บทที่ 3028 เหยื่อ

อูหงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

ในขณะนี้เธอพบว่าตนเองถูกแขวนอยู่ในห้องที่ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ

ห้องนี้กว้างใหญ่มาก ราวกับพระตำหนัก

มีหม้อสามขาทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่วางอยู่ทางด้านซ้ายและด้านขวาของห้อง เปลวไฟสีดำกำลังลุกไหม้อยู่ใต้หม้อสามขา ดูเหมือนว่ามีบางอย่างกำลังต้มอยู่ในเตา จึงเกิดเสียงเดือดของฟองอากาศ

ฉันอยู่ไหน?

สถานที่นี้คืออะไร?

ฉันยังไม่ตายเหรอ?

ดวงตาของอูหงเบิกกว้าง และรีบมองสำรวจไปรอบๆ ทันที

โดยรอบล้วนเป็นขวดโหล และยังมียาสมุนไพรอีกจำนวนมากที่ยังไม่ได้ใช้งาน

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของยา

และบริเวณตรงกลาง เป็นค่ายกลโลหิตขนาดใหญ่

และที่ทำให้รู้สึกขนลุกก็คือบนค่ายกลโลหิตนั้นมีกระดูกจำนวนมากวางกองอยู่

โครงกระดูกดูสมบูรณ์แบบอย่างมาก สีของกระดูกเป็นสีเขียวมรกต เหมือนกับเครื่องลายคราม บนกระดูกปรากฏให้เห็นลายเส้น ที่มองเห็นแล้วรู้สึกขนหัวลุก

ในเวลานี้ อูหงได้สังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลาง

คนคนนั้นสวมชุดคลุมสีดำผมสีขาว ใบหน้าเผยให้เห็นกลิ่นอายของความชั่วร้าย

ชายคนนั้นนั่งขัดสมาธิ กำลังหลับตาบำเพ็ญฌาน ขณะที่กำลังใช้พลัง วงเวทย์ก็มีแสงสีเลือดเอ่อล้นออกมา ช่างน่ามหัศจรรย์จริงๆ

"คุณคือเย่เหยียนเหรอ?"

อูหงตระหนักได้ถึงตัวตนของชายคนนี้ทันที และเอ่ยถามด้วยดวงตาเบิกโพลง

แต่เย่เหยียนไม่สนใจเธอ และนั่งขัดสมาธิต่อไป

"เย่เหยียน! คุณจับฉันมาทำไม? ปล่อยฉันนะ! รีบปล่อยฉันสิ!"

อูหงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่เย่เหยียนยังคงไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย

อูหงมองกระดูกสีขาวตรงหน้า ด้วยหัวใจเต้นระรัว

หรือว่าเย่เหยียนจะเตรียมฉันเอาไว้เพื่อทำการฝึกฝน?

ความกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเกิดขึ้นในใจของเธอ

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะโกนออกไปอย่างร้อนรนใจ : "ท่านเย่เหยียน! ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย ฉันยินดีที่จะนำคนของหุบเขาอูซานมาเข้าร่วมกับตำหนักเทียนเสิน และต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน และสังหารศัตรูที่รุกรานเหล่านั้น! ได้โปรดท่านให้โอกาสฉันสักครั้ง! ขอร้องท่านละ?"

ในเมื่อต่อสู้ไม่ได้ เช่นนั้นก็เข้าร่วมซะเลย

ในเวลานี้วิธีเดียวที่จะมีชีวิตรอดคือการแสดงความภักดีต่อเขา!

"หื๊ม?"

ในที่สุดเย่เหยียนก็ได้ยินคำพูดของอูหง เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา และมองไปที่เขา

"ท่านเย่เหยียน ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย! ฉันยอมถวายความภักดีต่อท่าน! จริงๆ นะ ฉันสาบานได้!"

อูหงรีบกล่าวออกมา ราวกับว่าต้องการคว้าความหวังสุดท้ายเอาไว้

และในขณะที่พูด ยังไม่ลืมที่จะใช้เทคนิคการประจบประแจง น้ำเสียงมีความนุ่มนวลอ่อนโยน ทำให้ผู้ชายที่ได้ฟังก็รู้สึกร้อนผ่าวได้ทันที

แต่เย่เหยียนกลับส่ายหัวเบาๆ

"อูหง ที่คุณจงรักภักดีต่อฉัน เพียงเพราะว่าน้องการมีชีวิตรอดเท่านั้น คุณไม่ได้ภักดีต่อฉันด้วยใจจริง แทนที่จะเป็นเช่นนี้ สู้ให้ฉันเอาคุณมาฝึกฝนจะดีกว่า เช่นนั้นจะยังมีประโยชน์อย่างมาก!"

สีหน้าของอูหงเปลี่ยนไปมาก เธอรีบกล่าวว่า : "ท่านนักปราชญ์ ท่านเข้าใจผิดแล้ว! อันที่จริงฉันก็ยกย่องชื่นชมท่านมานานแล้ว เพียงแต่ตลอดมาไม่ได้มีโอกาสพบเจอท่านเลย ตอนนี้ได้เห็นบุคลิกที่สง่าผ่าเผยเช่นนี้ของท่านนักปราชญ์ ก็ยิ่งทำให้ฉันถอนตัวไม่ขึ้น! ท่านนักปราชญ์ได้โปรดให้ฉันได้มีโอกาสรับใช้ท่านด้วยเถอะ! ขอร้องท่านละ!"

"ฉันคิดว่า มันไม่จำเป็น!"

เย่เหยียนลุกขึ้น และเดินเข้าไปที่อูหง

อูหงหายใจอย่างสั่นเทา และมองเย่เหยียนอย่างตกตะลึง

เย่เหยียนขยับนิ้วมือของเขา

ตึง!

ร่างที่แขวนอยู่ข้างๆ อูหงร่วงลงมา

อูหงจึงสังเกตเห็นว่าคนที่ถูกแขวนอยู่ในห้องไม่ใช่เธอเพียงคนเดียว ที่อยู่ข้างๆ ยังมีคนคนหนึ่งที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดและหมดสติอยู่

เมื่อมองดูอย่างถี่ถ้วน

นั่นก็คือหัวเทียนไห่!

"เจ้าสำนักของทุ่งน้ำแข็งห้าทิศเหรอ?"

อูหงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาเลย

เย่เหยียนจับศีรษะของหัวเทียนไห่ และยกเขาขึ้นมาเหมือนไก่ตัวหนึ่ง และเดินไปที่ค่ายกลโลหิต

ไม่ต้องสงสัยเลย

เขาต้องการเผาสังเวยหัวเทียนไห่!

อูหงตกใจจนตัวสั่นเทา

เจ้าสำนักทุ่งน้ำแข็งห้าทิศผู้สง่าผ่าเผย และเป็นผู้นำของพันธมิตร คาดไม่ถึงว่าจะถูกคนทำเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง.....

นี่คือสิ่งที่น่ากลัวของเย่เหยียนใช่ไหม?

อูหงรู้สึกตกใจกลัวอยู่ในใจ

เธอเชื่อว่า หากหัวเทียนไห่ถูกเซ่นสังเวยแล้ว คนต่อไป ก็จะต้องเป็นเธอ

จะทำอย่างไรดี?

จะทำอย่างไรดี?

อูหงหวาดกลัวและไม่สบายใจ

แต่ในเวลานี้

ก๊อกๆๆ

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา