บทที่ 3014 อยู่ที่นี่นานไม่ได้

อูหงโกรธมากจนพาคนของเธอไล่ตามคนของตำหนักเทียนเสินด้วยตัวเอง

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตำหนักเทียนเสินต้องมุ่งเป้ามาที่เธอ?

อูหงพยายามอย่างมากที่จะได้สมบัติชิ้นนี้มาจากสำนักเล็กๆ สำนักหนึ่ง

มันคือขวดพลังงานขวดหนึ่ง ขวดพลังงานนี้มาจากยอดฝีมือคนหนึ่งเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน ยอดฝีมือคนนี้ปลดปล่อยพลังงานของตัวเองเข้ามาในขวดเพื่อปกป้องตัวเอง ทำให้ขวดพลังงานนี้มีพลังมหาศาล

หากทำให้ขวดพลังงานนี้ระเบิด มันจะมีพลังเท่ากับการระเบิดของระเบิดนิวเคลียร์!

เดิมทีอูหงคิดจะใช้สิ่งนี้ต่อสู้กับเย่เหยียน แต่เพราะความไม่มีเสถียรภาพของขวดพลังงาน ทำให้มันถูกวางอยู่ในกล่องน้ำแข็งตลอดเวลาและมีองครักษ์ของเธอคอยรักษาดูแล

ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าคนของตำหนักเทียนเสินจะมุ่งเป้ามาที่สิ่งนี้และถูกพวกเขาแย่งชิงไปได้

หากมันตกไปอยู่ในมือของเย่เหยียนเข้าและถูกเย่เหยียนใช้จัดการกับเธอละก็ เช่นนั้นต้องแย่แน่

ถึงตอนนั้น กลุ่มคนนับหมื่นที่มาเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับเธอจะต้องถูกขวดพลังงานนั้นคร่าตายอย่างแน่นอน!

เมื่อนึกถึงตรงนี้ อูหงก็รู้สึกร้อนใจและออกไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าอีกฝ่ายเหมือนได้เตรียมการไว้ก่อนแล้วและหลบหนีไปพร้อมกับกล่องน้ำแข็งอย่างไร้ร่องรอย

"คนเหล่านี้ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี พวกเขากินยาเทพลมเข้าไปก่อนล่วงหน้า ไม่เช่นนั้นคงไม่หนีไปได้เร็วขนาดนี้! แต่คิดเหรอว่าจะหนีรอดไปได้? ไม่มีทาง!"

อูหงเพิ่มความเร็วอย่างเกรี้ยวกราด

ควับ!

เธอกระโดดออกไปเป็นสายราวกับสายรุ้งที่สาดส่องไปทั่วทั้งท้องฟ้า ไม่นานก็สามารถเข้าล็อคตัวคนของตำหนักเทียนเสินนับสิบได้

"คิดหนีเหรอ!"

อูหงตะคอกและพุ่งเข้ามาคนเหล่านั้นด้วยร่างของภาพลวงตาจำนวนนับไม่ถ้วน

ทุกคนเหรอจะสู้อูหงได้? เพียงชั่วพริบตาพวกเขาก็ถูกร่างภาพลวงตาของอูหงกำจัดจนเป็นผุยผงและตายลงอย่างน่าเวทนา

หนึ่งในนั้นที่ถือกล่องน้ำแข็งในมือก็ทรุดตัวลงกับพื้น

อูหงเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้าไปรับกล่องน้ำแข็งไว้

หลังจากรับกล่องน้ำแข็งมาได้ อูหงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ผู้นำพันธมิตร! คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" หญิงผมสั้นที่สวมชุดสีแดงถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นไร! ขอเพียงแค่ขวดพลังงานนั้นไม่หายไปก็พอ!"

อูหงกล่าวอย่างเคร่งขรึมและจากนั้นก็กวาดสายตามองทุกคนอย่างเย็นชา "พวกคนไร้ค่า! แค่ดูแลของอย่างเดียวก็ทำไม่ได้! ฉันเก็บพวกคุณไว้จะมีประโยชน์อะไร?"

ทุกคนต่างคุกเข่าลง "เราทุกคนรู้สึกผิด ผู้นำพันธมิตรได้โปรดลงโทษ!"

"หลังเสร็จเรื่องนี้ ฉันจะจัดการลงโทษทุกคน ไม่มีใครรอดพ้นไปได้แน่!"

อูหงกล่าวและจากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

แต่ขณะนี้เอง จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้และกวาดสายตาไปที่กล่องน้ำแข็งนั้นและสังเกตอย่างละเอียด

เธอพบว่ากล่องนั้นมีน้ำหนักเบากว่าเดิมมาก

อูหงรีบเปิดกล่องออกและพบว่าข้างในกลับว่างเปล่า...

"อะไรกัน?"

อูหงตกตะลึง

ยอดฝีมือของหุบเขาอูซานเองก็ทำหน้าตกตะลึงด้วยเช่นกัน

"ขวดพลังงานถูกแย่งชิงไปได้?"

หญิงผมสั้นร้องเสียงสั่นสะท้าน

"พวกเขาเปิดกล่องน้ำแข็งแล้ว? งั้นพลังงานในขวดจะเปลี่ยนไปอย่างไม่มีเสถียรภาพอย่างมาก! มันไม่สามารถพกพาไปได้! หรือว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะหนีและเตรียมจะใช้ขวดพลังงานนี้จัดการกับเรา?"

อูหงกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าซีดเผือด

"อ๋า? ?"

คนของหุบเขาอูซานตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างและตัวสั่นสะท้านอย่างมาก

"ผู้นำพันธมิตร หนี...เราต้องรีบหนีให้เร็วที่สุด!"

"ผู้นำพันธมิตร ไล่ตามเอาคืนไม่ได้แล้ว หนีกันเถอะ!"

ทุกคนต่างร้องตะโกนเสียงสั่น

อูหงทำหน้าตึงเครียดและแม้ว่าเธอจะไม่ยอม แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับเกินเลยกว่าความคาดหมายของเธอไปมาก

"อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว! รีบแยกย้ายกันเร็วเข้า!"

เธอรีบหันหลังและเตรียมจะออกเดินทาง

แต่ขณะนี้เอง

ควับ ควับ ควับ ควับ...

จู่ๆ ก็ปรากฏยอดฝีมือผู้แข็งแกร่งอยู่รอบตัวนับสิบที่เข้ามาปิดล้อมอูหงและทุกคนไว้อย่างแน่นหนา...

"คนของตำหนักเทียนเสิน!"

มีคนร้องอุทานออกมา

อูหงกวาดสายตามองคนเหล่านี้อย่างเกรี้ยวกราดด้วยความประหลาดใจ

เธอค้นพบว่าคนเหล่านี้ต่างจากกลุ่มคนที่บุกเข้าไปแย่งชิงกล่องน้ำแข็ง?...

และสถานที่แห่งนี้ก็เริ่มเข้าใกล้ตำหนักเทียนเสินแล้ว

หากไม่ใช่เพราะขวดพลังงานนั้นละก็ อูหงไม่มีทางเสี่ยงชีวิตบุกเข้ามาถึงตรงนี้แน่

"คนของหุบเขาอูซาน?"

ชายผมขาวและผมดำสวมชุดโบราณคนหนึ่งกวาดสายตามองอูหงพร้อมกับกล่าวอย่างเรียบเฉย "คุณอูหงเดินทางมาด้วยตัวเองเช่นนี้ ผมต้องขอโทษด้วยที่ต้องออกมาต้อนรับแบบนี้!"

"ส่งขวดพลังงานมาเดี๋ยวนี้! แล้วฉันจะไว้ชีวิตพวกคุณทุกคน!"

อูหงกล่าวด้วยรอยยิ้ม