บทที่ 3044 พลังมังกร

"มีคนบอกว่าฉันเป็นคนบ้ามากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว!"

หลินหยางหัวเราะ : "เพียงแต่ว่า ฉันไม่มีทางเลือก ฉันมีสิ่งที่ฉันควรจะทำ มีคนที่ฉันจำเป็นจะต้องปกป้อง! ถ้าฉันไม่บ้า คนที่ควรจะบ้า ล้วนเป็นพวกเขา!"

"คุณเป็นคนที่มีเป้าหมายอย่างมาก ความยึดมั่นของคุณนั้นลึกซึ้งอย่างยิ่ง จิตใจแน่วแน่เกินกว่าคนธรรมดา! หลินหยาง ฉันยอมรับว่าการเป็นศัตรูกับคุณ มันเป็นความผิดพลาดอันใหญ่หลวงในชีวิตฉันเลย!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเย็นชา : "ความแน่วแน่และศักยภาพนี้ของคุณ ฉันขอยอมรับ! เช่นนี้ ฉันหวังว่าเรื่องราวก่อนหน้านี้คุณจะลบเลือนมันไป ฉันจะไม่ไต่ถามเรื่องที่คุณฆ่าหลงเทียนจื่ออีกต่อไป ระหว่างคุณกับฉัน ไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกันอีกแล้ว!"

"คุณกำลังขอให้ฉันยกโทษให้งั้นเหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วและเอ่ยถาม

"แน่นอนว่าไม่ใช่"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบนิ่ง : "ฉันรู้ถึงความกังวลใจของคุณ ที่คุณบ้าคลั่งเช่นนี้ และต้องการที่จะฆ่าฉัน เพียงเพราะเป็นกังวลว่าฉันจะลงมือกับคนข้างกายคุณ! กังวลว่าฉันจะคุกคามความปลอดภัยของคุณรวมถึงบรรดาเพื่อนฝูงญาติพี่น้องเหล่านั้นของคุณ ในความเป็นจริงหากคุณจะกังวลใจมันก็ไม่ผิด ถ้าฉันต้องการฆ่าคุณ ฉันจะไม่ปล่อยคนข้างกายคุณไปแม้แต่คนเดียว ฉันเชื่อในการกำจัดศัตรูให้สิ้นซาก ตราบใดที่ฉันระบุว่าเป็นศัตรูแล้ว แน่นอนว่าจะต้องฆ่าทั้งครอบครัว ต่อให้เป็นเด็กทารกก็ไม่สามารถปล่อยไปได้"

"แต่ฉันเป็นคนที่มีหลักการยึดถือ ก็คือไม่ทำเรื่องใดๆ ที่เสี่ยงอันตราย! ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณจะบ้าคลั่งเช่นนี้ หากรู้ว่าคุณมีนิสัยเช่นนี้ เรื่องของหลงเทียนจื่อ ฉันจะไม่เอามาใส่ใจเลย!"

"คนอย่างคุณนี้ หากตัดสินใจแล้วว่าเรื่องบางเรื่องหรือคนบางคนเป็นภัยคุกคามต่อคุณ คุณจะไม่เสียดายที่จะแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อทำให้เขาพังพินาศไป"

"คนประเภทนี้น่ากลัวที่สุด วันนี้ถึงแม้ว่าฉันจะพ่ายแพ้ ฉันก็มีโอกาสที่จะหวนกลับมาอีกครั้ง แต่คุณก็จะต้องตามไล่ฆ่าฉันจนสุดขอบฟ้าอย่างแน่นอน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันคิดว่าการจับมือคืนดีกับคุณจะดีกว่า!"

