บทที่ 2986 เกลียด?

หัวเวยเวยรู้ดีว่าในช่วงเวลาวิกฤติของชีวิตและความตาย ตัวตนของเธอไม่มีประโยชน์อะไรทั้งสิ้น และเธอไม่สามารถบังคับหลินหยางได้เลย

เป้าหมายของชายคนนี้ไม่ใช่หลินหยาง เเต่เป็นเธอต่างหาก

ถ้าหากว่าเธอไม่สามารถที่ให้หลินหยางลงมือได้ โอกาสที่เธอจะมีชีวิตรอดคงไม่มี

ตอนนี้เหลือเพียงวิธีเดียวคือร่วมมือกับหลินหยาง

เพียงเเค่หลินหยางร่วมสู้กับเธอ ก็เเหมือนกับว่าเธอสามารถหาโอกาสที่จะหลบหนีได้

เพราะงั้นตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือร่วมมือกับหลินหยาง

เดิมทีเเล้วเธอเองก็ไม่ได้เห็นหลินหยางอยู่ในสายตาอยู่เเล้ว

“สู้!”

หัวเวยเวยมองไปที่ชายวัยกลางคนที่กำลังเดินช้าๆเข้ามาหาเธอ เธอกัดฟันสีเงินของเธอเเน่น เครื่องมือที่อยู่ตามร่างกายของเะอถูกเปิดใช้งานอีกครั้ง ตอนนี้ทั้งตัวของเธอเปล่งประกายไปด้วยเเสงไฟLED เเละมุ่งตรงไปยังชายวัยกลางคน

สมบัติที่น่ากลัวเหล่านี้ได้เปล่งรัศมีพลังงานให้เเผ่กระจายออกไปเพื่อให้บรรยากาศที่หนาวเย็นนั้นหายไป

ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจมาก

“พลังของเธอนะเเม่สาวน้อยมันก็งั้นๆแปหล่ะ แต่วิธีการที่ใช้นั้นพิเศษมากเป็นพิเศษ ดูท่าพ่อของเธอคงรักและทนุถนอมเธอมากสิท่าถึงได้ให้สมบัติล้ำค่าพวกนี้ให้เธอ! ไม่เลวนี่! ถ้าหากสามารถทำให้เธอกลายมาเป็นหมาของฉันได้ล่ะก็ ฉันว่านะ พ่อของเธอคงมาคุกเข่าขอความเมตตาจากฉันเเน่นอน น่าสนใจดีนี่!”

ชายวัยกลางคนหัวเราะ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เมื่อหัวเวยเวยได้ยินเช่นนั้น เธอก็ละอายใจและโกรธมากและด้วยความโกรธ เธอส่งเสียงโห่ร้องพร้อมกับดึงดาบออกมาแล้วแทงไปที่ชายวัยกลางคน

ดาบบานสะพรั่งด้วยความแวววาวราวกับสายรุ้ง ซึ่งไม่ธรรมดามาก

แต่ชายวัยกลางคนไม่ได้สนใจและโบกมืออย่างไม่แยเเส

ทันใดนั้นเอง

เเควก!

เเควก!

เเควก!

เเควก…

จู่ๆ กำแพงน้ำแข็งก็ก่อตัวขึ้นตรงหน้าเธอเเละปิดกั้นเส้นทางของหัวเวยเวย

หัวเวยเวยกัดฟันสีเงินของเธอเเน่น แต่ก็ไม่หยุดในมือถือดาบอย่างไม่ลดละ

กำแพงน้ำแข็งที่อยู่ตรงหน้าถูกดาบของหัวเวยเวยฟันลงทั้งหมด กำแพงน้ำแข็งระเบิดและกลายเป็นน้ำแข็งแหลมคมแทงเข้าไปที่ร่างของหัวเวยเวย

หัวเวยเวยหายใจไม่ออกและไม่มีโอกาสที่จะหลบและป้องกันตัวเอง เธอถูกแทงด้วยน้ำแข็งหลายเเท่งบนร่างกายของเธอ

แม้ว่าชุดเกราะของเธอจะทรงพลังแต่ก็ยังต้องการพลังงานในการเปิดใช้งาน

ภายในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ร่างกายของหัวเวยเวยก็เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำที่เกิดจากการโจมตีเมื่อครู่ ชุดสมบัติล้ำค่าที่เธอสวมใส่ก็เกิดรอยขึ้น

พลังงานของเธอถูกใช้ไปมากจนเธอไม่สามารถเปิดใช้งานการป้องกันของหลิวลี่เป่าอีได้อีกต่อไป

ถ้าหากว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงได้ถุกฆ่าตายในไม่ช้านี้เเน่ๆ

“นี่นายเเซ่หลิน มัวรออะไรอยู่? เร็วสิ … รีบช่วยที…”

หัวเวยเวยตะโกนจนสุดปอดขณะถอยกลับ

“อย่าใจร้อน ฉันมาเเล้ว!”

หลินหยางพูดเบา ๆ และก้าวไปข้างหน้า

แต่ชายวัยกลางคนไม่ได้สนใจเขาเลย เขามองแค่หัวเวยเวยเพียงเท่านั้น

“เธอเป็นหมาของฉัน ยังจะหนีไปไหนอีกล่ะ?”

เขาหัวเราะเสียงดัง และทันใดนั้นก็เอื้อมมือออกไปอีกครั้ง เพื่อที่จะคว้ามือของหัวเวยเวยจากระยะไกล

ซ่าซ่าซ่า...

น้ำเเข็งที่โอบรอบตัวของหัวเวยเวยละลายลง และจากนั้นก็ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง จู่ๆก็ปรากฏโซ่เหล็กขึ้นเเละพยายามตรึงไปที่เเขนขาของหัวเวยเวย

หัวเวยเวยรีบหลบและเลี่ยงหนีโซ่เหล็กนั้น

แต่โซ่น้ำแข็งเหล่านี้ก็เหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวไปตามรูปร่างของเธอและมัดแขนขาของเธอทันที

ปลายอีกด้านของห่วงโซ่น้ำแข็งถูกชายวัยกลางคนจับไว้แน่น

หัวเวยเวยดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เธอพยายามทำลายห่วงโซ่น้ำแข็งและอยากจะหลบหนี