บทที่ 2982 หลอกล่อมา

แค่เพื่อล่าหมีตัวหนึ่ง ต้องการคนจำนวนมากขนาดนี้เลยหรือ?

หลินหยาง ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เขาไม่พบความผิดปกติใดๆเลย และการปฏิเสธก็มีแต่จะทำให้ หัวเวยเวยเหตุผลที่จะโจมตีเท่านั้น

หลายคนในตระกูลอวี่ยังคงอยู่ในช่วงฟื้นตัว และเป็นไปไม่ได้ที่จะออกจากทุ่งน้ำแข็งห้าทิศไปอีกระยะหนึ่ง

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว หลินหยางก็หันศีรษะและพูดอย่างเคร่งขรึม"หวางอี้เซิง หยูซานสุ่ย พวกเจ้าอยู่ที่นี่และคอยปกป้องตระกูลอวี่ หากเกิดอะไรขึ้น พวกเจ้าจะต้องพาพวกเขาออกจากวงล้อมและออกไปจากที่นี่เข้าใจไหม ?”

"ครับ ท่าน!"

ทั้งสองประสานมือเข้าด้วยกัน

“หัวหน้าตัวกูลอวี่ โปรดดูแลอ้ายหร่านให้ดีด้วย ข้าจะรีบไปรีบกลับมา”

หลินหยางคุยกับอวี่เจิ้นเทียนอีกครั้ง

“คุณหลิน โปรดระวังให้มากด้วย!”

อวี่เจิ้นเทียนชูกำปั้นของเขาขึ้นไปในอากาศ

"วางใจเถอะ!"

หลินหยางพยักหน้าและเดินไปหาหญิงสาว

“คุณหนูหัว เราไปกันได้แล้ว”

“เจ้ารู้แล้วใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น!”

หัวเวยเวยยิ้มอย่างเย็นชา แล้วหันหลังกลับและออกจากที่พักไป

ทีมนำหลินหยางตรงไปยังประตูทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ

หลินหยาง เดินไปที่ด้านหน้าของทีม ถัดจากหัวเวยเวย

หัวเวยเวยกำลังขี่ม้าตัวสูง ลำตัวม้าสีขาวล้วน เนื่องจากม้าได้กินหญ้าสมุนนไพรเป็นเวลานาน แขนขาของมันก็ได้รับการพัฒนาอย่างดีและมีกล้ามเนื้อไปทั่ว สิ่งที่เรียกว่าม้า เซ็กเธาว์นั้นน่าจะแคระแกร็นกว่า.

ผู้หญิงคนนี้เรียกได้ว่าเต็มไปด้วยของดีสมบัติ

ไม่เพียงแต่ม้าและเสื้อผ้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแหวน ต่างหู เครื่องประดับเอว ฯลฯ ที่สวมใส่บนร่างกายล้วนเป็นสิ่งของที่ไม่ธรรมดา

เกรงว่าเจ้าลัทธิทุ่งน้ำแข็งจะรักลูกสาวคนนี้มาก

หลินหยางเหลือบมองดูหัวเวยเวยแล้วมองย้อนกลับไป

ผู้คนที่อยู่ข้างหลังเขาต่างกำลังมองดูหลินหยาง ด้วยใบหน้าที่ตลกขบขันและยิ้ม ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสารราวกับว่าพวกเขากำลังมองดูสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสาร

ดวงตาของหลินหยางขยับเล็กน้อยและเขาก็หันศีรษะกลับไปเพื่อมองไปข้างหน้า

หลังจากเดินมาประมาณสามชั่วโมงก็อยู่ห่างจากทุ่งน้ำแข็งหวู่ฟางไปไกลแล้ว

มีสีขาวกว้างใหญ่อยู่รอบๆ และไม่มีใครมองเห็นได้

"อีกไม่ไกลแล้ว!"

หัวเวยเวยดึงสายบังเหียนแล้วพูดอย่างใจเย็น: "ทุกคนเตรียมพร้อมนะ!"

โห่ โห่ โห่...

