บทที่ 2992 ถอนตัว

"ท่านเจ้าสำนัก!"

ส้าวชวนก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างแหบแห้ง: "แม้ว่าหลินหยาง จะไม่ได้ใช้เกราะหลิวลี่ แต่ในที่สุดเขาก็เอาชนะต้วนเทียนเฉียงได้ จากมุมมองนี้ ความเข้มแข็งของเด็กนั่นคงไม่ใช่น้อยๆ! บางทีถ้าเราสามารถทำให้เขาเป็นสมาชิกของทุ่งน้ำแข็งห้าทิศของเราได้ ด้วยวิธีนี้ ทุ่งน้ำแข็งของเราสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้อีกมาก!”

"นั่นก็ดี แต่... ข้ายังมีคำถามอื่นอีก"

หัวเทียนไห่มองไปที่ หัวเวยเวยและพูดด้วยเสียงแหบแห้ง: "เวยเวย เจ้าต้องตอบตามความเป็นจริงและอย่าปิดบังข้าอีก ไม่เช่นนั้น ... ข้าจะขังเจ้าไว้ในพื้นที่ต้องห้ามถ้ำน้ำแข็ง! เจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมาอีกสามปี! "

"หา?"

หัวเวยเวยตกตะลึงและร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้าน

เธอเคยอยู่ในสถานที่นั้นได้เพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น เมื่อเธอได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่และถูกหัวเทียนไห่ลงโทษ

หากถูกขังอยู่ในสถานที่แบบนั้นเป็นเวลาถึงสามปี ถ้าไม่ไม่บ้า ชีวิตก็จะตกอยู่ในอันตราย...

“ท่านพ่อ...ท่านต้องการอะไรคะ?”

หัวเวยเวยตัวสั่น

“ในเมื่อคนๆ นี้ฆ่า ต้วนเทียนเฉียงทำไมเจ้าถึงเลือกที่จะซ่อนมันจากข้า และไม่บอกข้า ใครบอกให้เจ้าเลือกที่จะซ่อนมันจากข้า”

"นี่...นี่..."

“นั่นเป็นเพราะหลินหยางใช่ไหม?”

หัวเทียนไห่ถามทันที

“ท่านพ่อ...ข้า...”

หัวเวยเวยอยากจะพูดอะไรอีก

แต่เมื่อจู่ๆก็เห็นหัวเทียนไห่ ก็เดินลงมาจากด้านบน สีหน้าของเขาก็จริงจังมากและสายตาของเขาจับจ้องไปที่ หัวเวยเวยเมื่อเขาไปถึงตัวเธอ จู่ๆ เขาก็ลดเสียงลงและพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ "จริงเหรอ? ... ต้วนเทียนเฉียงพูดอะไรกับเจ้าที่ทำให้เจ้าไม่กล้าบอกข้าว่าเจ้าพบเขา?”

หลังจากพูดแบบนี้ หัวเวยเวยก็ตกใจมากจนแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น และรีบพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "ท่านพ่อ ไม่... ไม่... ต้วนเทียนเซียงไม่ได้บอกอะไรเราเลย ข้า... พวกเรา ข้าไม่รู้อะไรเลย ความจริงของพ่อ…”

เมื่อเห็นฉากนี้ หัวเทียนไห่ก็เข้าใจทุกอย่างทันที

เขาหันกลับมาทันทีและโบกมือ: "พาคุณหนูไปพื้นที่ต้องห้ามถ้ำน้ำแข็ง! เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมาโดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า!"

"นี่...."

ส้าวชวนดูลังเล

“อะไร เจ้ากล้าขัดคำสั่งของข้าเหรอ?”

ดวงตาของหัวเทียนไห่เป็นประกายด้วยเจตนาฆ่า

ส้าวชวนรีบกำหมัดแน่นแล้วพูดว่า "ขอรับ!"

“ท่านพ่อ ไม่! พวกเราไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ!”

หัวเวยเวยตะโกนจนสุดปอด

แต่มันก็ไร้ประโยชน์

ในไม่ช้า หัวเวยเวยก็ถูกนำตัวออกไป

“ฟังนะ เรียกทหารน้ำแข็งออกมาทันที! ปิดล้อมตระกูลหยูและสังหารพวกเขาทั้งหมด โดยเฉพาะชายที่ชื่อหลิน! จะไม่มีใครรอดชีวิต!”

หัวเทียนไห่มีใบหน้าที่ดุร้ายและคำรามด้วยเสียงต่ำ

ส้าวชวนอ้าปากของเขา แต่ในที่สุดก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ จากนั้นเขาก็กำหมัดของเขา: "ขอรับ!"

ในเวลานี้ หลินหยางกำลังนำตระกูลอวี่ ไปยังด้านนอกของทุ่งน้ำแข็งห้าทิศแล้ว

ทุกคนรีบออกไปโดยยังไม่ทันได้เก็บข้าวของด้วยซ้ำ

“คุณหลิน เราจำเป็นต้องรีบขนาดนั้นจริงๆเหรอ? สิ่งของของเรามากมายยังอยู่ที่นั่น!”

อวี่เจิ้นเทียนนลังเลเล็กน้อยที่จะยอมแพ้ มองกลับไปที่พัก และอดไม่ได้ที่จะพูดกับหลินหยาง

“ไม่ต้องพูดอะไรมาก รีบออกไปซะ ถ้าไม่ไปต้องโดนฆ่าแน่!”

หลินหยางพูดเบาๆ

"นี้..."

อวี่เจิ้นเทียนไม่รู้จะตอบอะไร

“ไม่มีเหตุผลเลย ทำไมถึงมีเรื่องร้ายแรง? พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลย?”

“เป็นไปได้ไหมที่เราไปทำให้คุณชายใหญ่ขุ่นเคือง? คุณชายใหญ่เกลียดชังเราและกำลังวางแผนที่จะโจมตีเรา?”

“หากเป็นกรณีนี้ คุณชายใหญ่คนนี้ก็มีนิสัยใจแคบเกินไป”

ผู้คนบ่นและไม่พอใจกันหมด

หลินหยางเหลือบมองพวกเขา ไม่สนใจที่จะอธิบาย และรีบจากไป

"เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?"

ที่ประตูทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ ทหารที่เฝ้าประตูได้ปิดกั้นทางของตระกูลอวี่ทันทีและตะโกนอย่างจริงจัง

“เราได้รับคำสั่งจากคุณหนูหัวให้ปฏิบัติภารกิจ อย่าหยุดพวกเราเลย ไม่อย่างนั้นเราจะไปรายงานคุณหนู ไปให้พ้นทางของข้าเร็วๆ!”

หลินหยางตะโกนเสียงดัง เสียงราวกับฟ้าร้อง

เหล่าทหารยามมองหน้ากัน รู้สึกอ่อนแอ และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหลีกทาง

"ไปเร็ว!"

หลินหยางตะโกน

กลุ่มคนรีบวิ่งไปข้างหน้าและหนีไปยังทางออกของทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ

แต่หลังจากวิ่งไปได้ไม่นาน บรรยากาศอันรุนแรงก็ปกคลุมด้านหลัง

มาเร็วมาก!

ดูเหมือนว่าเรื่องต่างๆ จะถูกเปิดเผยแล้ว