บทที่ 2995 ไม่ยอมใช่ไหม?

หัวเทียนไห่นี่เอง

หลินหยางจับจ้องร่างที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกควันอย่างไม่ละสายตา

ชายคนนี้แต่งกายด้วยชุดคลุมลายมังกรสีน้ำตาลเหลือง มีผมยาวและมีเครา คิ้วหนาและออร่าของเขาก็ไม่ธรรมดา ซึ่งมองแวบแรกก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นผู้นำ

ใครก็ไม่สามารถเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของเขาและลูกศิษย์ที่น่ารังเกียจของต้วนเทียนเฉียงได้!

หลินหยางคอยสังเกตหัวเทียนไห่เพื่ออยากจะรู้ถึงความสามารถของเขา

เขาวิเคราะห์ได้ว่าวรยุทธ์ของหัวเทียนไห่ยังไปไม่ถึงระดับเทพเซียนแห่งแผ่นดิน แต่ก็ไม่ห่างจากระดับนั้นเท่าไรนัก

"ท่านพ่อ...."

หัวเวยเวยหน้าซีดเผือดและพยายามลุกขึ้นทำความเคารพหัวเทียนไห่อย่างยากลำบาก

"เวยเวย!"

แววตาที่ดุดันเกรี้ยวหราดของหัวเทียนไห่ดูหมดหวังและรู้สึกโมโห

แต่การแสดงออกของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไรนัก เพียงแค่มองไปที่หัวเวยเวยและกล่าวเสียงแหบแห้ง "บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้ว่าทำไมลูกต้องทรยศหักหลังทุ่งน้ำแข็งห้าทิศและไปช่วยเหลือคนชั่วคนนี้ด้วย?"

"เอ่อ..."

หัวเวยเวยเม้มริมฝีปากและไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมา

"เวยเวย! ไหนคุณบอกผมว่าคุณจะมาจัดการเขาไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณยังปกป้องเขาและคอยคุ้มกันเขาให้หนีไป? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ส้าวปิงหยวนเดินออกมาจากฝูงชนและมองไปที่หัวเวยเวยอย่างเหลือเชื่อ

"ปิงหยวน คุณฟังฉันอธิบายนะ..."

หัวเวยเวยกล่าวอย่างร้อนใจ

ทว่าส้าวปิงหยวนกลับไม่สนใจและตวาดออกมา "หรือว่าคุณตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว?"

เมื่อพูดจบ หัวเวยเวยก็มองไปที่ส้าวปิงหยวนอย่างเหลือเชื่อและผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็กล่าวออกมาด้วยเสียงสะอื้น "ปิงหยวน ทำไมคุณถึงพูดอะไรแบบนี้ออกมา? แม้แต่คุณก็ไม่เชื่อใจฉันอย่างนั้นเหรอ?"

ส้าวปิงหยวนรู้สึกโมโหอย่างมาก แต่ด้วยความที่มีหัวเทียนไห่อยู่ ทำให้เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขาเกลียดแค้นหลินหยางอย่างมาก

เขาคนนี้ทำให้เขาอับอายขายขี้หน้าทุกคน เดิมทีเขาคิดจะใช้หัวเวยเวยเพื่อเรียกคืนเกียรติให้ตัวเอง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหัวเวยเวยไม่เพียงทำเช่นนี้ ทว่าเธอกลับคอยช่วยเหลือเขาคนนี้!

นี่ถือเป็นการทรยศหักหลังอย่างซึ่งหน้า!

"ช่างเถอะ! ไม่เป็นไร! สุดท้ายแล้วเราก็เป็นเพียงคนไม่รู้จักกัน!"

หัวเวยเวยยิ้มอย่างขมขื่นและรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก

"เวยเวย เรื่องนี้เราค่อยพูดกันทีหลัง ลูกมาที่นี่ ให้พ่อจัดการกำจัดเจ้าหมอนี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"

หัวเทียนไห่เอามือไพล่หลังและกล่าวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

หัวเวยเวยกลับเงยหน้าขึ้นทันทีและคว้าดาบที่อยู่บนพื้นขึ้นมาทาบบริเวณลำคอของตัวเอง

ทุกคนต่างโกลาหล

"คุณหนู!"

"เวยเวย คุณกำลังทำอะไร?"

ทุกคนต่างเหลือเชื่อ และหัวเทียนไห่เองก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

"ท่านพ่อ หากไม่มีหลินหยางคอยยื่นมือเข้ามาช่วย หนูคงกลายเป็นศพไปนานแล้ว! แม้ว่าหนูจะไม่ใช่คนเก่งหรือวิเศษอะไร แต่หนูก็รู้เรื่องการตอบแทนบุญคุณคน คุณหลินเป็นผู้มีพระคุณของหนู หนูไม่สามารถมองเห็นท่านพ่อฆ่าเขาต่อหน้าต่อตาหนูได้! ฉะนั้น คุณพ่อได้โปรดไว้ชีวิตคุณหลินสักครั้ง! ไม่งั้นหนูขอยอมตายไปพร้อมกับคุณหลิน!"

หัวเวยเวยกัดฟันกล่าว

น้ำเสียงของเธอแน่วแน่และมุ่งมั่นอย่างมาก

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง

หัวเทียนไห่กำหมัดแน่นและแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ

"โง่ที่สุด! รีบไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้!"

หัวเทียนไห่ตวาดเสียงดังและด้วยความโกรธนี้เอง ทำให้พลังที่รุนแรงแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ

หลายคนต่างสั่นสะท้านและต่างยกมือขึ้นมากุมตัวเองไว้

"ท่านพ่อ หนูเป็นถึงขนาดนี้แล้ว คุณพ่อยังไม่คิดจะยอมอีกเหรอ?"

หัวเวยเวยกล่าวออกมาอย่างอ่อนล้า

"บอกให้กลับมาก็กลับมาเดี๋ยวนี้! ลูกไม่ได้ยินที่พ่อพูดเหรอ? หรือจะให้พ่อไปจับตัวลูกกลับมา?"

หัวเทียนไห่เริ่มรู้สึกหมดความอดทนและพลังที่พลุ่งพล่านก็เริ่มปะทะขึ้นมา

เมื่อเห็นถึงตอนนี้ หัวเวยเวยก็รู้สึกสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง

"หรือว่า...ในสายตาของพ่อแล้ว เกียรติและศักดิ์ศรีสำคัญยิ่งกว่าลูกสาวของตัวเอง?"

ที่หัวเวยเวยเอาดาบขึ้นมาทาบคอ ไม่เพียงเพื่อต้องการให้หัวเทียนไห่และทุกคนตกใจ แต่เพื่อตอบแทนในพระคุณของหลินหยางที่ช่วยชีวิตเธอไว้ และขณะเดียวกันก็เพื่อลองใจพ่อของเธอว่าในสายตาของเขาแล้วนั้นอะไรสำคัญกว่ากันระหว่างเกียรติและศักดิ์ศรีหรือตัวเอง

"ดูเหมือนว่าความคิดของหนูจะไร้เดียงสาเกินไป"

หัวเวยเวยยิ้มอย่างขมขื่นและแววตาของเธอก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ใจของมนุษย์นั้นไม่สามารถเอามาพิสูจน์อะไรได้ อย่าคิดจะไปลองใจอะไรใคร เพราะไม่ว่าเขาเป็นใคร คุณจะต้องพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถ!"

หลินหยางกล่าว