บทที่ 3020 โจมตีตำหนักเทียนเสิน

กึก!

หลินหยางเหยียบอยู่บนขอบหน้าผาสูงชัน และมองคนจำนวนมากที่กำลังปีนขึ้นมาจากหน้าผา และดวงตาก็เปลี่ยนเป็นร้อนผ่าวขึ้นมา

คนเหล่านี้ล้วนเป็นนักรบทั้งสิ้น

ผู้คนมาจากวิหารหยุนเซียวซานกับหนานหลี่เฉิง

บนร่างกายของพวกเขาทุกคนเต็มไปด้วยความสว่างไสว และแต่ละคนได้ถึงขีดจำกัดของร่างกายตนเองแล้ว

บนเรือที่จอดเรียงรายอยู่ด้านล่าง ทุกคนเบ่งบานไปด้วยแสงแห่งเทพ นั่นคือแสงจำนวนมากของวงเวทย์ที่ถูกปลดปล่อยออกมา

ไม่เพียงแค่นี้ ลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนก็ถูกปล่อยออกมาเช่นกัน

"เจ้าพันธมิตรหลิน พวกเราเมืองหนานหลี่เฉิงจะทุ่มสุดตัวเลย!"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงมองทุกสิ่งทุกอย่างนี้อย่างอกสั่นขวัญหาย และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

หากการต่อสู้ครั้งนี้ได้พ่ายแพ้ ก็จะไม่มีเมืองหนานหลี่เฉิงอีกต่อไป

ครั้งนี้เขาวางเดิมพันทั้งหมดเอาไว้ที่ตัวของหลินหยาง

"แล้วฉันไม่ใช่ที่ไหนกัน? เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิง อย่าได้กังวลเกินไปเลย การล้อมปราบตำหนักเทียนเสินครั้งนี้ ถึงแม้จะไม่ชนะ พวกเราก็จะถอนทัพออกไปทันที หากตำหนักเทียนเสินต้องการแก้แค้นในภายหลัง ก็จะไปหาหอเหลยเจ๋อเทียนก่อน หากฟ้าพังทลายลงมา ก็จะมีผู้มีอำนาจให้คอยพึ่งพาอาศัย!"

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวยิ้มอย่างขมขื่นใจ

หลินหยางถอนหายใจ และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "ทั้งสองท่านไม่ต้องกังวลใจ ฉันรับรองว่าครั้งนี้พวกคุณจะต้องกลับไปพร้อมกับความสำเร็จแน่นอน วันนี้ คือวันล่มสลายของตำหนักเทียนเสิน!"

ทั้งสองคนพยักหน้า

"มันพูดง่ายแต่ทำยาก! ฉันเห็นว่าห้องโถงหลักของตำหนักเทียนเสินไม่มีการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย เกรงว่าหากการโจมตีของพันธมิตรจำนวนมากที่เชิงเขาถูกขวางกั้น ตำหนักเทียนเสินจะต้องมีทางหนีทีไล่อยู่แน่นอน การพึ่งพาอาศัยคนเหล่านี้ เกรงว่าจะรับมือกับตำหนักเทียนเสินไม่ได้!"

อูหงกระโดดขึ้นมาบนหน้าผา และยิ้มเย้ยหยัน : "ยิ่งไปกว่านั้นใครจะจัดการนักปราชญ์เย่เหยียนล่ะ? นั่นคือเทพเซียนแห่งแผ่นดินเลยนะ! ต่อให้เป็นฉันที่ไปอยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ หากเขาปรากฏตัวขึ้นมา จะรับมืออย่างไร?"

เมื่อคำพูดนี้จบลง ทุกๆ คนต่างสิ้นหวังอย่างไม่ต้องสงสัย

"ตอนนี้ก็หวังว่าหอเหลยเจ๋อเทียนทางด้านนั้นจะสามารถดึงดูดความสนใจเย่เหยียนไว้ได้ ถ้าเราหาที่ซ่อนตัวของเขาเจอ และร่วมมือกันกับพันธมิตรเหล่านั้น การโจมตีตำหนักเทียนเสินก็จะเพิ่มเป็นสองเท่า!"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ถ้าหากตำหนักเทียนเสินล่มสลายแต่เย่เหยียนไม่ตาย การเข้าปราบปรามตำหนักเทียนเสินในครั้งนี้ก็จะไม่มีความหมายแม้แต่น้อย วางใจเถอะทุกคน การต่อสู้ในครั้งนี้จะต้องไม่มีการสูญเสียอย่างแน่นอน!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งสงบ และก้าวไปข้างหน้า

ไม่นาน กองทัพก็ได้รวมตัวกัน

รวทั้งหมด 700 คน!

คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือที่มาจากเมืองหนานหลี่เฉิง และวิหารหยุนเซียวซาน

พวกเขาติดอาวุธครบมือ และเสริมความแข็งแกร่งไปจนถึงจิตวิญญาณ

หลังจากรวมตัวกันเสร็จ คนทั้งหมดติดตามหลินหยางและบุกเข้าไป และมุ่งเข้าไปยังตำหนักเทียนเสิน

"นั่นคือใคร?"

คนของกองกำลังทหารที่อยู่ด้านนอกตำหนักเทียนเสินสังเกตเห็นกลุ่มของหลินหยาง ก็ตะลึงงัน

"คนเหล่านี้เข้ามาได้ยังไง?"

"พวกเขาน่าจะถูกปิดกั้นอยู่ที่สันเขาแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่ต้องกังวลหรอก พวกเขามีคนไม่มาก แค่ไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น เพียงแค่พวกหังมังกุท้ายมังกรกลุ่มหนึ่ง ไปสังหารมันซะ!"

"รับทราบ!"

พร้อมกับน้ำเสียงที่ตะโกนออกไป คนของตำหนักเทียนเสินหลายสิบคนก็พุ่งเข้ามา

หลินหยางอยู่แนวหน้า และกำหนดเป้าหมายเป็นผู้แข็งแกร่งของตำหนักเทียนเสินคนหนึ่ง ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน ในชั่วพริบตาก็จับตัวเขาไว้กลางอากาศ

มือข้าหนึ่งของเขาบีบคอของคนคนนั้น และยกขึ้นสูงในอากาศ จากนั้นก็ออกแรงในทันที

ปัง!

คอของเขาระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ในทันที หัวหลุดออกจากบ่าร่วงลงบนพื้น เลือดสดๆ พวยพุ่งออกมา

"อะไรกัน?"

คนที่เหลือตกใจจนหน้าถอดสี

ยอดฝีมือของตำหนักเทียนเสินถูกสังหารทั้งเป็นอย่างนั้นเหรอ?

นี่คือผู้แข็งแกร่งจากไหนกัน?

หลินหยางไม่ลังเล กระโดดขึ้นไปอีกครั้ง และเข้าไปสังหาร

คนของตำหนักเทียนเสินหลายสิบคนถูกโจมตีปิดล้อม แต่ละคนบาดเจ็บสาหัส และต้านทานอย่างยากลำบาก

"ทำไมคนเหล่านี้ถึงกล้าหาญเช่นนี้?"

"หรือว่าพวกเขาจะเป็นคนของหอเหลยเจ๋อเทียน?"

"เร็วเข้า รีบไปแจ้งให้นายท่านทุกท่านทราบ และเชิญนายท่านทุกท่านออกมา!"

"รับทราบ!"

มีคนรีบหันหลังกลับและมุ่งไปยังห้องโถงใหญ่ทันที

"ขัดขวางเขาเอาไว้!"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงคำรามและพุ่งเข้าไปทันที

แต่เมื่อเขาเข้าใกล้คนคนนั้น ก็ถูกเงาร่างหลายร่างขวางเอาไว้

คนเหล่านี้เป็นคนของตำหนักเทียนเสิน

พวกเขาแต่ละคนกล้าหาญไม่กลัวตาย สายตาโหดเหี้ยมดุร้าย

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงรวบรวมพลังและเข้าโจมตี สองฝ่ามือยื่นออกไปพร้อมกัน มันโจมตีซัดสาดเข้าไปราวกับน้ำหลาก

คนจำนวนมากถูกกระแทกจนลอยออกไป

แต่เมื่อเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงกำลังจะไล่โจมตี จู่ๆ ด้านหน้าก็ปรากฏเงาร่างที่น่าสะพรึงกลัวหกร่าง

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงรู้สึกขนหัวลุก!

เพียงแค่เห็น เขาก็รู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณที่มีอยู่ได้สั่นสะท้าน!

ลมปราณของเงาร่างหกร่างนั้นน่าหวาดกลัวอย่างมาก เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็พอที่จะทำให้คนหยุดหายใจได้เลย!

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปครึ่งก้าว ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า

"หกคนนี้.....น่ากลัวเหลือเกิน!"