บทที่ 2991 เจ้าโกหกไม่เป็น

ก้าวของส้าวชวนเร็วมาก และเขาก็มาถึงหอทุ่งน้ำแข็งในพริบตา

หากคนธรรมดาเข้ามาในสถานที่นี้เพื่อพบกับผู้นำ เขาไม่เพียงแต่ต้องแจ้งความประสงค์และรอเท่านั้น แต่ยังต้องคุกเข่าสามครั้งและคำนับเก้าครั้งก่อนจึงจะสามารถเข้าไปในหอได้

แต่ส้าวชวนเป็นหัวหน้าผู้อาวุโสของ หอทุ่งน้ำแข็งและคนสนิทที่หัวเทียนไห่ไว้วางใจมากที่สุด โดยธรรมชาติแล้วจึงไม่จำเป็นต้องรอเพื่อเข้าไปในหอทุ่งน้ำแข็ง

ห้องโถงชั้นบนของหอทุ่งน้ำแข็ง

“คารวะท่านผู้นำ!”

ส้าวชวนคุกเข่าลงบนพื้นและคำนับสามครั้งต่อบุคคลที่อยู่เหนือเขา แต่เขาไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นหรือมองตรงไปยังบุคคลที่อยู่เหนือเขาคนนั้น

“เหตุใดจึงรีบร้อนเช่นนี้?”

คนข้างบนนั่งตัวตรงเล็กน้อยแล้วถามอย่างใจเย็น

“รายงานท่านเจ้าสำนัก คุณหนูอาจเคยเจอต้วนเทียนเฉียง ตอนที่นางออกไปฝึก!”

ส้าวชวนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

คำพูดนั้นจบลง คนที่อยู่เหนือเขาจึงตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาก็ตะโกนด้วยเสียงทุ้ม "จริงเหรอ?"

“ข้าได้กลิ่นสมุนไพรเล็กน้อยติดอยู่บนร่างกายของคุณหนู กลิ่นสมุนไพรนี้สามารถพบได้จากต้วนเทียนเฉียงเท่านั้น! ข้าคิดว่าข้าไม่ได้กลิ่นผิดไป!”

ส้าวชวนกล่าวด้วยความเคารพ

หัวเทียนไห่เสียงหายไปพูดอะไรไม่ออกและนั่งอยู่ที่นั่น ขมวดคิ้วและคิดอย่างลึกซึ้ง

หลังจากเวลาผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ เขาก็ลุกขึ้นและเดินไปมาในห้องโถงโดยเอามือไพล่หลัง

“ พวกเราในทุ่งน้ำแข็งห้าทิศไล่ตามต้วนเทียนเฉียงมาสิบปีแล้ว แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ข้าคิดว่าเขาตายแล้วหรือออกจากทุ่งน้ำแข็งไป แต่ข้าไม่ได้คาดคิดให้เขาปรากฏตัวอีก!”

“ท่านเจ้าสำนักอาจมีบางอย่างปิดบังไว้อยู่!”

"หมายความว่าไง?"

“คุณหนูไม่ได้บอกข้าว่านางพบกับต้วนเทียนเฉียง! อีกอย่าง...หากเธอบังเอิญพบกับต้วนเทียนเฉียงจริงๆ ดูจากบุคลิกของต้วนเทียนเฉียงแล้ว จะปล่อยให้เธอรอดมาได้อย่างไร? เธอคงจะไม่ได้กลับมาง่ายๆ แบบนี้!” ส้าวชวนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“แล้ว...เจ้าหมายความว่าอะไร?”

หัวเทียนไห่เอียงศีรษะแล้วถาม

“รายงานท่านเจ้าสำนัก! เรื่องนี้ต้องได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด! คุณหนูจะโกหกเราโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร ข้ากังวลว่าคุณหนูอาจถูกคนอื่นบังคับ!”

“ถูกใครบังคับ?”

“ ข้าเองก็ไม่รู้ บางทีอาจเป็นต้วนเทียนเฉียง... หรืออาจเป็นคนจากตระกูลอวี่ไปกับนาง!”

ส้าวชวน กล่าวเสียงแหบแห้ง

หัวเทียนไห่แตะคางของเขา จากนั้นโบกมือและตะโกน "ไปควบคุมคนตระกูลอวี่ แล้วตามคุณหนูมาทันที ข้าอยากจะถามนางเป็นการส่วนตัว!"

"ขอรับ!"

ส้าวชวนกำหมัดของเขาและสั่งให้ใครสักคนเรียกหัวเวยเวยมาที่หอทุ่งน้ำแข็ง

หัวเวยเวยเข้าไปในหอทุ่งน้ำแข็งอย่างตัวสั่นเครือ

เมื่อมองดูชายวัยกลางคนผู้สง่างามที่นั่งอยู่เหนือเธอ หัวเวยเวยก็คุกเข่าลงบนพื้นทันทีเพื่อทักทาย โดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลย

เธอรู้สึกไม่สบายใจอยู่ก่อนแล้ว

“เวยเวย ดูจากท่าทางเช่นนี้ เจ้าคงจะต้องทนทุกข์ทรมานมาก”

เมื่อมองดูลูกสาวที่รักของเขา การแสดงออกของฮัวเทียนไห่ก็อดที่จะอ่อนลงเล็กน้อยไม่ได้

“ทำให้ท่านพ่อเป็นห่วงแล้ว”

“พ่อไม่มีอะไรต้องกังวล สมบัติเหล่านี้บนร่างกายของเจ้า ล้วนถูกพ่อคนนี้คัดสรรมาอย่างดี แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่เพียงพอที่จะเอาชนะศัตรูจากทุกด้าน แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ในการปกป้องตัวเจ้าอย่างแน่นอน!"

“ครั้งนี้ลูกสาวของข้าสามารถหลบหนีจากอันตรายได้ และต้องขอบคุณสมบัติเหล่านี้ที่ท่านพ่อมอบให้”

หัวเวยเวยฝืนยิ้ม

หัวเทียนไห่พยักหน้า จากนั้นจ้องไปที่หัวเวยเวยอย่างใกล้ชิด

เมื่อหัวเวยเวยเห็นสิ่งนี้ เธอก็รีบก้มศีรษะลง

"เงยหน้าขึ้น!"

หัวเทียนไห่กล่าวอย่างใจเย็น

หัวเวยเวยตัวสั่นไปหมด มองดูหัวเทียนไห่ และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "ท่านพ่อ ท่าน... มีอะไรจะพูดอีกไหม?"

“ข้าควรจะพูดประโยคนี้กับเจ้าต่างหากใช่ไหม”

หัวเทียนไห่พูดด้วยเสียงต่ำ: "เจ้า... เจ้าไม่มีอะไรจะพูดกับข้าเหรอ?"