ทุกคนหยิบอาวุธออกมาทันทีและท่าทางดูพร้อม

หลินหยางมองไปรอบๆ และถามอย่างใจเย็น: "คุณหนูหัว หมีน้ำแข็งยักษ์ที่เจ้าพูดถึงอยู่ที่ไหน?"

"ไม่ต้องรีบร้อน!"

หัวเวยเวยยิ้มจาง ๆ หยิบผลไม้สีขาวออกมาจากถุงบนหลังม้าแล้วโยนให้หลินหยาง

“ผลฟางมี่?”

หลินหยาง ตกใจเล็กน้อย

"ฮ่าฮ่า ไม่คิดว่าเจ้าจะมีความรู้ขนาดนี้!"

หัวเวยเวยยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า: "เจ้าเดินไปอีกสองสามกิโลเมตร ข้างหน้าแล้วหาพื้นที่ทุบผลไม้ กลิ่นหอมภายในผลไม้จะพวยพุ่งออกมา และถ้าหมีน้ำแข็งยักษ์ตามกลิ่นของมันมา!สิ่งที่ต้องทำคือหลอกล่อผลฟางมี่มาหาเราเข้าใจไหม?"

“ทำไมไม่ไปกับข้าล่ะ เมื่อหมียักษ์ปรากฏตัว จะได้ฆ่ามันในคราวเดียว”

หลินหยางพูดเบา ๆ

“เจ้าเป็นไอ้ทึ่มเหรอ? หมียักษ์น้ำแข็งฉลาดมาก เมื่อเห็นพวกเราหลายคน มันจะวิ่งหนีไปทันที!”

หัวเวยเวยถอนหายใจและจ้องมองไปที่หลินหยางเหมือนคนงี่เง่าและพูดว่า: "ถึงแม้จะฉลาด แต่ความแข็งแกร่งทางกายภาพของมันก็ไม่ค่อยดีนัก หากเจ้าวิ่งไปหลายกิโลเมตร เมื่อถึงเวลาเจ้าก็ล่อมันมาที่นี่ก็ ถึงตอนนั้นมันก็หมดแรงแล้ว เราก็จะสามารถล่ามันได้อย่างง่ายดายในตอนนั้น และมันก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้!”

"อย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางยังคงสงบนิ่ง

“เจ้ายังทำอะไรอยู่ รีบไปเร็วเข้า!”

หัวเวยเวยดุหลินหยางอีกครั้ง

หลินหยางถอนหายใจออก ไม่พูดอะไรอีก แล้วหยิบผลฟางมี่ขึ้นมาแล้วเดินไปข้างหน้า

เมื่อมองดูร่างที่กำลังหายไปของหลินหยางหัวเวยเวยก็มีรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของนาง

“คุณหนู เด้วยสัตว์ร้ายเพียงตัวเดียวจะเอาชนะผู้ชายคนนี้ได้ไหม?”

ในเวลานี้คนข้างๆเขาอดไม่ได้ที่จะตะโกน

“อะไรนะ เจ้าคิดว่าหมีน้ำแข็งยักษ์ไม่สามารถฆ่าไอ้พวกนี้ได้เหรอ?” หัวเวยเวยหัวเราะเบา ๆ

“ ข้าได้ยินมาว่าเ มื่อเด็กคนนี้และนายน้อยส้าวปิงหยวนประสบปัญหาในเรื่องการเจรจาผู้ชายคนนี้ปราบนายน้อยส้าวปิงหยวนด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ข้าเดาว่าเขาคงมีความแข็งแกร่งอยู่บ้าง!”

“โอ้ ข้าก็เคยได้ยินเรื่องนี้เหมือนกัน ส้าวปิงหยวนบอกข้าว่าคนๆ นี้โจมตีเขาโดยไม่ทันได้เตรียมตัว เขาไม่มีทักษะใดๆ แม้ว่าเขาจะมีทักษะบางอย่าง แต่เขาก็ยังไม่สามารถจัดการกับสัตว์ร้ายตัวนั้นได้!” หัวเวยเวยพูดด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง..