บทที่ 2997 คุณร้อนตัวเหรอ?

ยังไงซะทุกสิ่งทุกอย่างนี้ก็เป็นเพียงแค่การพูดปากเปล่าเท่านั้น ไม่มีหลักฐานใดๆ หัวเทียนไห่จะยอมรับได้อย่างไรล่ะ?

ถึงแม้ว่าทุกๆ คนจะไม่เชื่อ แต่ก็หมดปัญญากับเขาแล้วจริงๆ

"ที่ฉันฆ่าคนคนนี้ ฆ่าตระกูลอวี่ เป็นเพราะตระกูลอวี่ไม่ยอมปฏิบัติตามการจัดการของพันธมิตร การกระทำกำเริบเสิบสาน และยังทำร้ายคนทุ่งน้ำแข็งห้าทิศของฉันอีกด้วย คนที่อวดดีใช้อำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้ ฉันจะให้อภัยได้อย่างไร? ถ้าปล่อยพวกเขาไป ฉันจะเป็นผู้นำพันธมิตรได้ยังไง การใช้กำลังเข้าปราบตำหนักเทียนเสิน ก็เพื่อขจัดภัยอันตรายให้แก่ดินแดนความเงียบและความตายไม่ใช่เหรอ?"

"เรื่องราวในครั้งนี้ ฉันลงมืออย่างบริสุทธิ์เพื่อความเป็นธรรม! ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวอย่างแน่นอน! ทุกท่านอย่าได้สงสัยเลย!"

หัวเทียนไห่ได้สติกลับมา และแสร้งทำท่าทางฮึกเหิม ชี้ไปที่หลินหยางและคนอื่นๆ พร้อมกับตำหนิเสียงดัง

น้ำเสียงดังกังวาน และทรงพลังอย่างมาก

เดิมทีมองไม่ออกว่ามีแผนการร้ายในใจ

"พ่อ ถึงเวลานี้แล้ว คุณยังไม่ยอมรับอีกเหรอ? ชื่อเสียงเกียรติยศ มันมีอะไรสำคัญ? ขอเพียงแค่คุณกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนใหม่ ขอเพียงแค่คุณยอมทิ้งอดีตไป คุณจะยังคงได้รับความเคารพและศรัทธาจากคนจำนวนมากอยู่นะ!"

หัวเวยเวยน้ำตาคลอ กล่าวโน้มน้าวพร้อมกับสะอื้นไห้

"หุบปาก! ลูกอกตัญญู! แกถูกคนคนนี้หลอกให้ลุ่มหลงหรือไง! ไม่เพียงแต่ทรยศหักหลังทุ่งน้ำแข็งห้าทิศของฉัน แต่ยังใส่ร้ายป้ายสีพ่อตัวเองอีก! ไอ้แซ่หลินคนนี้ทำอะไรให้แกหลงใหลงั้นเหรอ? คาดไม่ถึงว่าจะทำให้แกปฏิบัติกับพ่อแบบนี้?"

หัวเทียนไห่ตำหนิด้วยความโกรธ

"พูดถูกต้อง เจ้าสำนักของเราเป็นวีรบุรุษจริงๆ? เขาปฏิบัติตนอย่างซื่อตรง เรียกว่าเป็นสุภาพบุรุษเลยก็ว่าได้! เขาจะทำเรื่องต่ำช้าหน้าไม่อายอย่างที่คุณพูดได้ยังไง? คุณผู้หญิง คุณยอมรับมาตรงๆ เถอะ เป็นคนคนนี้ที่ยุยงให้คุณใส่ร้ายป้ายสีเจ้าสำนักเช่นนี้ใช่ไหม?"

ส้าวชวนก็เดินมาข้างหน้า และเอ่ยถามอย่างเย็นชา

เมื่อคำพูดนี้จบลง อีต้าวเจินเหรินรวมถึงเจ้าเมืองเหลียงก็หันกลับไปมองหัวเวยเวยและหลินหยาง ด้วยสายตาที่งุนงงเป็นอย่างมาก

"คุณ....พวกคุณ...."

หัวเวยเวยถูกด่าทอจนพูดไม่ออก

"คุณหัว ที่คุณพูดสิ่งเหล่านี้ออกมา มีหลักฐานไหมล่ะ?"

ในเวลานี้ อีต้าวเจินเหรินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"หลักฐาน? ฉัน.....ฉันไม่มี....."

หัวเวยเวยกล่าวด้วยสีหน้าซีดเผือด

"ในเมื่อไม่มีหลักฐาน พวกเราเกรงว่ามันยากที่จะเชื่อคุณได้!"

อีต้าวเจินเหรินกล่าวอย่ามีความหมายลึกซึ้ง

"เกือบจะโดนเด็กผู้หญิงคนนี้หลอก และโทษคนดีด้วยความเข้าใจผิดซะแล้ว!"

เจ้าเมืองเหลียงโบกมือด้วยท่าทางโกรธเคือง และพาคนออกไป

"เดี๋ยวก่อน!"

ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ตะโกนเสียงดัง

สายตาของผู้คนจับจ้องมาที่เขา

"ไอ้เด็กบ้า แกยังจะพูดไร้สาระอะไรอีก?" ส้าวชวนด่าทอออกมา

"อย่าไปฟังคำพูดเพ้อเจ้อของไอ้หมอนี่เลย! ลงมือเร็วเข้า ฆ่าไอ้หมอนี่ซะ!"

หัวเทียนไห่ตะโกนเสียงดัง

"ทำไม? หัวเทียนไห่ คุณกลัวหรือไง? ทำไมถึงไม่กล้าให้ฉันเอาหลักฐานออกมาล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

สีหน้าของหัวเทียนไห่เปลี่ยนไป เขาต้องการสังหารเพื่อเอาชนะ แต่กลัวจะทิ้งความผิดเอาไว้ เขามองไปรอบๆ และเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม : "คุณว่าคุณมีหลักฐาน? เช่นนั้นก็เอาออกมาให้ทุกคนดูสิ!"

"อย่าเพิ่งรีบร้อนไป หลักฐานกำลังมา!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"กำลังมา?" หัวเทียนไห่ตกตะลึงเล็กน้อย

"ถ้าพูดอย่างจริงจัง มันไม่ใช่หลักฐาน แต่เป็นพยานบุคคลต่างหาก!"

หลินหยางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ และเอ่ยปากว่า : "ฉันว่าต้วนเทียนเฉียงน่าจะใกล้มาถึงแล้ว เมื่อเขามาถึง ความจริงก็จะถูกเปิดเผย!"

"อะไรนะ?"

ลมหายใจของหัวเทียนไห่สั่นสะท้าน เขาไม่อยากจะเชื่อเลย

"ต้วนเทียนเฉียงไม่ได้ถูกคุณฆ่าตายไปแล้วหรอกเหรอ?"

ส้าวชวนเอ่ยถามอย่างร้อนรนใจ

"เดิมทีแล้วฉันต้องการจะฆ่าต้วนเทียนเฉียง แต่ต้วนเทียนเฉียงกลับบอกฉันว่า ถ้าฉันติดต่อกับเขา ต้วนเทียนไห่จะไม่ปล่อยฉันไปอย่างแน่นอน เขาจะฆ่าปิดปากแน่ๆ ดังนั้นฉันจึงไว้ชีวิตต้วนเทียนเฉียงอย่างเงียบๆ! และบอกให้เขาปรากฏตัวในเวลานี้ เพื่อเป็นพยานในการกระทำผิดทุกสิ่งทุกอย่างของคุณต่อหน้าสาธารณชน!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

หัวเทียนไห่ตกตะลึงตาค้าง

สายตาของทุกๆ คนจับจ้องมาที่เขา

ไม่ว่าจะเป็นเซียนหรือเจ้าเมืองเหลียง ในเวลานี้ได้เชื่อในคำพูดของหลินหยางไป 80% แล้ว

ต้วนเทียนเฉียงยังไม่ทันมาถึง หัวเทียนไห่ก็มีสีหน้าท่าทางเช่นนี้แล้ว มันเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ!

"คำนวณจากเวลาแล้ว ต้วนเทียนเฉียนน่าจะอยู่ห่างจากทะเลสาบฉางไป 10 ไมล์ และเพื่อป้องกันไม่ให้คนของทุ่งน้ำแข็งห้าทิศแอบลอบทำร้าย หงางอี้เซิง คุณรีบไปรับเขามาเถอะ! และอย่าให้เขาได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด!"

หลินหยางกล่าว

เมื่อกล่าวคำนี้ออกมา หัวเทียนไห่ก็รีบออกไปราวกับปล่อยลูกธนู เขาพุ่งตรงไปยังทะเลสาบอย่างบ้าคลั่ง

"หัวเทียนไห่ คุณคิดจะฆ่าปิดปากเหรอ?"

หลินหยางตะโกนเสียงดัง และเข้ามาขัดขวางทันที

"ต้วนเทียนเฉียงมีความผิดมหันต์ไม่อาจให้อภัยได้! ฉันจะขจัดภัยอันตรายเพื่อดินแดนแห่งความเงียบและความตาย! แกยุดพูดไร้สาระ แล้วรีบหลีกทางไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำลายกระดูกแกแล้วเอาขี้เถ้าไปโปรยทิ้งซะ!"

หัวเทียนไห่คำรามออกมา และกระตุ้นให้เกิดน้ำค้างแข็งอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อต้องการแช่แข็งหลินหยาง

แต่รอบๆ กายของหลินหยางมีไฟประหลาดลุกโชนอย่างน่าสะพรึงกลัว จึงไม่ได้เกรงกลัวน้ำค้างแข็งของหัวเทียนไห่แม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าทำอะไรหลินหยางไม่ได้ หัวเทียนไห่จึงทำได้เพียงล้มเลิก และปรารถนาที่จะมุ่งไปยังทะเลสาบฉาง แต่หลินหยางได้ยื่นมือออกไปทันที และคว้าข้อเท้าของเขาเอาไว้