บทที่ 2987 หา เจ้าคู่ควรเหรอ?

“สาวน้อย เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า? คิดผิดแล้วล่ะ เมื่อเทียบกับพ่อเจ้าแล้ว ข้าเป็นคนดีกว่าเยอะ! คราวนี้เจ้ารู้จักใบหน้าที่แท้จริงของพ่อเจ้าแล้วรึยังล่ะ?”

ต้วนเทียนเฉียงหรี่ตาลงและยิ้ม มองที่หัวเวยเวยด้วยท่าทางขี้เล่น

หัวเวยเวยทรุดตัวลงเล็กน้อย

บางทีเธออาจเคยได้ยินบางอย่างเกี่ยวกับพ่อของเธอมาบ้างแต่ไม่เคยมีรายละเอียดเช่นนั้นมาก่อน

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้... พ่อไม่มีทางทำแบบนั้น เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!"

ริมฝีปากของหัวเวยเวยสั่นและเธอก็พึมพำต่อไป

เธอไม่สามารถยอมรับมันได้เลย

"เจ้าไม่เชื่องั้นเหรอ?"

ต้วนเทียนเฉียงยิ้มเบา ๆ ชี้ไปที่เสื้อผ้าที่ล้ำค่าบนตัวของหัวเวยเวยแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "เจ้ารู้ไหมล่ะรู้ไหมว่าพ่อของเจ้าไปเอาเสื้อผ้านี้มาจากไหน?"

ดวงตาของ หัวเวยเวย เบิกกว้าง

“ใช่แล้ว ชุดนี้เป็นของภรรยาข้าซึ่งเป็นพี่สะใภ้ของพ่อเจ้า นี่คือสมบัติที่ข้าหามาให้เธอหลังจากทำงานหนักมา แต่คืนนั้นพ่อของเจ้ากลับล่วงเกินพี่สะใภ้ของเขา ต่อมาหลังจาก ภรรยาของข้าไม่สามารถทนต่อความอัปยศอดสูและตรอมใจตาย เดิมทีข้าเคยคิดว่าเขาจะซ่อนเสื้อผ้าล้ำค่านี้ไว้ คิดไม่ถึงว่า แล้วยังเอาเสื้อผ้าล้ำค่านี้ให้เจ้าใส่อย่างหน้าตาเฉย ฮ่าฮ่าฮ่า ดูแล้ว พ่อเจ้าคงไม่เสียใจเลยซักนิด! คนไร้ยางอายขนาดนี้มีอยู่ด้วยเหรอ?”

ต้วนเทียนเฉียงถามด้วยรอยยิ้มทุกคำ

อย่างไรก็ตาม คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนมีดคมๆ และเข็มเหล็กที่พยายามเจาะหัวใจของเธอจนเป็นรู

หัวเวยเวย เป็นผู้หญิงที่มีความภาคภูมิใจในตนเองอย่างยิ่ง

ในฐานะลูกสาวของหัวหน้าทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ เธอมีความภูมิใจในตนเองที่แตกต่างจากคนทั่วไป

เธอดูถูกนักรบธรรมดาๆ ที่อยู่เบื้องล่าง และรู้สึกว่าคนจนเหล่านั้นช่างสกปรกและน่ารังเกียจอย่างยิ่ง เพราะความยากจนและความอ่อนแอของพวกเขาจะบังคับให้พวกเขาใช้ทุกวิถีทางที่เป็นไปได้เพื่อบรรลุเป้าหมาย ไม่ว่าวิธีนั้นจะเลวร้ายแค่ไหน ก็จะทำมันอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ ชื่อเสียงของหัวเวยเวยในทุ่งน้ำแข็งห้าทิศจึงไม่ค่อยดีนัก

คนธรรมดาของทุ่งน้ำแข็งกลัวเธอมาก

แต่เธอไม่สนใจ เธอไม่ได้เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า แท้จริงแล้วก็ไม่มีความแตกต่างระหว่างความสว่างและความมืด ไม่มีฐานะสูงส่งหรือต่ำต้อย

เธอไม่เคยคิดเลยว่าเสื้อผ้าที่เธอใส่จะมีที่มาที่สกปรกขนาดนี้...

“ไม่! ไม่มีทาง... เจ้าต้องโกหก้าแน่ เจ้าต้องโกหกข้าแน่ๆ…”

หัวเวยเวยตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือ ดวงตาของเธอเบิกกว้างราวกับว่าวิญญาณของเธอกำลังสั่นสะเทือน

“เจ้ายังไม่เชื่ออีกเหรอ? มันไม่สำคัญหรอก ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า เจ้าแค่ทำหน้าที่เป็นสุนัขของข้า เมื่อข้าพาเจ้าไปที่ทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ ข้าจะถามพ่อของเจ้าต่อหน้าแค่นั้นก็จะได้รู้ทุกอย่างแล้ส ! ฮ่าๆๆ....."

ต้วนเทียนเฉียงหัวเราะแล้วเดินไปหาหัวเวยเวย

หนังศีรษะของหัวเวยเวยรู้สึกตื้อไปหมด และเธอก็ก้าวถอยหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พ่อของเจ้าล่วงเกินภรรยาของข้า ดังนั้นมันไม่สำคัญหรอกถ้าข้าจะพาลูกสาวของเขาไปด้วยใช่ไหมล่ะ? เมื่อฉันถอดชุดเกราะล้ำค่านี้ออกจากตัวเข้า เจ้าก็จะเปลือยเปล่าในทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ และทุกคนในทุ่งน้ำแข็งหวู่ฟางจะต้องตกใจ สนุกไปกับท่าทางอันน่ารังเกียจของลูกสาวหัวหน้าทุ่งน้ำแข็ง ฮ่าฮ่าฮ่า...”