เย่เหยียนเป็นคนที่มีเหตุผลมาก เขามีเหตุผลจนน่ากลัว

เพียงแต่เรื่องที่มีผลประโยชน์ต่อตนเอง เขาไม่ลังเลที่จะไปทำแม้แต่น้อย ต่อให้ต้องฝ่าฝืนศีลธรรมจรรยา เขาก็ไม่เคยสนใจ

แต่เมื่อเผชิญกับภัยที่คุกคามต่อตนเอง เขาจะคิดหาวิธีแก้ไขปัญหา หากฆ่าหลินหยางไม่ได้ ก็จะเจรจาเพื่อสันติแทน

ขอเพียงแค่มีผลประโยชน์ต่อตนเอง เขาไม่สนใจเรื่องบุญคุณความแค้น หรือศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งนั้น

หลินหยางก็รู้สึกตกใจอยู่ในใจเช่นกัน

การที่เย่เหยียนกลายเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินที่อายุน้อยที่สุดในดินแดนแห่งความเงียบและความตายนั้น มันไม่ใช่การอาศัยโชคชะตา

แต่หลินหยางก็เป็นคนมีเหตุผลมากเช่นกัน

"คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคุณงั้นเหรอ? ฉันจะเชื่อคำพูดของคนประเภทเดียวเท่านั้น นั่นก็คือคนตาย!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา แววตาเผยให้เห็นถึงเจตนาฆ่า เดินเข้าไปที่เย่เหยียน

พลังแห่งสวรรค์อันโหดเหี้ยมโหมซัดสาดขึ้นมา

แต่เย่เหยียนไม่ตื่นตระหนก เขาหันหลังกลับ และประตูด้านหลังให้เปิดออก

ทันใดนั้น พลังอันเหี้ยมโหดก็พุ่งออกมา

เดิมทีหลินหยางไม่ทันได้ทีปฏิกิริยาโต้ตอบกลับ ก็ถูกพลังนี้โจมตีเข้าไปโดยตรง คนทั้งคนลอยไปติดผนังด้านหลัง และถูกพลังนี้กดเอาไว้แน่น

ทั่วทั้งห้องโถง ในชั่วพริบตาก็ถูกเติมเต็มด้วยพลังที่พรั่งพรูออกมาจากด้านในประตู

หลินหยางถูกกดแน่นอยู่บนผนัง ยากที่จะขยับเขยื้อนได้

ในทางกลับกัน เย่เหยียนกลับอยู่ในความสงบ

"หลินหยาง คำพูดเมื่อครู่นี้ ฉันพูดกับคุณในสถานะที่คุณและฉันเท่าเทียมกัน อันที่จริงคุณฆ่าฉันไม่ได้อยู่แล้ว และในตำหนักนี้มีกลไกซับซ้อน ฉันรู้ทุกอย่าง แต่คุณไม่รู้อะไรเลย อยู่ที่นี่ คุณต้องการที่จะพบเจอฉันนั้นมันยากเกินไปแล้ว! ดังนั้นคุณอย่าได้คิดว่าฉันจะเจรจาเพื่อสันติกับคุณเลย"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบ

"นี่มันคือพลังอะไรกัน?"

หลินหยางพยายามอย่างสุดกำลังที่จะหล่นลงมาจากผนัง แต่มันยากที่จะขยับได้ เขารู้สึกว่าร่างกายทุกส่วนถูกบีบอัดด้วยพละกำลัง

"นี่คือ.....พลังมังกร!"

เย่เหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวอย่างเย็นชา

"พลังมังกร?"

หลินหยางตกตะลึง

"ฉันได้กินยาเซิงหลงเข้าไป มันจะสามารถทำให้พลังแห่งสวรรค์ของฉันเปลี่ยนกลายเป็นพลังมังกรได้ เมื่อหลอมรวมกับลมปราณนี้ ดังนั้นฉันจึงไม่ได้รับผลกระทบจากม่านพลัง และไม่ได้รับผลกระทบจากพลังเหล่านี้เลย"

เย่เหยียนมองหลินหยาง และกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า : "นายท่านที่สร้างตำหนักนี้ขึ้นมานั้นไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ประตูบานนี้ที่อยู่ด้านหลังฉัน ก็คือประตูที่เขาเอาไว้ให้ตนเองหนีเอาชีวิตรอด เขาสร้างตำหนักในภูเขา ก็เพื่อหลีกเลี่ยงศัตรู ตอนนี้ ประตูนี้เป็นประตูแห่งการหลบหนีของฉัน หลินหยาง แล้วเราพบกันใหม่นะ!"

