บทที่ 3041 นี่คือผลงานชิ้นเอกของผม

สีหน้าของเย่เหยียนตึงเครียดขึ้นพร้อมกับมุ่งหน้าไปที่ทะเลสาบเทียนเสินพร้อมกับสี่ราชาสวรรค์อย่างคลุ้มคลั่ง

"ประมาทเกินไปแล้ว! ประมาทเกินไปแล้ว!"

"เราไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนบุกโจมตีขึ้นมายังหุบเขาเทียนเสินจากทะเลสาบเทียนเสิน! และเราก็ไม่เคยวางกำลังป้องกันที่นั่นมาก่อนเลย! ดูเหมือนว่าครั้งก่อนที่หลินหยางก่อเรื่องให้เรา เขาคงเห็นช่องทางนี้ก่อนแล้ว ทำให้ครั้งนี้เขาเลือกใช้เส้นทางนี้ในการบุกโจมตีหุบเขาเทียนเสินของเรา!"

"ไม่แปลกเลยที่เขามาปรากฏตัวขึ้นที่ยอดเขา ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...."

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ แววตาของเย่เหยียนก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างชัดเจน "ฟังนะ ผมขอสั่งให้ทุกคนรีบทำลายค่ายกลนั้นให้เร็วที่สุด และจากนั้นก็รีบตามผมไปฆ่ากำจัดหลินหยางซะ! เราจะปล่อยเขาไว้ไม่ได้อีกต่อไป!"

เขายอมรับว่าก่อนหน้านี้เขาประเมินหลินหยางต่ำเกินไปจริงๆ

แม้ว่าความสามารถของเขาจะยังไปไม่ถึงขั้นเทพเซียนแห่งแผ่นดิน แต่วิธีคิดและแผนการของเขากลับน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

หากยังศัตรูเช่นนี้อยู่ เย่เหยียนไม่มีทางสงบอย่างแน่นอน

"รับทราบ!"

สี่ราชาสวรรค์ทั้งหมดต่างขานรับอย่างพร้อมเพรียง

เจ้าเมืองหนานหลีเฉิง ผู้นำวิหารหยุนเซียวและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่บนขอบหน้าผาต่างมองเห็นพวกเขาตั้งแต่แรก

"มาแล้ว!"

เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงอุทาน

"ทุกคน เร็วเข้า! เร็วเข้า!"

อูหงตกตะลึงจนหน้าซีด

แม้ตอนนี้เย่เหยียนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ความแข็งแกร่งของเขายังเหมือนเดิม การที่ทุกคนฝืนต่อสู้ไปก็อาจสู้เขาไม่ได้ก็ได้

อูหงไม่สามารถเอาชนะอสูรทั้งเจ็ดได้ ฉะนั้นคงไม่ต้องพูดถึงผู้นำของตำหนักเทียนเสินคนนี้เลย

ในใจของเธอรู้สึกหวาดกลัวต่อคนของตำหนักเทียนเสินอย่างมาก

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเย่เหยียนนำผู้คนของกลุ่มอำนาจเหล่านี้มาฝึกซ่อมการต่อสู้ ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมามาก

"ถอย!"

ผู้นำวิหารหยุนเซียวตะโกนเสียงดัง

ทุกคนต่างหันหลังกลับและมุ่งหน้าไปที่หน้าผา

ผู้คนบนหน้าผาต่างกระโดดลงน้ำไปเหมือนกับเกี๊ยวที่ถูกต้มยังไงยังงั้น

"โจมตี!"

เย่เหยียนตกลงไปยังขอบของหน้าผาและตะโกนเสียงดัง

จากนั้นสี่ราชาสวรรค์ก็รีบกระตุ้นพลังแห่งสวรรค์พุ่งโจมตีไปที่เรือขนาดใหญ่เหล่านี้

ปัง ปัง ปัง ปัง....

