บทที่ 2988 ถูกพิษ

ท้องฟ้าและพื้นดินตรงหน้าเป็นสีขาวโพลน

หัวเวยเวยเงยหน้ามองไปทันที แต่นอกจากสีขาวโพลน เธอก็มองไม่เห็นสีอื่นเลย

เธอแยกไม่ออกว่านี่คือฝีมือของต้วนเทียนเฉียงหรือว่าเป็นฝีมือของหลินหยาง

เธอรู้สึกว่าท่ามกลางความขาวโพลนนี้ เธอตัวเล็กเหลือเกิน

ไม่นาน ความขาวโพลนนี้ก็ค่อยๆเลือนหายไป ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีสดใสช้าๆ ฝนตกโปรยลงมาบนใบหน้าของหัวเวยเวย

อุณหภูมิของเม็ดฝนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้หัวเวยเวยอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงออกมา

มันช่างสบายเหลือเกิน

มันช่างเป็นเหมือนมือของแม่อย่างไรอย่างนั้น

หัวเวยเวยเบิกตาโพลงกว้างมองเม็ดฝนที่โปรยลงมา

นี่คือความเย็นที่รุนแรงและไฟร้อนที่รุนแรงปะทะกันจนกลายเป็นหยาดฝน

หยาดฝนทุกหยดที่อยู่บริเวณนี้ มันเต็มไปด้วยพลัง

แต่ในสายตาของต้วนเทียนเฉียง ฝนที่กระหน่ำเทลงมานี้ ช่างหนาวเหน็บ แม้แต่หัวใจของเขาที่ฝุ่นกลบเย็นชามานานก็ไม่สามารถต้านทานได้

“เป็นไปไม่ได้….ความเย็นระดับสูงสุดของฉัน คิดไม่ถึงว่าจะถูกแกทำลายได้อย่างง่ายดายแบบนี้เหรอ? เป็นไปไม่ได้….เป็นไปไม่ได้….”

ต้วนเทียนเฉียงตะโกนขึ้นด้วยเสียงสั่นเทา คนทั้งคนเหมือนบ้าคลั่งแล้วในเวลานี้

เขาแผดร้องตะโกน พร้อมกับยกมือขึ้น น้ำแข็งขนาดใหญ่แตกออกจากพื้น จากนั้นก็เป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่โหมไปกดหลินหยาง

“ตายซะ!”

ต้วนเทียนเฉียงกระโดดไปบนภูเขาน้ำแข็งอีกลูก มือเขากดลงบนภูเขาน้ำแข็ง พร้อมปล่อยชี่แห่งความเยือกเย็นอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้มันยังคงเกาะตัวไม่ละลาย ส่วนขาทั้งสองข้างผลักน้ำแข็งลงไปกด

น้ำแข็งขนาดใหญ่กดลงมาเหมือนจะทะลายบดขยี้พื้นแผ่นดินแห่งนี้ให้จม

แต่เวลานี้ จู่ๆก็มีแสงไฟทะลวงภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่พร้อมกับทะลวงต้วนเทียนเฉียงที่อยู่ด้านหลัง

ต้วนเทียนเฉียงไม่ทันระวังตัว คนทั้งคนล้มกระแทกลงบนพื้นอย่างรุนแรง

ไม่มีการค้ำจุนของเขา ภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ก็แตกกระจุย

“ทำไม…ถึงเป็นแบบนี้?”

ต้วนเทียนเฉียงกอบกุมแผงอก เบิกตาโพลงกว้าง

เขาพบว่าการเดินเกมส์ของตัวเองได้ถูกหลินหยางควบคุมไว้แล้ว

ไม่ว่าเขาจะเล่นไม้ไหน ก็ไม่สามารถทำอะไรหลินหยางได้เลยแม้แต่น้อย กลับกันไฟแปลกที่น่ากลัวของหลินหยางยังสามารถมาทำลายพลังน้ำแข็งของตัวเขาได้อย่างง่ายดายเสียด้วยซ้ำ!

เขามองแผงอกที่เป็นอุโมงค์ของตัวเอง

พลังแห่งสวรรค์แบบนี้….ภายใต้โลกนี้ เกรงว่าไม่มีใครสู้ได้หรอก……

“คนอายุน้อยแบบนี้ ทำไมถึงได้มีพลังความสามารถที่น่ากลัวแบบนี้? ความจริงแล้วเขาฝึกฝนได้ยังไง?”

ต้วนเทียนเฉียงตกใจ และรู้ว่าตอนนี้ตัวเองเจอของแข็งแล้ว

แต่จะถอยไปแบบนี้เขาก็ไม่ยอม

ถ้าไม่จับหัวเวยเวยไว้ แค่ความสามารถของเขาคนเดียว ไม่สามารถแก้แค้นหัวเทียนไห่แห่งทุ่งน้ำแข็งห้าทิศได้หรอก

“อา! !”

ต้วนเทียนเฉียงยิ่งคิดยิ่งโกรธ และความโกรธเข้าครอบงำความคิดของเขา หลังจากแผดร้องออกมา จู่ๆเขาก็ควักฝุ่นผงแปลกๆออกมาถูบริเวณน้ำแข็งข้างกายเขา

หลังจากฝุ่นผงนั้นสัมผัสกับน้ำแข็งแล้ว มันกลายเป็นสีดำจนน่ากลัวทันที

เขาเอามือข้างหนึ่งคว้าน้ำแข็งสีดำนั่น จากนั้นก็วิ่งมาหาหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

เขาวิ่งมาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ตอนนี้บ้าคลั่งสุดขีด!

“ระวัง น้ำแข็งนั้นมีพิษรุนแรง!”

หัวเวยเวยร้องตะโกนขึ้น

หลินหยางสายตาตึงเครียด เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?

เขารีบขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ รวบรวมไฟแปลกสีขาวผลักไปข้างหน้าอีกครั้ง

ฮู! !

ไฟแปลกราวกับลมที่โหมกระหน่ำโจมตีออกไป มันเหมือนจะกลืนกินต้วนเทียนเฉียงให้สิ้นซาก และน้ำแข็งที่อยู่ในมือของเขาตอนนี้ ก็ถูกละลายไปแล้ว

แต่หลังจากที่ละลาย พิษไม่ได้เลือนหายไปด้วย แต่มันกลับกลายเป็นหมอกควันสีดำมาปกคลุมทางหลินหยาง

“อะไรกัน?”

หลินหยางชะงักงัน

“เปลวไฟของแกสามารถทำลายทุกอย่างได้ แต่สิ่งที่กลายเป็นชี่ แกเผาได้เหรอ?”

ต้วนเทียนหยาหัวเราะเสียงดังลั่น ควบคุมชี่พิษนั้นให้ไปครอบคลุมหลินหยางไว้ และกัดกร่อนร่างกายของเขา

ระยะห่างใกล้กันแบบนี้ หลินหยางไม่มีโอกาสที่จะหลบหนีได้เลย

ไม่นานชี่พิษสีดำนั่นก็เลือนหายเข้าไปในร่างกายของหลินหยาง

“จบแล้ว!”

หัวเวยเวยเบิกตาโพลงกว้าง อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกมองฉากที่อยู่ตรงหน้า แล้วคนทั้งคนก็นั่งอ่อนแรงลงบนพื้น