บทที่ 3045 หนีไปแล้ว

เมื่อรู้ว่าเย่เหยียนตายแล้ว สิ่งที่เรียกว่าพันธมิตรก็แทบพังทลายลงไปในทันที

ไม่มีใครฟังคำสั่งของเฮ่าเทียนอีกต่อไป

ในขณะนี้ทุกๆ คนมีเป้าหมายเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือทรัพย์สินในตำหนักเทียนเสิน!

เพื่อแย่งชิงสิ่งของล้ำค่าในตำหนักเทียนเสิน กลุ่มคนสิบกว่ากลุ่มได้ต่อสู้ฆ่าฟันกันเอง โดยไม่มีทางที่จะสิ้นสุดลง

แม้แต่คนที่เรียกว่าเป็นผู้นำพันธมิตร ในเวลานี้ก็ไม่ได้เห็นแก่หน้าของอีกฝ่ายเช่นกัน

เฮ่าเทียนได้รับบาดเจ็บ คนของหอเหลยเจ๋อเทียนเนื่องจากฟ้าผ่าได้สิ้นสุดลง ก็เป็นอัมพาตไปเกินครึ่งหนึ่ง จึงได้จากไปก่อน และไม่ได้มีกะจิตกะใจที่จะเข้าร่วมในการต่อสู้ประเภทนี้

คนของพันธมิตรชิงเซวียนยังคงเฝ้ารออยู่ตรงหน้ารอยแยก และรอหลินหยางกลับมาอย่างเงียบๆ

การต่อสู้บนยอดเขา ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เลือดสดๆ ไหลรินเอ่อล้นลงมาจากยอดเขา กลายเป็นลำธาร ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

"เฮ้ย พวกคุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่? หรือว่าจะมองพวกเขาเอาผลประโยชน์ไปอย่างตาปริบๆ?"

อูหงรู้สึกไม่พอใจ จึงเอ่ยปากออกมา

"ถูกต้อง คนของเราก็หลั่งเลือดสละชีพเช่นกัน มันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการกับเย่เหยียน จะให้พวกเขาเอาผลประโยชน์ของชัยชนะไปฝ่ายเดียวได้อย่างไร?"

หัวเทียนไห่เดินเข้ามา และกล่าวอย่างเย็นชา

แต่เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงกับผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวไม่แยแสใส่ใจ

"ที่เรามาครั้งนี้ ก็เพื่อขจัดภัยพิบัติของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์เหล่านี้ พวกเขาต้องการแก่งแย่งต้องการฆ่าฟันกัน ก็ปล่อยพวกเขาไปเถอะ!"

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวกล่าวอย่างเย็นชา

อูหงและเขาก็พูดไม่ออกทันที

"ช่างเถอะ พลังในการต่อสู้ของคนพันธมิตรชิงเซวียนไม่ได้สูงนัก ถึงแม้ว่าผู้นำพันธมิตรหลินจะใช้พวกเขา ก็เป็นการใช้เพื่อจัดฉากเท่านั้น และความสามารถที่มีอยู่ ก็ไม่ได้ต่อสู้ได้มากมายนัก"

อูหงมีสีหน้าเสียดาย

หากพันธมิตรอูซานของเธอยังอยู่ เธอจะต้องนำทุกคนไปสังหารก่อนแล้ว

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอกับหัวเทียนไห่ไม่เหลือลูกน้องแล้ว

ทุกๆ คนรอคอยอยู่ข้างๆ รอยแยกอย่างเงียบๆ

การต่อสู้นี้กินเวลาทั้งวันและไม่จบไม่สิ้น

ผู้คนจากสำนักต่างๆ รีบเร่งขึ้นไปบนยอดเขา เพื่อไปช่วยเหลือสำนักของตนเอง

ตำหนักเทียนเสินกลายเป็นสีเลือด กระทั่งท้องฟ้าก็มืดมิดลงจนนับครั้งไม่ถ้วน

ทุกคนเงียบไม่พูดจา และมองไปยังยอดเขาโดยไม่พูดอะไร

ศพเหล่านั้นกองสุมกันราวกับภูเขา

ผู้ที่รอดชีวิตจากการต่อสู้กับตำหนักเทียนเสิน ส่วนใหญ่เสียชีวิตอยู่บนยอดเขา

ในการต่อสู้ครั้งนี้ คนที่เสียชีวิตมีมากกว่าคนที่เสียชีวิตจากการต่อสู้กับเย่เหยียนซะอีก กระทั่งหลายๆ สำนักก็ถูกกวาดล้างด้วยซ้ำไป

"จิตใจคน ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!"

อูหงรู้สึกหวาดกลัว ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมคนของพันธมิตรชิงเซวียนถึงไม่เข้าไป

พวกเขาไม่อยากผ่านประสบการณ์การเข่นฆ่าโรมรันอีกแล้ว

ครืน.....

ในเวลานี้ จู่ๆ พื้นดินก็สั่นไหวขึ้นมา

จากนั้นพลังอันลึกลับที่ยากจะสัมผัสได้ก็โผล่ออกมาจากรอยแยก

คนข้างๆ ที่เฝ้ารอยแยกอยู่ก็ลุกขึ้นไปตามๆ กัน และมองดูรอยแยกอย่างกระตือรือร้น

จากนั้นร่างหนึ่งได้โผล่ออกมาจากรอยแยกที่ลึกอย่างไม่มีก้นบึ้ง และกระโดดออกมา

สิ่งที่เห็น ก็คือหลินหยาง!

"ผู้นำพันธมิตรหลิน!"

"ท่านหลินหยาง!"

"สามี!"

ทุกๆ คนดีใจเป็นอย่างยิ่ง และกรูกันเข้าไปหา

หนานซิ่งเอ๋อร์ร้องห่มร้องไห้ และโผเข้าไปในอ้อมกอดของหลินหยางโดยตรง

หลินหยางตกตะลึง คิดอยากจะผลักผู้หญิงคนนั้นออกไป แต่เมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและเต็มไปด้วยความกังวลใจของผู้หญิงคนนั้น เขาจึงลังเลเล็กน้อย และในท้ายที่สุดยังคงตบๆ ไหล่เธอเบาๆ พร้อมกับพูดจาปลอบประโลม

"ผู้นำพันธมิตรหลิน เย่เหยียนล่ะ? ถูกท่านสังหารไปแล้วใช่ไหม?"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงเอ่ยถามทันที

สายตาโดยรอบจ้องมองมาที่เขา

"เขาหนีไปแล้ว"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อะไรนะ? หนีไปแล้ว?"

ทุกๆ คนต่างตกตะลึง และไม่อยากจะเชื่อ

"ในภูเขานี้มีตำหนักอยู่ เหมือนกับถ้ำที่เทพอาศัยอยู่ และในตำหนักนี้ก็มีประตูหลบหนีอยู่ เย่เหยียนได้เปิดประตูหลบหนีนี้แล้วจากไป!"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ตำหนักในภูเขาแห่งนี้ เป๋นตำหนักเทียนเสินอย่างแท้จริง เย่เหยียนยังก่อตั้งตำหนักเทียนเสินบนยอดเขาตามตำหนักแห่งนี้ด้วย และตำหนักเทียนเสินในภูเขา มีประตูอยู่หนึ่งบาน เย่เหยียนได้ออกไปจากประตูนี้ ประตูนี้มีความแปลกประหลาดมาก เดิมทีฉันไม่สามารถเปิดมันได้"