บทที่ 3003 ไม่อนุญาตให้ขี่ม้า!

ดินแดนปัญจธาตุตั้งอยู่ใกล้เขตใจกลางของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ซึ่งอยู่ใกล้กับสถานที่การแข่งขันอวี่เจวี๋ยเป็นอย่างมาก ด้วยเหตุนี้เหลยเจ๋อเทียนจึงอยู่ใกล้เป็นอย่างมาก

เหลยเจ๋อเทียนได้ส่งบัตรเชิญไปยังพันธมิตรทั้งหมด

กระทั่งรวมถึงไปถึงพันธมิตรชิงเซวียนของหลินหยางด้วย

เมื่อได้รับบัตรเชิญฉบับนี้ หลินหยางก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

"คุณหลิน ดูท่าหอเหลยเจ๋อเทียนจะยอมรับพันธมิตรชิงเซวียนของพวกเรา เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันคิดว่าเพียงแค่พวกเราออกแรงเพียงเล็กน้อยในการโจมตีตำหนักเทียนเสิน หลังจากเรื่องราวก็จะต้องได้รับส่วนแบ่งเป็นแน่!"

ใบหน้าของเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วกล่าวด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก

"เกรงว่ามันจะไม่ง่ายดายเช่นนั้นนะสิ ผู้อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ต้องการจะได้ผลประโยชน์ของตำหนักเทียนเสิน ก็จะต้องดูว่าหมัดของใครแข็งแกร่งกว่ากัน หากศักยภาพของคุณอ่อนแอ คนอื่นไม่แบ่งผลประโยชน์ให้คุณ แล้วคุณจะสามารถอะไรได้ล่ะ?"

หลินหยางส่ายหน้า

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณหลิน การรวมตัวพันธมิตรในครั้งนี้ ท่านจะไปหรือไม่?"

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวกล่าวถามด้วยความระมัดระวัง

"แน่นอนว่าจะต้องไปอยู่แล้ว ผู้นำหอเฮ่าเทียนก็ได้กล่าวในบัตรเชิญแล้วว่า การเดินทางไปในครั้งนี้ เป็นการปรึกษาหารือเรื่องการโจมตีตำหนักเทียนเสิน คือต้องการกำหนดวันโจมตีพร้อมกัน ถ้าหากเพื่อเรื่องนี้ ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไป!"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ตอนนี้ภายในใจของเขาก็มีความคิดหนึ่ง หวังว่าหอเหลยเจ๋อเทียนจะต้องการทำลายตำหนักเทียนเสินด้วยใจจริง

เมื่อเป็นเช่นนี้ การดำเนินการของดินแดนแห่งความเงียบและความตายก็ไม่นับว่าเปล่าประโยชน์

"ถ้าหากเป็นเช่นนี้ คุณหลิน พวกเราจะตามท่านไปด้วยครับ!"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงและผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวลุกขึ้นกล่าวตามๆ กัน

"เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงตามฉันไปก็แล้วกัน ส่วนผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยว คุณกรุณาอยู่ที่นี่ ทุกคนเดินทางไปยังตำหนักเทียนเสิน ฉันคิดว่าช่วงวันเวลาในการโจมตีน่าจะใกล้มากแล้ว! คนของพันธมิตรของพวกเราส่วนใหญ่เป็นประชาชน มีกำลังขาที่อ่อนแอ จะต้องออกเดินทางล่วงหน้า! คุณกรุณานำพวกเขาไปเถอะ!"

หลินหยางกล่าว

"พวกเราไม่ใช่สำนักทุ่งน้ำแข็งห้าทิศ อันที่จริงจากที่นี่มีระยะห่างในการเดินทางไปตำหนักเทียนเสินไม่ได้มากมายนัก ออกเดินทางตอนนี้ อาจจะเร็วเกินไปหรือไม่?"

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวกล่าวถามอย่างค่อนข้างประหลาดใจ

"พวกเราไม่ได้ไปตำหนักเทียนเสิน!"

หลินหยางหยิบแผนที่แผ่นนั้นออกมา ส่งให้ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวแล้วกล่าวว่า: "พวกเราจะไปทะเลสาบซินเยว่!"

"ทะเลสาบซินเยว่?"

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวนิ่งอึ้งไป เปิดแผ่นที่ออกแล้วดู บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"คุณหลิน ทะเลสาบซินเยว่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมันอยู่ทางทิศตรงกันข้ามกับตำหนักเทียนเสินโดยสิ้นเชิง พวก....พวกเราจะไปที่ทะเลสาบซินเยว่ทำไมเหรอครับ? ?"

"ผู้นำหมู่บ้านโปรดอย่าลังเลใจไปเลย ตอนนี้นำทุกคนไปยังทะเลสาบซินเยว่เถอะ!"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวรวมถึงเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงต่างก็งุนงง แต่เมื่อเห็นหลินหยางมีท่าทีเช่นนี้ จึงไม่ได้ปฏิเสธ และทำได้เพียงตอบรับ

ไม่นาน หลินหยางก็พาเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิง หนานซิ่งเอ๋อร์ ฉู่ชิวรวมทั้งหัวเวยเวยมุ่งไปยังดินแดนปัญจธาตุ

ส่วนอ้ายหร่านไม่ได้ไปด้วย ถึงอย่างไรร่างกายของเธอก็ยังไม่หายดีนัก จึงพักอยู่ที่กองทัพใหญ่

หวางอี้เซิงและหยูซานสุ่ยยอดฝีมือทั้งสองรับผิดชอบด้านความปลอดภัยของกองทัพใหญ่ และในขณะเดียวกันผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวและอวี่เจิ้นเทียนก็ได้นำกองทัพออกเดินทาง มุ่งตรงไปยังทะเลสาบซินเยว่

ระหว่างทาง ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวก็กวาดสายตามองกองทัพใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขาพบว่าประชาชนพันธมิตรกลุ่มนี้ แต่ละคนมีทั้งกระเป๋าใบใหญ่ใบเล็ก แบกสัมภาระจำนวนมากและรีบมุ่งหน้าไปยังทะเลสาบซินเยว่

กระทั่งบางคนยังแบกท่อนไม้จำนวนมากเอาไว้ด้านหลังอีกด้วย