ต้วนเทียนเฉียงรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เขาคิดถึงเรื่องนี้

หัวเวยเวยรู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลังของเธอ

หากสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริง เธอคงอยากจะตายตรงนั้นมากกว่า

เธอยกดาบในมือขึ้น แต่เธอก็ไม่มีกำลังเหลือแล้ว

เมื่อมองไปที่ ต้วนเทียนเฉียงที่เดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว หัวเวยเวยก็ไม่ลังเลอีกต่อไป และหยิบใบมีดคมกริบขึ้นมาโดยตรงแล้วชี้ไปที่คอของเธอ

แต่เมื่อมีดกำลังจะฟันคอของหัวเวยเวย ทันใดนั้นมันก็หยุดลง

เมื่อมองแวบแรก โซ่น้ำแข็งในมือของต้วนเทียนเฉียง ก็คว้ามือที่ถือดาบของหัวเวยเวยไว้

เธอสูดลมหายใจที่สั่นคลอนและใช้กำลังอย่างบ้าคลั่ง

แต่ก็ไม่มีประโยชน์

ในแง่ของความแข็งแกร่ง เธอเทียบกับต้วนเทียนเฉียงไม่ได้เลย

“อยากตายเหรอ ฮ่าๆ มันไม่ง่ายขนาดนั้น ข้าต้องสนุกกับชีวิตของเจ้าในฐานะสุนัขก่อนสิ ข้าอยากจะแก้แค้นหัวเทียนไห่ หมาเฒ่าตัวนั้น!” ต้วนเทียนเฉียงหัวเราะ

“ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าทำสำเร็จ!”

หัวเวยเวยกัดฟันและกรีดร้อง จากนั้นเธอก็หันหน้าทันทีและตะโกนใส่หลินหยางที่อยู่ข้างๆ เธอ: "เร็วเข้า! ฆ่าข้าเร็ว ๆ! รีบฆ่าข้าสิ!"

หัวเวยเวยไม่คาดหวังว่าหลินหยางจะช่วยเธออีกต่อไป

ในขณะนี้ เธอแค่หวังว่าหลินหยางจะทำให้ตันางไปสบาย

“หากข้าอยากฆ่าเจ้า ก็จะต้องเผาร่างกายของเจ้าให้เป็นเถ้าถ่าน มิฉะนั้น ด้วยทักษะทางการแพทย์ของบุคคลนั้น แม้ว่าจะหักอวัยวะภายในหรือตัดหัวของเจ้า เขาก็ยังสามารถช่วยเจ้าได้”

หลินหยางพูดเบา ๆ

“ไม่คิดว่าเจ้าจะมีสายตาที่เฉียบคมนี่นา!”

ต้วนเทียนเฉียง กล่าวด้วยความประหลาดใจ

“ข้าสามารถตัดสินระดับทักษะการรักษาของเจ้าคร่าวๆ จากหมียักษ์ที่เจ้าปรับแต่งส่ายพันธุ์มันได้ ข้าเดาว่าหมียักษ์ตัวนั้นคือตัวทดสอบของเจ้าใช่ไหม?”

หลินหยางกล่าว

“เจ้าหนู เจ้าน่าสนใจ”

ความชั่วร้ายแวบขึ้นมาในดวงตาของ ต้วนเทียนเฉียงและเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: "เนื่องจากเจ้าสามารถมองผ่านวิธีการของข้าออก เจ้าจึงถือเป็นคนมีพรสวรรค์ เจ้าหนู ข้าจะให้ทางรอดกับเจ้า ถ้าเจ้ายอมคุกเข่าลงและ รับใช้ข้า ให้ข้าเป็นเจ้านาย ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า!”

“ให้เจ้าเป็นเจ้านายเหรอ?” หลินหยางยิ้มอย่างดูถูก “เจ้าอยากให้ข้าเป็นสุนัขของเจ้าเหรอ?”

"นี่นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับเจ้า!"

ต้วนเทียนเฉียงกล่าวอย่างใจเย็น

“หา เจ้าคู่ควรเหรอ?”

หลินหยางส่ายหัว

"เจ้าพูดอะไรน่ะ?"

ดวงตาของ ต้วนเทียนเฉียง ลุกเป็นไฟ

เขาพบว่าเด็กชายตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เคารพเขาตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้

หลินหยางไม่ตอบ เพียงเหยียดนิ้วออกแล้วสะบัดโซ่น้ำแข็งที่ผูกไว้กับหัวเวยเวย

เสียงดังเกร๊ง!

โซ่น้ำแข็งแตกทันที

ต้วนเทียนเฉียงหายใจลำบาก

หัวเวยเวย ตกตะลึงทันที

หัวเวยเวยพยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่เธอก็ยังไม่สามารถเปิดช่องว่างในห่วงโซ่น้ำแข็งได้แม้แต่ช่องเดียว

แต่ต่อหน้าหลินหยาง มันขาดจากกันเพียงแค่ขยับนิ้วเท่านั้นเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง?