บทที่ 3002 ให้พวกเราร่วมเป็นพันธมิตรด้วยเถอะ

ได้ยินคำพูดนี้ หนานซิ่งเอ๋อร์ก็ดีใจไม่น้อย

หลินหยางก็มีสีหน้าเกินความคาดหมาย และสั่งให้ผู้นำสำนักชิงเซวียนพาตนเองไปทันที

ไม่นาน ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยว ฉู่ชิว เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงและคนอื่นๆ ต่างก็ได้รับข่าวแล้ว จึงรีบมาถึงนอกสำนักชิงเซวียนตามๆ กัน

แต่ก็เห็นว่านอกสำนักชิงเซวียนเต็มไปด้วยคนแน่นขนัด

ฝูงชนจำนวนมาก เพียงแค่มองเข้าไป ก็น่าจะมีถึงหลายพันคน

เริ่มแรกทุกคนมีสีหน้าปีติยินดี แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด รอยยิ้มบนใบหน้าของแต่ละคนกลับหายไปจนหมดสิ้น

แท้จริงคนเหล่านี้ที่รีบมาที่นี่ ต่างก็มีศักยภาพที่ย่ำแย่ อีกทั้งเสื้อผ้าก็ขาดรุ่งริ่ง บางคนถืออาวุธคือมีดผ่าฟืน ส่วนในมือบางคนก็มีดาบขึ้นสนิม

"คุณหลิน นี่คือผู้ลี้ภัยเหรอครับ?"

หวางอี้เซิงกล่าวด้วยความตกใจ

"ฉันขอไปถามดูก่อน"

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เดินไปข้างหน้ากำหมัดแล้วเอ่ยปากว่า: "ทุกท่าน พวกคุณมาที่นี่มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ?"

"ท่านก็คือผู้นำพันธมิตรหลินใช่หรือไม่?"

ชายชราอายุเกือบแปดสิบปีที่เป็นหัวหน้ากล่าวถามด้วยเสียงอันแก่ชราและแผ่วเบา

"ใช่ฉันเอง! ผู้อาวุโส นี่พวกคุณ....."

"อ้อ ผู้นำพันธมิตรหลิน พวกเรามาเข้าร่วมเป็นพันธมิตรครับ!"

ผู้อาวุโสยิ้มแล้วกล่าว

"เข้าร่วมเป็นพันธมิตร? ล้อเล่นอะไรกันเนี่ย?"

"พวกคุณรู้ไหมว่าพันธมิตรของพวกเราจะต้องโจมตีใคร? พวกคุณและคนเหล่านี้ ฉันเพียงคนเดียวก็สามารถทำลายได้แล้ว! อ่อนแอเกินไป อ่อนแอเกินไปจริงๆ!"

"พวกคุณไม่ได้มีคุณสมบัติไปกว่าเป้ากระสุนปืนเลย!"

คนของหนานหลี่เฉิงและหยุนเซียวซานอดไม่ได้ที่จะพูดถากถาง

"คุณหลิน คนเหล่านี้น่าจะเป็นชนพื้นเมืองบางส่วนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายครับ!"

หนานหลี่เฉิงกวาดสายตามอง แล้วเอียงหน้าไปกล่าว

หลินหยางพยักหน้า มองไปยังผู้อาวุโส แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "ผู้อาวุโส น้ำจิตน้ำใจของพวกคุณฉันเข้าใจเป็นอย่างดี แต่พวกคุณจะต้องเข้าใจว่า ที่พวกเราจะต้องไปโจมตีในครั้งนี้คือตำหนักเทียนเสิน คนของตำหนักเทียนเสินสำหรับพวกคุณแล้ว เกรงว่าคงจะเปรียบดังเทพเจ้า พวกคุณมาเข้าร่วมเป็นพันธมิตร หรือว่ารนหาที่ตายกัน?"

"คุณหลิน พวกเรารู้ดีว่าศัตรูที่จะต้องเผชิญหน้าในครั้งนี้เป็นใคร พวกเราก็มาเพื่อให้พวกปีศาจชั่วกลุ่มนี้ของตำหนักเทียนเสิน!"

ทันใดผู้อาวุโสก็มีสีหน้าฮึกเหิมขึ้นมา: "แต่ว่า พวกเราจะต้องทำลายปีศาจชั่วกลุ่มนี้ให้ได้ ฉะนั้นจะเกรงกลัวต่อภยันตรายที่ไหนกัน และพวกเราจะไม่มีวันถอย!!"

เพียงหลินหยางได้ฟัง ก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไป

"ผู้นำพันธมิตรหลิน ท่านไม่รู้หรอก! ว่าปีศาจชั่วกลุ่มนี้ของตำหนักเทียนเสิน เพื่อการฝึกฝนในช่วงหลายปีกว่านี้ มันจะมาชิงตัวคนในหมู่บ้านที่ถูกพวกเขาเหล่านั้นเห็นถึงความแข็งแกร่ง ในบรรดาพวกเรา มีญาติพี่น้องจำนวนมากที่ถูกคนของตำหนักเทียนเสินชิงตัวไป ถูกพวกเขานำไปบูชายัญทั้งเป็น แม้แต่ศพก็ไม่เหลือกระดูก!"

