บทที่ 3016 ยอมจำนน? หรือเลือกจะตาย?

ว่าที่เทพเซียนแห่งแผ่นดินกล่าวและทันใดนั้นคนของตำหนักเทียนเสินก็พุ่งกระโจมเข้าไป

พลังที่รุนแรงตกลงมาเสมือนกับพายุที่โหมกระหน่ำและซัดกระแทกทำลายสมาชิกของพันธมิตรชิงเซวียนอย่างเกรี้ยวกราด

และสิ่งที่น่าเหนือเชื่อและทำให้ผู้คนตกตะลึงก็ปรากฏขึ้น

หลังจากที่ร่างกายของสมาชิกพันธมิตรชิงเซวียนได้รับบาดเจ็บจากพลังอันชั่วร้ายนี้ ร่างกายของพวกเขาก็กลับมาหายเป็นปกติได้ในชั่วพริบตา!

"อะไรกัน?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

"พวกคุณดูอะไรกันอยู่?"

คนของพันธมิตรชิงเซวียนต่างขยับเข้าใกล้พร้อมกับต่อยหมัดไปที่อีกฝ่ายอย่างเหี้ยมโหด

วรยุทธ์และการฝึกฝนของพวกเขาไม่ได้สูงส่งอะไร ทว่าพลังที่ออกไปกับหมัดนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างมากและเมื่อกระแทกไปที่ร่างกายของคนเหล่านี้ก็เปรียบเสมือนกับถูกภูเขาขนาดใหญ่เข้ามากดทับ

ปัง ปัง ปัง ปัง...

ทั้งหมดต่างถูกหมัดกระแทกและกระเด็นลอยออกไปตกลงอยู่ที่เนินดินและทำให้เนินดินแบนราบในทันที

"อะไรกัน?"

อูหงสูดหายใจเข้าและเบิกตากว้างนั่งกับที่ด้วยความตกตะลึง

เธอรีบมองไปที่สมาชิกพันธมิตรชิงเซวียนและเห็นว่าหมัดที่พวกเขาต่อยออกไปนั้นยับเยินดูไม่ได้เลย

เห็นได้ชัดว่าพลังที่พวกเขาปล่อยออกมาและระดับความสามารถที่มีในตัวนั้นไม่สมดุลกันอย่างสิ้นเชิง

ทว่าแขนที่พังลงก็กลับหายเป็นปกติได้อีกครั้งและมองไม่เห็นรอยแผลแม้แต่นิดเดียว...

"คนเหล่านี้...ใช้พลังแบบไหนกันนะ?"

อูหงร้องถามเสียงหลง

อูหงเบิกตากว้างและรู้สึกเหลือเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองมองเห็น

นี่คือพลังการต่อสู้ของสมาชิกพันธมิตรชิงเซวียนเหรอ?

ทุกคนต่างพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง

คนของตำหนักเทียนเสินเหล่านี้ต่างรับรู้ได้ถึงพลังที่กดทับอย่างชัดเจน ทว่าพวกเขากลับไม่ได้เลือกที่จะเข้าไป แต่กลับเลือกที่จะตั้งรับและลองเชิงโจมตีสลับไปมา

แม้การฟื้นหายกลับเป็นปกติของคนเหล่านี้จะรวดเร็วและพลังของพวกเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่ในเรื่องของความเร็วแล้วนั้น เห็นได้ชัดว่าสู้คนของตำหนักเทียนเสินไม่ได้

ไม่นานคนเหล่านี้ก็ถูกจัดการจนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและการหายเป็นปกติของร่างกายก็ช้าลงเรื่อยๆ

"พลังที่คุณหล่อเลี้ยงพวกเขาอยู่ใกล้จะหมดแล้ว หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเขาจะต้องตายแน่นอน!"

อูหงกล่าวและขณะเดียวกันก็ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากราวกับต้องการใช้โอกาสนี้หลบหนี

หลินหยางไม่พูดอะไร

ทว่าคนของพันธมิตรชิงเซวียนกลับเริ่มร่นถอยกันแล้ว

"คิดจะหนี? ตายให้หมดที่นี่นี่ล่ะ!"

ชายสวมชุดโบราณตะคอกและมือที่กุมดาบก็เดินก้าวเท้าพุ่งเข้าไปทันที

แต่ขณะที่เขากำลังจะเข้าใกล้หลินหยางนั้น จู่ๆ เขาก็ตัวแข็งทื่อและยืนนิ่งอยู่กับที่

อูหงเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

เธอเบิกตากว้างและมองไปที่รอบๆ ด้วยความประหลาดใจ