บทที่ 3039 ผมผสานเป็นหนึ่งเดียวกับท้องฟ้า!

เย่เหยียนมองเห็นได้อย่างชัดเจน!

ในระหว่างที่หลินหยางกำลังรักษาร่างกายให้ตัวเองนั้น พลังที่เขาใช้กลับไม่ได้ออกมาจากตัวเอง

ในสถานการณ์เช่นนั้น อย่าพูดว่ากระตุ้นพลังแห่งสวรรค์ออกมารักษาอาการบาดเจ็บเลย แม้แต่การหายใจก็ถือเป็นเรื่องยากอย่างมาก

อีกทั้งร่างกายของหลินหยางก็ไม่มีการฝังเข็มเงินใดๆ แถมยังไม่มีการออกฤทธิ์ของยาเลยแม้แต่นิดเดียว!

นี่คือพลังของค่ายกล!

แต่หากเป็นพลังของค่ายกล ทำไมถึงมองไม่เห็นค่ายกล?

หรือว่า...ค่ายกลได้ถูกแอบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง? อยู่ที่ใต้ดิน? หรืออยู่ในหุบเขา?

เป็นไปไม่ได้!

ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาจำเป็นต้องรีบเดินทางไปถึงหุบเขาเทียนเสินเพื่อวางกับดักค่ายกลล่วงหน้า

และทำการสร้างค่ายกลขึ้นมาโดยไม่ทำให้คนอื่นรู้ทันหรือสังเกตเห็น!

สิ่งนี้มันยากเสียกว่าการฆ่าเทพเซียนแห่งแผ่นดินอย่างเขาเสียอีก!

"น่าแปลกมากเลยเหรอ?"

น้ำเสียงของหลินหยางดังขึ้น

เย่เหยียนจับจ้องไปที่หลินหยางอย่างเยือกเย็น และแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอยากฆ่าคน

ก่อนหน้านี้แม้จะเคยเผชิญหน้ากับศัตรู ทว่าเขาก็ไม่เคยตื่นตระหนกเช่นนี้มานี้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกคาดเดาอะไรได้ยากอย่างมาก

"คุณทำให้ผมรู้สึกเหลือเชื่ออย่างมาก! หลินหยาง คุณทำได้ยังไงกันแน่?" เย่เหยียนกล่าวเสียงแหบแห้ง

"ผมจะบอกความลับไพ่ใบสุดท้ายกับคุณได้ยังไง?"

หลินหยางส่ายหน้าและก้าวเดินไปหาเย่เหยียน

"คุณไม่มีทางฆ่าผมได้! แม้ว่าตอนนี้คุณจะทำให้ผมได้รับบาดเจ็บไปถึงกระดูกเทพสูงสุด แต่ก็เพียงแค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้น!"

คำพูดเช่นนี้ช่างเป็นการยั่วยุเหลือเกิน

ในฐานะที่เป็นตัวแทนกลุ่มอำนาจมหาศาลของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ทำให้เย่เหยียนมีอำนาจในตัวเอง!

เขาไม่ยอมให้ใครมายั่วยุเช่นนี้ได้!

"ดีมาก!"

เย่เหยียนสูดหายใจเข้าด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวและแววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"ถ้างั้นก็มาลองดูว่าผมจะฆ่าคุณได้ไหม!"

ขณะที่พูดคำนี้ออกมา รอบตัวของเย่เหยียนก็เต็มไปด้วยพลังที่น่าทึ่งและจากนั้นก็เริ่มมีแสงสีรุ้งปรากฏขึ้นรอบตัว

และในขณะเดียวกัน ท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีสันที่สวยงาม

เสมือนว่ารุ้งกินน้ำได้ปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้าไปทั่ว

"นี่คือการรับรู้ของสวรรค์!"

เฮ่าเทียนร้องอุทาน

หลินหยางขมวดคิ้วและรีบหยิบมีดเทียนเซิงขึ้นมาพุ่งใส่เย่เหยียน

ทว่าครั้งนี้เย่เหยียนกลับไม่หลบและปล่อยให้หลินหยางเข้าโจมตี

หลินหยางเหวี่ยงมีดจนเกิดเป็นเงานับพันนับหมื่นเงาและทำให้ปิดล้อมเย่เหยียนได้อย่างสมบูรณ์

เย่เหยียนถูกเงามีดเหล่านี้ครอบคลุมจนแทบมิด

แต่ไม่ว่ามีดเทียนเซิงจะเหวี่ยงโจมตีอย่างน่าดุเดือดมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว!

มีดเทียนเซิง เดิมทีก็ไม่ได้ใช้เป็นเครื่องมือในการฆ่าคนอยู่แล้ว

แม้ว่าเย่เหยียนจะไม่รู้ว่าหลินหยางกำลังทำอะไร แต่เพื่อกำจัดเขาให้สิ้นซาก ทำให้เขาต้องรีบหลบไป

ในที่สุด!

วูบ!

แสงที่เกรี้ยวกราดก็สาดส่องเข้ามา

หลินหยางกระเด็นออกไปนับร้อยเมตรและล้มลงอย่างมาก

ทุกคนต่างตกตะลึง

เมื่อมองออกไปก็เห็นว่ารอบตัวของเย่เหยียนกลับมีกลุ่มก้อนเมฆมาล้อมรอบตัวเย่เหยียนอยู่

วินาทีนี้ เขาเปรียบเสมือนเทพเทวดาที่แท้จริงยังไงยังงั้น

"หลินหยาง ตอนนี้ ผมจะขอสั่งสอนอะไรคุณหน่อยแล้วกัน!"

เย่เหยียนกล่าวเสียงแหบแห้งและจากนั้นก็ก้าวเท้าออกไป

หลินหยางหรี่ตาลงจ้องมอง

จากนั้นก็เห็นเย่เหยียนเคลื่อนที่มาหยุดตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

หลินหยางรีบต้าน

แต่กลับพบว่ามีดของตัวเองได้ปักไปที่ฝ่ามือของเย่เหยียนเข้าแล้ว

มันคือภาพลวงตา!

ความเร็วของเย่เหยียนเร็วจนหลินหยางจับตัวไม่ได้และเห็นเพียงเงาของเขาเท่านั้น

ปัง ปัง ปัง ปัง...

เพียงชั่วพริบตาหลินหยางก็ประสบกับการโจมตีนับพันนับหมื่น!

ความเจ็บปวดที่แสนทรมานทำให้เขารู้สึกแทบหมดสติ

ร่างกายที่แข็งแกร่งเช่นนี้ กลับไม่สามารถรับมือและอดทนได้กับการโจมตีของเย่เหยียน!

พลังการโจมตีนี้ สามารถถล่มทำลายหุบเขาลูกใหญ่ให้พังถล่มลงมาได้ในชั่วพริบตา

หลินหยางกัดฟันกรอดและยกแขนขึ้นเหวี่ยงไปที่เย่เหยียนเพื่อโจมตีกลับให้เขาร่นถอยไป

แต่พลังการโจมตีที่ร้ายกาจนี้ ทำให้มีเข็มสีรุ้งจำนวนมากตกลงมาจากท้องฟ้าจำนวนมาก มีทั้งที่ทิ่มแทงไปที่หลินหยาง ทำให้พลังการโจมตีของเขาหายไป และมีทั้งที่ทิ่มแทงไปที่เย่เหยียนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้เขาอย่างคลุ้มคลั่ง

หลินหยางเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