบๆรีบวิ่งไปด้วยความตกใจ

ใบหน้าของหัวเฟิงยินเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างยิ่งในทันที

เขายังอยู่ที่นี่ ยังมีคนกล้าลงมืองั้นเหรอ!

นี่มันตั้งใจตบหน้าเขาชัดๆ!