บทที่ 3015 พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

ณ บริเวณหุบเขาลาดเอียง

"ผู้นำพันธมิตรฉลาดล้ำมาก! คนของหุบเขาอูซานบุกเข้าไปในแนวหน้าของด่านป้องกันของตำหนักเทียนเสินจริงด้วย และตอนนี้กลุ่มพันธมิตรของหุบเขาอูซานกำลังต่อสู้กับยอดฝีมือของตำหนักเทียนเสินอย่างดุเดือด!"

ส้าวชวนถือกล่องน้ำแข็งกล่องหนึ่งและคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับยกเหนือศีรษะกล่าวอย่างตื่นเต้น

หัวเทียนไห่แสดงสีหน้ามีความสุขและยิ้มอย่างพึงพอใจพร้อมกับหยิบกล่องน้ำแข็งนั้นไปและเปิดดูขวดพลังงานนั้นอย่างมีความสุข

"นังคนชั่วอูหง ไม่รู้เหรอว่าทุ่งน้ำแข็งห้าทิศของเราเชี่ยวชาญทักษะน้ำแข็งมากที่สุด? ไม่รู้เหรอว่าการสร้างกล่องน้ำแข็งเพื่อรักษาสมดุลของขวดพลังงานนั้นถือเป็นเรื่องง่ายดายมาก ฉันเพียงแค่ส่งคนถือกล่องเปล่าไปก็สามารถล่อให้เธอติดกับเข้าไปในอาณาเขตของตำหนักเทียนเสินได้! พูดได้เพียงว่าผู้หญิงคนนี้โง่เขลาเหลือเกิน!"

"ผู้นำพันธมิตร ตอนนี้ยอดฝีมือของตำหนักเทียนเสินก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วและหอเหลยเจ๋อเทียนยังคงระดมคนในการบุกโจมตีไม่เสร็จ ผมคิดว่าหุบเขาเทียนซานจะต้องฉวยโอกาสนี้รีบรวบรวมกำลังคนและบุกไปทำลายพันธมิตรหุบเขาอูซานอย่างแน่นอน เช่นนั้นทำไมเราต้องลงมือตอนนี้ด้วย เราบุกโจมตีตำหนักเทียนเสินจากข้างหลังไม่ดีกว่าเหรอ?"

ส้าวชวนถาม

"ไม่ต้องรีบร้อน!"

หัวเทียนไห่หรี่ตาลง "แม้ว่าความสามารถของกลุ่มพันธมิตรหุบเขาอูซานจะไม่ได้แข็งแกร่งอะไร แต่จำนวนคนก็มีมากนับหมื่นคน ผมอยากให้พวกเขาทำให้ตำหนักเทียนเสินสูญเสียพละกำลังการต่อสู้ให้มากที่สุดเสียก่อน แล้วลองดูว่าตำหนักเทียนเสินจะโยกย้ายยอดฝีมือของพวกเขาจากที่อื่นออกมาอีกไหม หากยอดฝีมือจากที่อื่นปรากฏตัวขึ้นมา เช่นนั้นเราก็ค่อยฉวยโอกาสนี้แอบบุกเข้าไป!"

"จริงด้วย ผู้นำพันธมิตร!"

"ใช่ นักปราชญ์เย่เหยียนอยู่ที่ไหน?"

"ผมไม่รู้ครับ"

ส้าวชวนส่ายหน้า "จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเบาะแสของเย่เหยียนเลย..."

"จริงเหรอ?"

หัวเทียนไห่ลูบคลำขวดพลังงานและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "อูหงพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อจะได้สิ่งนี้มาครองก็เพื่อจะจัดการกับเย่เหยียน งั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันลงมือทำให้สำเร็จแล้วกัน!"

"ฮ่าๆ..."

....

อูหงโศกเศร้าอย่างมากและรู้สึกสิ้นหวังกับกลุ่มสมาชิกพันธมิตรเหล่านี้

เธอรู้ดีว่าเหตุผลที่คนเหล่านี้ไม่ยอมลงมือคืออะไร เพราะพวกเขาไม่ต้องการเป็นเหยื่อล่อ!

ความสามารถของยอดฝีมือของตำหนักเทียนเสินนั้นน่ากลัวมากอยู่แล้ว และตอนนี้พวกเขายังถูกมนตร์สะกดอาคมลับของนักปราชญ์เย่เหยียนเข้าไปอีก ทำให้ความสามารถของพวกเขานั้นน่าทึ่งและน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

แม้แต่อูหงเองก็แถมสู้ไม่ได้ ฉะนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงพวกเขาเลยแม้แต่นิดเดียว!

ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะบุกไปยังแนวหน้า แต่กลับคอยเป็นแนวรับอยู่ข้างหลัง

พวกเขาคิดจะรอให้สมาชิกพันธมิตรที่อยู่ในแนวหน้าต่อสู้กับตำหนักเทียนเสินจนพวกเขาสูญเสียพละกำลังจนหมดก่อน แล้วจากนั้นตัวเองค่อยลงมือ

พวกเขาช่างมีแผนการที่แยบยลอย่างมาก

ทว่าตอนนี้ผู้ที่อยู่ในแนวหน้าล้วนเป็นคนของหุบเขาอูซาน หากเพียงหวังพึ่งคนของหุบเขาอูซานอย่างเดียว เช่นนั้นจะเอาชนะยอดฝีมือจำนวนมากเช่นนี้ได้ยังไง?

อูหงตะคอกเสียงดัง "ถอย!คนของหุบเขาอูซานฟังคำสั่งของฉัน รีบถอยกลับมาให้หมด! !"

คนของหุบเขาอูซานได้ยินเข้าก็ต่างพากันร่นถอยอย่างไม่รีรอ

สมาชิกพันธมิตรคนอื่นเองต่างก็ตกใจ

"ผู้นำพันธมิตรอูหง ทำไมถึงร่นถอยล่ะ?"

มีคนถามขึ้นมา

"พวกคนขี้ขลาดอย่างพวกคุณ พวกคุณเองยังไม่ยอมออกหน้าสู้เลย มีสิทธิ์อะไรจะบอกให้เราออกหน้าสู้อย่างเดียว?"

อูหงตะโกนด่าทอและยกฝ่ามือโบกศัตรูตรงหน้าพร้อมกับหันหลังกระโดดออกไป

"ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็อย่าหนีไปไหนเลย อยู่ที่นี่ทั้งหมดเลยแล้วกัน!"

ชายว่าที่เทพเซียนแห่งแผ่นดินกล่าวและกระโดดขึ้นไปกลางอากาศและเพียงชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอูหงพร้อมกับยกมือขึ้นตบออกไป

พลังที่ออกมาจากฝ่ามือสามารถทำให้ภูเขาลูกใหญ่ถล่มลงได้

อูหงรีบยกฝ่ามือขึ้นมาโจมตีกลับ

แต่เมื่อฝ่ามือทั้งสองปะทะเข้าด้วยกัน

ตุ่บ!

พลังที่น่าสะพรึงกลัวก็ถูกปลดปล่อยออกมา

ชายคนนั้นได้รับผลกระทบจนร่นถอยหลังไปหลายเมตร

ส่วนอูหงเองก็ร่นถอยไปนับสิบเมตร แถมร่างกายยังมีเลือดไหลออกมาพร้อมกับอาเจียนออกมาเป็นเลือด

"เจ้าสำนักรีบหนีไป เราจะคอยคุ้มกันให้เจ้าสำนักเอง!"

ขณะนี้เอง คนของหุบเขาอูซานจำนวนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาลงมือจัดการชายคนนั้น

แววตาของอูหงกระตุกและรู้สึกไม่ยอม

แต่หากเธอยังฝืนสู้ต่อไปละก็ เธอจะต้องหนีไม่รอด จากนั้นเธอจึงกัดฟันและหันหลังวิ่งหนีออกไป

กลุ่มพันธมิตรของหุบเขาอูซานต่างพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

คนของหุบเขาอูซานไม่สามารถรับมือกับอีกฝ่ายได้นาน พวกเขาเพียงยื้อเวลาให้อูหงได้หลบหนีไปเพียงไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้น

อีกฝ่ายพยายามไล่ตามอย่างไม่ลดละ อูหงเองก็ทำได้เพียงวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตเช่นกัน

ส่วนกลุ่มพันธมิตรคนอื่นๆ เมื่อพวกเขาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีก็ต่างพากันหันหลังหนีกลับออกไป

และการฆ่าฟันระดับนี้ หากพ่ายแพ้ขึ้นมาก็ถือเป็นการสูญเสียอยู่ฝ่ายเดียว

"ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

หลังจากเสียงตะโกนของยอดฝีมือตำหนักเทียนเสิน คนของตำหนักเทียนเสินต่างแยกย้ายกันออกไปลงมืออย่างบ้าคลั่ง

บริเวณเชิงเขาเทียนเสินเต็มไปด้วยเลือดและซากศพจำนวนมาก ซึ่งดูแล้วน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

อูหงวิ่งไปจนสิ้นสุดทางของที่ราบลั่วเซีย และที่ตามมาข้างหลังของเธอคือยอดฝีมือของตำหนักเทียนเสินจำนวนมาก

หนึ่งในนั้นคือยอดฝีมือว่าที่เทพเซียนแห่งแผ่นดินและชายสวมชุดโบราณคนนั้น

ความสามารถของทั้งสองนั้นน่าสะพรึงกลัวที่สุด ในระหว่างการวิ่งไล่ล่ามานั้น พวกเขาพยายามเหวี่ยงเข็มดำมาที่อูหงตลอดเวลา