พูดจบ เย่เหยียนก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปในประตู

"ใช่สิ ตำหนักแห่งนี้มีสิ่งที่คุณน่าจะสนใจอีกมากมาย เดิมทีคุณต้องการทำลายมันทิ้ง ฉันเก็บเอาไว้ให้คุณก็แล้วกัน!"

เมื่อน้ำเสียงจบลง บานประตูก็ค่อยๆ ปิดลงเช่นกัน

พลังมังกรที่พุ่งออกมาจากด้านในประตูก็ได้หายไปในทันที

หลังจากหลินหยางกลับมาปกติ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในทันที และคิดที่จะเปิดประตูออก

แต่ไม่ว่าเขาจะเปิดประตูใหญ่อย่างไร มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

แววตาของหลินหยางเคร่งขรึม

เขาไม่เชื่อเย่เหยียนแม้แต่ครึ่งคำ

คนคนนี้มีเหตุผลจริงๆ และต้องการสงบศึกก็เป็นความจริงเช่นกัน แต่พวกเขาเพียงแค่พิจารณาในมุมมองของตนเองเท่านั้น

เขามองออกว่าหลินหยางเป็นคนบ้า เมื่อฆ่าเขาไม่ได้ก็จะไม่ยอมเลิกรา ด้วยเหตุนี้จึงพูดคำพูดนั้นออกมา

แต่ถ้ามีโอกาสที่จะทำให้หลินหยางตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ เย่เหยียนจะไม่ลังเลอย่างแน่นอน!

วันนี้หากไม่สามารถกำจัดศัตรูให้สิ้นซากได้ มันจะเป็นปัญหาในอนาคต!

แววตาของหลินหยางเคร่งขรึมขึ้นมา เขานั่งลงขัดสมาธิ และเพ่งสมาธิไปยังลมหายใจ

ประตูบานนี้เกรงว่าจะไม่สามารถเปิดด้วยพลังอันดุร้ายได้

ในตำหนักมีกลไกซับซ้อน ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนการเปิดประตูใหญ่ไว้โดยเฉพาะ

เขามองไปรอบๆ และพบว่ามีคำและภาพเหมือนจำนวนมากอยู่บนผนังด้านซ้ายและขวาของตำหนัก

ภาพเหล่านั้นดูไม่ชัดเจนอย่างมาก มีลักษณะคล้ายมนุษย์แต่ไม่ใช่มนุษย์ มีสามหัวหกแขน มีปีกด้านหลัง บนหัวมีเขา บางก็ถือมีดบ้างก็ถือดาบ และยังถือเข็มอีกด้วย

"จุดสูงสุดไม่หวั่นไหวต่อฟ้าดิน ขี่มังกรบินกลับคืนสู่ใจฉัน....."

หลินหยางศึกษาคำบนผนัง เขาสับสนและไม่เข้าใจ

นี่มันหมายความว่ายังไง?

นายท่านของตำหนักแห่งนี้ท้ายที่สุดแล้วเป็นใครกัน?

ความสามารถของเย่เหยียนที่เพิ่มสูงขึ้นในเวลาอันสั้น เกรงว่าจะได้รับการถ่ายทอดจากตำหนักแห่งนี้

ในความคิดของหลินหยาง เขาจะอยู่ในตำหนักแห่งนี้และค่อยๆ บรรลุไป

อย่างไรก็ตามเย่เหยียนได้หนีไปแล้ว พลังวิญญาณในร่างกายของเขาไม่ได้ถูกลบล้างออกไปในชั่วขณะหนึ่ง หลินหยางจึงอยู่ได้อย่างสงบสุขเป็นการชั่วคราว

เพียงแต่ว่า คำและภาพเหมือนในตำหนักนี้ ท้ายที่สุดแล้วมันคืออะไร?

เคล็ดลับของศิลปะการต่อสู้เหรอ?

เดิมทีก็ไม่เหมือน!

เช่นนั้นมันคืออะไรละ?

หลินหยางคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