บทที่ 2994 ผู้นำทุ่งน้ำแข็ง

ถ้าเมื่อวานมีคนพูดเช่นนี้ต่อหน้าหัวเวยเวยละก็ หัวเวยเวยไม่มีทางเชื่อแน่นอน

แม้ว่าทุ่งน้ำแข็งห้าทิศจะอยู่ระดับล่าง แต่ถึงอย่างไรมันก็คือกลุ่มที่มีอำนาจมาก

กลุ่มที่มีอำนาจเช่นนี้ ถือว่าเทียบได้กับประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งเลยก็ว่าได้

เพียงคนคนเดียว ทำไมถึงกล้าพูดอะไรเช่นนี้ออกมาได้?

หัวเวยเวยอ้าปากค้างและไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา

หลินหยางเองก็ไม่อธิบายอะไรพร้อมกับอุ้มหัวเวยเวยขึ้นมาและเดินไปทางต้นไม้ใหญ่

หัวเวยเวยตกใจเล็กน้อยและจากนั้นก็รู้สึกถึงความไม่ปกติ

ตัวเธอเองถูกผู้ชายคนนี้อุ้มอยู่!

บ้าไปแล้ว! อายคนชะมัดเลย!

แก้มของเธอแดงระเรื่อและมีอาการตัวสั่นเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะสวมชุดคริสตัล แต่ก็เผยให้เห็นรูปร่างของเธอไม่น้อย ทว่าในใจของเธอนั้นเป็นคนเรียบร้อยและค่อนข้างอนุรักษ์นิยมอยู่มากและตั้งแต่เล็กจนโตก็ยังไม่มีผู้ชายคนไหนมาอุ้มเธอแบบนี้มาก่อน

หัวเวยเวยซุกหน้าในอ้อมแขนของเขาโดยไม่กล้ามองหน้าหลินหยาง

เมื่อหลินหยางเดินไปถึงหน้าต้นไม้ใหญ่ก็ได้วางเธอลงและขณะเดียวกันก็หันมาป้อนยาให้เธอกิน

"นี่คืออะไร?"

หัวเวยเวยตกใจเล็กน้อย

"ยารักษาอาการบาดเจ็บ คุณพักผ่อนที่นี่ก่อนและเดี๋ยวอาการบาดเจ็บของคุณก็จะค่อยๆ หายดี!"

หลินหยางกล่าว

"แล้วคุณจะไปไหน?"

"ผม?"

หลินหยางลุกขึ้นยืนและกล่าว "คุณคงไม่อยู่เฉยให้ถูกกระทำแบบนี้ไปตลอดหรอก?"

"อะไรนะ?"

หัวเวยเวยตกใจ

แต่วินาทีต่อมา

ควับ!

จากนั้นหลินหยางก็หายวับไปกับตา

หัวใจของเธอเต้นแรงและรีบหันไปมองทางที่มีการฆ่าฟันกันเกิดขึ้น

จากนั้นก็เห็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวตกลงมาจากท้องฟ้าและปกคลุมไปทั่วฝูงชน

จู่ๆ กลุ่มคนที่ฆ่าฟันกันอยู่กลับไม่สามารถหายใจได้ปกติราวกับมีพลังอะไรบางอย่างมากดทับพวกเขาไว้

"ระวัง!"

ส้าวชวนตะโกนเสียงดังและยกมือขึ้นกลางอากาศเพื่อปะทะกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้

แต่วินาทีต่อมา

ตุ่บ!

หมัดที่โหดเหี้ยมกลับกระแทกเข้ามาที่บริเวณหน้าอกของเขาอย่างแรง

ส้าวชวนกระเด็นลอยไปกระแทกเข้ากับต้นไม้และในที่สุดก็ตกลงไปกระแทกเข้ากับกำแพงอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว

เมื่อเขารู้สึกตัวและคลานลุกขึ้นมาได้ก็พบว่าพลังปราณและของเหลวในร่างกายพลุ่งพล่านด้วยความเจ็บปวดทรมาน ราวกับว่าจะอาเจียนเลือดออกมาได้ทุกขณะ

สารเลว!

ส้าวชวนตะคอกด้วยความโกรธ

ตั้งแต่ที่เขาได้ขึ้นเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของทุ่งน้ำแข็งห้าทิศมา เขาก็ไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน!

แววตาของเขาเกรี้ยวกราดพร้อมกับพุ่งกลับเข้าไปอีกครั้งด้วยสภาพที่ตัวเองบาดเจ็บ

แต่เมื่อเข้าใกล้สนามการต่อสู้ ส้าวชวนก็ต้องตกตะลึง

เขาเห็นหลินหยาง หยูซางสุ่ยและหวางอี้เซิงยืนอยู่กับที่อย่างสงบ

และบริเวณรอบตัวของพวกเขากลับเต็มไปด้วยร่างของผู้คนจำนวนมาก

และคนเหล่านั้นก็คือยอดฝีมือของทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ

ทุกคนต่างได้รับบาดเจ็บสาหัสและบางคนก็เป็นลมหมดสติไปโดยที่ไม่มีเรี่ยวแรงในการต่อสู้อีก

หัวเวยเวยที่อยู่ข้างหลังกลับเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง

"ไม่มีทาง!"

ส้าวชวนเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

คนที่เขาพามาล้วนเป็นคนที่มีฝีมือดีทั้งสิ้น!

แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวก็กลับถูกหลินหยางจัดการไปจนหมด?

"ส้าวชวน! ผมไม่อยากมีเรื่องบาดหมางกับทุ่งน้ำแข็งห้าทิศของพวกคุณ ผมจะให้โอกาสพวกคุณครั้งเดียวเท่านั้น คุณรีบไปจากที่นี่ตอนนี้และผมจะไม่ทำอะไรกับคนที่นอนหมดสติอยู่ตรงนี้! แต่หากพวกคุณยังคงดื้อด้านคิดจะลงมือจัดการกับผม งั้นผมคงต้องจัดการฆ่าพวกคุณทุกคน! เข้าใจไหม?"

หลินหยางมองไปที่ส้าวชวนอย่างไม่สบอารมณ์และกล่าวอย่างเย็นชา

ส้าวชวนสูดหายใจเข้าและแววตาของเขาก็เคร่งขรึมลงอย่างมากพร้อมกับกำหมัดแน่น