พลังแห่งสวรรค์ที่ปล่อยออกไปเสมือนเป็นกระสุนปืนที่ยิงไปยังเรือเพื่อให้เรือนั้นเกิดรอยร้าวและพังลง

และค่ายกลกับดักบนเรือก็ถูกทำลายลงบางส่วน

ทำให้คนบนเรือทั้งหมดต่างกระโดดลงทะเลสาบเทียนเสินด้วยความตื่นตระหนก

เย่เหยียนมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเยือกเย็นพร้อมกับรีบนั่งขัดสมาธิและยัดยาอายุวัฒนะเข้าไปในปากเพื่อปรับร่างกายของตัวเอง

เกราะป้องกันที่เชิงเขาสามารถสกัดกั้นหลินหยางได้เพียงช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น

เมื่อหลินหยางและทุกคนทำลายเกราะป้องกันนั้นได้ ตอนนั้นเย่เหยียนก็คงฟื้นฟูร่างกายขึ้นมาได้ระดับหนึ่งแล้ว

ถึงตอนนั้นหากต้องจัดการกับหลินหยางที่ไม่มีพลังค่ายกลคอยสนับสนุนอยู่ จะต้องเป็นเรื่องง่ายดายอย่างมากแน่ๆ!

ไม่นานเรือกว่ายี่สิบลำก็ถูกสี่ราชาสวรรค์ทำลายและจมลง

สี่ราชาสวรรค์กลับไม่ได้หยุดพักและยังคงโจมตีต่อไปอย่างต่อเนื่อง

และขณะนี้เอง

ดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ขนาดยักษ์ก็เบ่งบานปรากฏขึ้นกลางทะเลสาบเทียนเสิน

"อะไรกัน?"

เย่เหยียนสูดหายใจเข้าและจากนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน

จากนั้นก็เห็นม่านพลังดอกบัวห่อหุ้มสี่ราชาสวรรค์ไว้ราวกับฝ่ามือขนาดใหญ่

สี่ราชาสวรรค์รับรู้บางอย่างที่ผิดปกติและรีบโจมตีไปที่ม่านพลังดอกบัว

ทว่าม่านพลังดอกบัวกลับแข็งแกร่งอย่างมากและยังสามารถดีดเด้งรับการโจมตีของสี่ราชาสวรรค์ได้อย่างสมบูรณ์ ทำให้สี่ราชาสวรรค์กระเด็นออกไปและได้รับบาดเจ็บสาหัส

"นี่คือกับดัก?"

เย่เหยียนเข้าใจได้ทันทีพร้อมกับตะโกนเสียงดัง "อย่าตื่นตระหนกไป รีบถอยมาที่ผมเดี๋ยวนี้!"

ไม่เพียงพูดเปล่า เขายกสองฝ่ามือไปข้างหน้าและจากนั้นพลังแห่งสวรรค์ก็ถาโถมเข้าใส่ม่านพลังดอกบัวอย่างดุเดือด

เพียงเพื่อต้องการใช้สิ่งนี้ทำลายม่านพลังดอกบัวให้พังลง!

และไม่ว่าเย่เหยียนจะออกแรงและใช้พลังมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอะไรม่านพลังดอกบัวนี้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"เป็นไปไม่ได้!"

ดวงตาของเขาสั่นสะท้าน

"ใครเป็นคนทำม่านพลังนี้ขึ้นมา? ทำไม....ทำไมพลังของผมไม่สามารถรับรู้สัมผัสมันได้เลย?"

"นี่คือผลงานชิ้นเอกของผม!"

ขณะนี้เองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบื้องหลังของเย่เหยียน

เย่เหยียนรีบหันหลังกลับไปทันที

จากนั้นก็เห็นหลินหยางถือมีดเทียนเซิงเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

เย่เหยียนมองไปที่หลินหยางอย่างตกตะลึง แต่ไม่นานเขาก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

เมื่อมองไปที่เกราะป้องกันที่ฉีกขาดลงเขาก็เข้าใจทุกอย่างทั้งหมดทันที

"ตามหลักแล้ว คุณไม่มีทางทำลายเกราะป้องกันม่านพลังของผมได้เร็วขนาดนี้ คุณ...ใช้วิธีการอะไร?"