บทที่ 3040 ไล่ล่า

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ทุกสิ่งจะกลับตาลปัตรเมื่อถึงจุดสูงสุด!"

เย่เหยียนเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่น่าทึ่งอย่างมากคนหนึ่ง ทำให้เขารับรู้เรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

เขาจับจ้องไปที่มีดสีขาวราวกับหิมะของหลินหยางและกล่าวเสียงแหบแห้ง "คุณพยายามใช้มีดเทียนเซิงโจมตีด้วยพลังวิญญาณมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังที่สามารถรักษาตัวเองได้ของผมลดน้อยลงเรื่อยๆ และส่งผลให้มีพลังวิญญาณในร่างกายของผมมากเกินไป จนทำให้มันสามารถระเบิดผมให้ตายทั้งเป็นได้!"

"เยี่ยมมาก!"

หลินหยางลุกขึ้นยืนและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "อสูรทั้งเจ็ดที่อยู่ภายใต้การปกครองของคุณ มีตัวหนึ่งที่มีรูปร่างเตี้ย เขามีทักษะการแพทย์ที่แข็งแกร่งมากและสามารถรักษาอาการบาดเจ็บให้อสูรที่เหลืออีกหกตัวได้พร้อมกัน ที่ผมใช้คือทักษะวิชาพลังวิญญาณเพื่อกำจัดพวกเขาอย่างสิ้นซาก เย่เหยียน ในฐานะที่คุณเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินที่แข็งแกร่งไม่มีใครเทียบได้ อันที่จริงความคิดของคุณก็ไม่ต่างจากผม เราทั้งสองต่างรู้ว่าใช้เพียงแค่มีดดาบหรือหมัดนั้นยากที่จะโจมตีอีกฝ่ายได้ ฉะนั้นจึงทำได้เพียงใช้พลังที่อยู่ข้างในเพื่อทำให้อีกฝ่ายถูกฆ่าตายและถูกกำจัดลง!"

"คุณใช้วิชาตัวเบาเพื่อโจมตีอวัยวะภายในของผม แล้วทำไมผมจะใช้พลังวิญญาณมาทำให้เส้นชีพจรและเส้นเลือดของคุณแตกระเบิดไม่ได้?"

หลินหยางยกมีดเทียนเซิงขึ้นมาและจากนั้นก็ปักไปที่หน้าอกของตัวเอง

จากนั้นก็เห็นแสงสีทองเปล่งประกายออกมาและก็เกิดเป็นพลังที่เดือดดาลถาโถมพุ่งออกมา

รอยแผลที่ถูกเจาะค่อยๆ ผสานเข้าด้วยกัน และจากนั้นหัวใจของหลินหยางก็กลับมาเป็นปกติได้อีกครั้งท่ามกลางสายตาของทุกคน

เย่เหยียนเงียบไม่พูดอะไร

หรือว่าด้วยพลังค่ายกล!

หลินหยางเหวี่ยงมีดเทียนเซิง ตามหลักแล้วพลังในร่างกายของเขาได้สูญเสียไปจำนวนมหาศาลและการใช้อาวุธวิเศษอย่างหนักเช่นนี้ หากเป็นคนปกติทั่วไปคงสูญเสียพลังไปจนหมดและคงไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะยืนได้อีกต่อไป

ทว่าหลินหยางกลับไม่เหมือนกัน

ทุกครั้งที่แสงสีทองเปล่งประกายสาดส่องเข้ามา เขาก็เหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ไม่เพียงแค่อาการบาดเจ็บและแผลตามร่างกายเท่านั้นที่ได้รับการรักษาจนหายดี แม้แต่พลังแห่งสวรรค์ในร่างกายก็ฟื้นกลับมาเป็นปกติได้อีกครั้ง

เย่เหยียนทำหน้าตึงเครียดและจากนั้นก็ลุกขึ้นมาตะคอก "สี่ราชาสวรรค์อยู่ที่ไหน?"

"เราอยู่ที่นี่!"

จากนั้นร่างของทั้งสี่ก็พุ่งเข้ามาและต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น

"บริเวณใกล้เคียงนี้จะต้องมีค่ายกลกับดักของหลินหยางแน่นอน ผมขอสั่งให้ทุกคนไปทำลายมันให้เร็วที่สุด หากค่ายกลไม่ถูกทำลาย หลินหยางก็จะไม่มีทางถูกกำจัดได้! เร็วเข้า!"

