บทที่ 3019 ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ทุกๆ คนเคาะตีม่านพลังอย่างบ้าคลั่ง อยากออกมาจากด้านใน

แต่ทว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลย!

เหลยหู่เห็นเช่นนั้น จึงตะโกนออกไปทันที : "ใช้อาวุธเวทย์! เร็ว!"

"ไปเอาอาวุธเวทย์ออกมา!!"

"ทุกคนหลีกไป! หลีกไปให้หมด!!"

ตามน้ำเสียงที่ตะโกนดังก้อง ผู้คนที่รวมตัวกันอยู่หน้าม่านพลังเพื่อโจมตีก็กระจัดกระจายถอยออกไปทันที

ด้านหลังกลุ่มคน ปืนใหญ่สีทองขนาดมหึมาก็ถูกเข็นออกมา!

ทั่วทั้งปืนใหญ่นี้เต็มไปด้วยวงเวทย์ ซึ่งมีอยู่เกือบเต็มร้อย

ปืนใหญ่นั้นถูกผลักออกมาด้านหน้า และวงเวทย์ทั้งหมดก็ถูกกระตุ้นขึ้นมา ปืนใหญ่สีเหลืองทองถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีหลากสีสันทันทีและกลายเป็นประกายแวววาว ดูตระการตา

"ยิงปิน!!"

เหลยหู่คำรามเสียงดัง

ปัง!!

ปืนใหญ่สีเหลืองทองปล่อยแรงระเบิดหลากสีออกมา พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวและแข็งแกร่งกระทบกับกำแพงอย่างแรงราวกับกระแสน้ำไหลบ่า

ในที่สุดกำแพงก็สั่นไหว

หลังจากการโจมตีนี้หายไป รอยแตกร้าวที่ชัดเจนก็ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน

"มันได้ผล! มันได้ผลดีจริงๆ!"

ทุกๆ คนต่างดีใจไม่หยุด

"เร็วเข้า! ยิงปืนต่อ! ยิงปืนต่อ!"

คนด้านในกรีดร้องอย่างกระวนกระวายใจ ในเวลาเดียวกันก็หันมองย้อนกลับไปตลอด

แต่ปืนใหญ่สีเหลิงทองนั้นไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

"อาวุธเวทย์นี้เป็นอาวุธสังหารที่หอเหลยเจ๋อเทียนของฉันใช้เวลาสร้างมา 50 ปี มันมีอานุภาพที่ยอดเยี่ยมจนน่าตกตะลึง เพียงแต่ว่าทุกๆ ครั้งที่ยิงออกไป มันจะต้องรอให้เย็นลง 10 นาที มิเช่นนั้นแล้ววางเวทย์ภายในและกระบอกปืนจะเสียหายเนื่องจากอุณหภูมิที่สูงเกินไป!"

เหลยหู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"อะไรนะ? สิบนาทีเหรอ?"

คนด้านในตกตะลึง

และในเวลานี้ ก็มีทะลุผ่านอากาศดังขึ้นมา

จากนั้นก็เห็นหมอกหนาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ในหมอกหนานั้นมีดวงตาสีเลือดคู่หนึ่ง มันจู่โจมเข้ามาที่คนทางด้านนี้โดยตรง

"เขามาแล้ว! เขามาแล้ว!"

"อย่า!"

"ช่วยด้วย!"

ผู้ที่ถูกกั้นด้วยม่านพลังเหล่านี้กรีดร้องอย่างน่าเวทนา บางคนคุกเข่าลงกับพื้น และคำนับขอให้ยกโทษให้อย่าบ้าคลั่ง บางคนก็ดึงอาวุธออกมา เตรียมที่จะต่อสู้อีกครั้ง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหมอกสีดำอันแปลกประหลาดนี้ เดิมทีทุกๆ คนก็ไม่มีพละกำลังที่จะต้านทานได้เลย

เมื่อเห็นหมอกสีดำจู่โจมเข้ามา มันราวกับภัยพิบัติที่คืบคลานเข้ามา และกลืนกินทุกคนโดยตรง

ในชั่วพริบตา ร่างของแต่ละคนหายเข้าไปในหมอกสีดำ และในหมอกสีดำมีเศษแขนขาที่หักจำนวนมากระเบิดออกมา เลือดสดๆ สาดกระเซ็น

หลังจากที่หมอกสีดำกวาดไปรอบๆ บริเวณม่านพลังนี้ก็ไม่เหลือใครที่มีชีวิตรอดเลย

ทุกคนล้วนกระดูกแตกร่างแหลกเป็นผุยผง ตายอย่างน่าเวทนาอยู่ในที่นั้น

คนที่อยู่รอบนอกมองดูฉากที่โหดเหี้ยมนี้ด้วยดวงตาที่เบิกโพลง ทั้งหมดต่างตกตะลึง

หมอกสีดำหยุดลง และดวงตาสีแดงในหมอกกำลังจ้องมองมายังเหลยหู่ทางด้านนี้

"กล้ามารุกรานตำหนักเทียนเสินของฉัน......มันจะต้องตายสถานเดียว!"

หมอกสีดำกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จากนั้นก็ลอยขึ้น และมุ่งไปที่สันเขา

"นักปราชญ์เย่เหยียน? เขาคือนักปราชญ์เย่เหยียนใช่ไหม?"

มีบางคนส่งเสียงออกมาอย่างหวาดกลัว

"ไม่ใช่ เขาไม่ใช่นักปราชญ์เย่เหยียน!"

สีหน้าของเหลยหู่ซีดเผือดอย่างมาก จ้องมองหมอกสีดำที่ห่างออกไป ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

เขาสัมผัสได้ว่า ความแข็งแกร่งที่อยู่ในหมอกสีดำนั้นแม้แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะสั่นคลอน

พลังแห่งสวรรค์อันเข้มข้นนั้น อาจจะถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นเย่เหยียนได้อย่างง่ายดาย!

แต่อันที่จริงแล้วไม่ใช่!

เขาเคยเจอนักปราชญ์เย่เหยียนแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงเข้าใจถึงลมปราณของเขาเป็นอย่างดี

เย่เหยียนตัวจริงไม่ใช่เพียงแค่นี้หรอก

แต่ถ้าไม่ใช่เย่เหยียน มันจะเป็นใครล่ะ?

ในตำหนักเทียนเสิน......ยังมีผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่อีกเหรอ?

"รวบรวมกำลัง โจมตี!"

เหลยหู่คำรามเสียงดัง

เขาไม่อยากเข้าไปช่วยคนเหล่านั้นในภูเขาเทียนเสินอีกแล้ว

มีผู้แข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ คนเหล่านั้นที่นำหน้าเข้าไปในภูเขาเทียนเสิน ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย

วิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ ก็คือพยายามทำลายม่านพลังนี้โดยเร็วที่สุด ทำให้กองทัพใหญ่สามารถเข้าไปได้

แต่เมื่อทุกๆ คนตั้งใจที่จะเข้าไปโจมตี

บูม! บูม! บูม! บูม.......

จู่ๆ ม่านพลังตรงหน้าก็แตกสลายหายไป

คนทั้งหมดตัวสั่นสะท้าน เงยหน้าขึ้นมอง