ผู้อาวุโสเช็ดน้ำตาแล้วกล่าวว่า

"ผู้นำพันธมิตรหลิน! น้องสาวของฉัน ตามแม่ไปเก็บสมุนไพรบนภูเขาเมื่อสามปีก่อน ระหว่างทางได้ถูกคนของตำหนักเทียนเสินถูกใจเข้า ปีศาจชั่วของตำหนักเทียนเสินนั้นจึงสังหารแม่ของฉันจนตาย อีกทั้งยังชิงตัวน้องสาวของฉันไปที่ตำหนักเทียนเสินอีก ตลอดสามปีมานี้ฉันคอยไปวนเวียนอยู่นอกตำหนักเทียนเสินอยู่เสมอ ต้องการจะหาโอกาสชิงตัวน้องสาวกลับมา ไม่คาดคิดเลยว่าสิ่งที่ได้กลับมา จะเหลือเพียงแค่ผิวหนังน้องสาวของฉัน!"

ชายหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้น ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ น้ำตาไหลพราก

"ผู้นำพันธมิตรหลิน พ่อของฉันก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน คนของตำหนักเทียนเสินฝึกฝนวิชาชั่วร้าย และบีบบังคับเอากระดูกของพ่อของฉันไป และปล่อยให้พ่อของฉันนอนเป็นศพอยู่ตรงนั้น ซึ่งน่าเวทนาจนทนดูไม่ได้! ฉันสาบาน ฉันจะสังหารคนของตำหนักเทียนเสิน เพื่อล้างแค้นให้พ่อย่างแน่นอน! ผู้นำพันธมิตรหลิน ได้โปรดให้โอกาสฉันด้วยเถอะ!"

ผู้หญิงคนหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลราวกับสายฝน

"ผู้นำพันธมิตรหลิน ฉันรู้ดีว่าพลังของฉันไม่มีค่าเพียงพอที่จะหยิบยกมาพูดถึง แต่ถึงแม้ว่าจะให้พวกเราไปเป็นกำลังเล็กๆ น้อยๆ ให้กับท่าน พวกเราก็ยินยอมพร้อมใจ ขอเพียงแค่ได้ช่วยท่านขุดรากถอนโคนตำหนักเทียนเสิน ท่านต้องการให้พวกเราทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!"

"พันธมิตรเหล่านั้นไม่ชอบพวกเราที่เป็นประชาชนคนธรรมดาโดยสิ้นเชิง! พวกเขาคิดว่าพวกเรานับไม่ได้กระทั่งเป้ากระสุนปืน แต่พวกเราก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายของตำหนักเทียนเสินเหมือนกัน พวกเรายังคงมีความคิดที่จะแก้แค้นอยู่เสมอ ผู้นำพันธมิตรหลิน ขอร้องท่านล่ะ ให้พวกเราเข้าร่วมเป็นพันธมิตรเถอะ!"

"ผู้นำพันธมิตรหลิน! ขอร้องท่านล่ะ!"

"ผู้นำพันธมิตรหลิน!"

คนที่อยู่ตรงนั้นคุกเข่าลงตามๆ กัน และคำนับต่อหลินหยาง

เสียงขอร้องวิงวอนดังสนั่น ราวกับกระแสคลื่น

หลินหยางเงียบไม่พูดจา

ดังคำกล่าวที่ว่าคานบนไม่ตรงคานล่างก็บิดเบี้ยว

เดิมทีนักปราชญ์เย่เหยียนก็คือคนที่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

ตราบใดที่สามารถเพิ่มศักยภาพได้ เขาสามารถสละทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่ความเป็นมนุษย์ และคุณธรรม!

และผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา จะสามารถเป็นคนดีมีเมตตาได้อย่างไรกัน?

หลายปีมานี้ ประชาชนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายไม่รู้ว่าถูกตำหนักเทียนเสินข่มเหงทำร้ายมามากน้อยแค่ไหน

ตำหนักเทียนเสินมีคนฝึกฝนมากมายขนาดนั้นทุกวัน ในแต่ละวันก็ไม่รู้ว่าสังหารคนไปมากน้อยแค่ไหน หลังจากที่สะสมมานานหลายปี เกรงว่าคนที่เกลียดชังคนของตำหนักเทียนเสินจะมีนับหมื่นคน

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้นำสำนักชิงเซวียนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงอารมณ์บนใบหน้า

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวชัดเจนว่ายังคงมีสติ จึงเอียงหน้าไปกล่าวว่า: "คุณหลินครับ ฉันรู้ว่าท่านเป็นคนจิตใจดี แต่ถ้าหากให้คนเหล่านี้เข้าร่วมพันธมิตร ไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเราถูกคนหัวเราะเยาะ แต่พวกเขาก็ไม่อาจใช้ประโยชน์อะไรได้โดยสิ้นเชิงนะครับ ในทางกลับกัน ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะเป็นตัวถ่วงของพวกเรา ฉันเสนอว่าให้ปฏิเสธไปเถอะครับ!"

"พูดถูก คุณหลินครับ อันที่จริงพันธมิตรบางส่วนก็รังเกียจคนเหล่านี้และไม่ยอมให้พวกเขาเข้าร่วมเป็นพันธมิตร และพวกเขาก็ไร้ประโยชน์จริงๆ ทำได้เพียงกลายเป็นภาระ อย่าใจอ่อนในเวลานี้นะครับ!"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงอดไม่ได้ที่จะกล่าว