"รับทราบ!"

สี่ราชาสวรรค์รีบแยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจทันที

"รีบขวางพวกเขาไว้!"

เฮ่าเทียนรีบตะคอก

"ฆ่า!"

คนของกลุ่มพันธมิตรลงมืออีกครั้งและต่างพุ่งเข้าหาสี่ราชาสวรรค์

แต่สี่ราชาสวรรค์ที่ได้รับการคุ้มครองจากเย่เหยียน ทำให้พละกำลังของพวกเขาตอนนี้น่าสะพรึงอย่างมาก นอกจากเฮ่าเทียนที่สามารถสกัดกั้นพวกเขาได้ คนอื่นๆ รวมถึงเหลยหู่กลับไม่สามารถสกัดกั้นพวกเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว

คนของกลุ่มพันธมิตรชิงเซวียนเห็นเข้าก็รีบพุ่งเข้าไป

แต่แม้ว่าพันธมิตรชิงเซวียนจะแข็งแกร่งมากแค่ไหนก็ไม่เข้าไปสกัดกั้นขัดขวางได้อย่างยากลำบาก

หลินหยางรีบยกมีดเทียนเซิงพุ่งเข้าไปหาเย่เหยียน

เพราะคือนักปราชญ์เย่เหยียน ทำให้พลังที่ปลดปล่อยออกมานั้นต่างออกไป

แต่เพียงแค่นี้กลับไม่เพียงพอ

หลินหยางยกมีดขึ้นมาเหวี่ยงและมีดเทียนเซิงที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณก็พุ่งใส่เย่เหยียนทันที

"อ๊า!"

เย่เหยียนรีบร่นถอยออกไปและขณะเดียวกันก็ร้องอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้

ควับ ควับ ควับ ควับ...

จากนั้นก็มีเข็มสีรุ้งตกลงมาจากท้องฟ้าเสมือนกับฝนตก

ทั้งท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีสันที่งดงามแพรวพราวและดูลึกลับ

ทว่าหลินหยางกลับไม่สนใจและยังคงใช้มีดเทียนเซิงโจมตี

เย่เหยียนถูกพลังวิญญาณในร่างกายควบคุม ทำให้การฝืนขยับเคลื่อนไหวของเขาอาจทำให้กระดูกแตกหักได้

ทว่าเขากลับพยายามถอยหลังไปโดยไม่สนใจใดๆ และขณะเดียวกันก็คอยควบคุมเข็มสีรุ้งบนท้องให้ทิ่มแทงไปบนร่างกายของเขาเพื่อทำการรักษาร่างกายของเขาและเพื่อกำจัดพลังวิญญาณที่อยู่ในตัว

และหลินหยางเองก็คอยพยายามถือมีดเทียนเซิงพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างไม่คิดชีวิต

มีดเทียนเซิงสีขาวหิมะปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้นเอง ภายในร่างกายของเย่เหยียนก็บวมขึ้นและผิวหนังก็บวมตึงจนฉีกขาด!

อั่ก!

ในที่สุด เย่เหยียนก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด...

ทุกคนที่เห็นฉากนี้ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

โดยเฉพาะคนของตำหนักเทียนเสินที่ต่างพากันสับสนงุนงง!

พวกเขาไม่เคยเห็นเย่เหยียนได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยเห็นใครที่กล้าลงมือทำร้ายเขาได้ถึงขั้นนี้

เดิมทีพวกเขาคิดว่าเย่เหยียนเป็นคนที่แข็งแกร่งไม่มีใครเทียบได้ และเป็นของขวัญที่สวรรค์มอบผู้นำเช่นนี้มาให้พวกเขา

ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าจะมีคนที่แข็งแกร่งกว่าเย่เหยียนบนโลกใบนี้ แถมยังอายุน้อยและน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก!

เย่เหยียนยังคงอาเจียนออกมา แต่เขายังคงควบคุมเข็มสีรุ้งและคอยพยายามร่นถอยไปข้างหลัง

เข็มสีรุ้งได้เข้ามาปกคลุมทั้งสองอย่างสมบูรณ์