บทที่ 2980 ความหายนะ

เนื่องจากท่าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหัวเฟิงยิน จึงคาดเดาได้อย่างเป็นธรรมชาติว่าอีกฝ่ายต้องมีจุดประสงค์หรือข้อกังวลบางอย่าง

ด้วยนิสัยของหลิงหยางเขาต้องการหั่นส้าวปิงหยวนออกเป็นหลายพันชิ้นและฆ่าเขาอย่างรวดเร็ว

แต่อวี่อ้ายหร่านเป็นห่วงเขามาก และสมาชิกในตระกูลอวี่ยังคงอยู่ในทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ หากตอนนี้ออกสังหารอย่างดุเดือด หลินหยางสามารถช่วยตัวเองได้ แต่สมาชิกตระกูลอวี่เหล่านี้อาจไม่สามารถทำได้ ไม่สามารถหลบหนีไปโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ

“การฆ่าคนๆ นี้มีแต่จะทำให้มือข้าสกปรกเท่านั้น!”

หลินหยางปล่อยฝ่ามือของเขา

ส้าวปิงหยวนล้มลงกับพื้นอย่างแรง กระอักเป็นเลือดจากปากของเขา แม้ใช้พละกำลังทั้งหมดก็ยังหายใจไม่ออก เขาไม่มีกำลังและทำได้เพียงนอนอยู่บนพื้นและหอบหายใจแรง ๆ เท่านั้น

ดวงตาของผู้คนเบิกกว้างและพวกเขาทั้งหมดจ้องมองไปที่ หลินหยาง ด้วยความโกรธ

แต่หลินหยางเมินและจ้องมองที่หัวเฟิงหยินและพูดว่า "ข้าหวังว่าเจ้าจะทำตามที่พูดได้ แต่ฉันต้องพาครอบครัวของฉันออกไป คุณไม่ได้รับอนุญาตให้หยุดฉัน คุณเข้าใจไหม"

“ คงจะเป็นเรื่องน่าอายมากสำหรับเจ้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อหลังจากเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม หลังจากความขัดแย้ง ผู้คนจำนวนมากในตระกูลอวี่ได้รับบาดเจ็บ จะไปตอนนี้คงไม่สะดวก เช่นนั้นรอจนกว่าอาการบาดเจ็บคนเหล่านี้จะดีขึ้นและเดินทางเองได้จะเป็นการดีกว่าใช่ไหม? ข้ายังต้องการเวลาไปรายงานท่านพ่อด้วย”

หัวเฟิงยินยิ้ม

เหตุใดถึงต้องรายงานเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ด้วย?

เกรงว่าหัวเฟิงยินกำลังถ่วงเวลาและมีจุดประสงค์อื่น

แต่สิ่งที่เขาพูดก็สมเหตุสมผล อ้ายหร่านได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องการการรักษา ตอนนี้จึงไม่สะดวกที่จะออกเดินทางไป

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินหยาง ก็ทำได้เพียงพยักหน้า

“ดังนั้น เจ้ารีบไปเตรียมสิ่งที่จำเป็นสำหรับการรักษามา แล้วข้าจะรักษาพวกเขาเอง”

"ดี!"

หัวเฟิงยินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเขาจะระงับความขุ่นเคืองในใจ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมาเลยและส่งคนไปจัดการทันที

หลินหยางพาอ้ายหร่านและพรรคพวกของเขากลับไปที่พักของตระกูลอวี่

ขณะที่หัวเฟิงยินมองดูกลุ่มออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ หายไป

“ข้าไม่เคยหงุดหงิดขนาดนี้มาก่อน”

เขาพูดอย่างใจเย็น

“บางครั้งการรู้สึกเสียใจอย่างเหมาะสมก็เป็นเรื่องดีมากกว่า นี่ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย”

ชายชราพูดอย่างจริงจังและรอบคอบ

“ศิษย์ได้รับการสั่งสอนแล้ว”

หัวเฟิงยินกำหมัดของเขาเล็กน้อย

“พี่หัว ทำไมถึง... ปล่อยสุนัขพวกนั้นไป... เราควรฆ่าพวกมันให้หมด! ฆ่าพวกมันให้หมด…”

ในเวลานี้ ส้าวปิงหยวนก็สงบลงเช่นกัน ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นจากพื้น กัดฟันกรอด และคำรามด้วยความโกรธ

“ปิงหยวน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หัวเฟิงยินถามเบา ๆ แต่คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย

“พี่หัว เจ้าจะปล่อยพวกเขาไปได้ยังไงในเมื่อพวกเขาปฏิบัติกับข้าแบบนี้? คนเหล่านี้สมควรตาย!ตระกูลอวี่สมควรตายทั้งหมด!”

ส้าวปิงหยวน กล่าวอย่างบ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตาม ชายชราส่ายหัว"ส้าวปิงหยวน เจ้าควรจะรู้สึกโชคดีนะ ไม่เช่นนั้นเจ้าอาจจะตายไปแล้ว!"

“ตายแล้วไปแล้วงั้นเหรอ ไอ้เด็กคนนั้นจะกล้าฆ่าข้าต่อหน้าท่านเหรอ?” ดวงตาของ ส้าวปิงหยวนดุร้าย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อ

“ทำไมจะไม่กล้าล่ะ ถ้าเขาต้องการฆ่าเจ้า ข้าคงหยุดเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

ชายชรากล่าวอย่างใจเย็น

ลมหายใจของ ส้าวปิงหยวน แน่นขึ้น จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงความกลัว