บทที่ 3062 เสื้อผ้าไม่เหมาะสม?

เนื่องจากความพ่ายแพ้ในสงครามแนวหน้า หานลั่วจึงถูกบังคับให้พักงานและกลับไปเมืองหลวง และไม่สามารถไปแนวหน้าได้อีกต่อไป

และนี่เป็นเพียงการลงโทษชั่วคราวเท่านั้น เมื่อสงครามสิ้นสุดลง หานลั่วอาจต้องเผชิญกับความรับผิดชอบจากศาลของทีม เมื่อถึงเวลานั้น เขาอาจจะไม่สามารถรักษาตำแหน่งของเขาในฐานะผู้บังคับบัญชาระดับสูงได้

ดังนั้นหานหลัวจึงอยากจะไปแนวหน้าอีกครั้งและทำความดีความชอบ

หลังจากกลับมาที่เมืองเยี่ยน เขาใช้ความสัมพันธ์และเส้นสายทั้งหมดของตระกูลหาน เพื่อหาโอกาสให้ตัวเอง แต่ทั้งหมดที่เขาลงทุนเงินและพลังงานจำนวนมากไปกลับไม่เกิดประโยชน์

จนกระทั่งอาจารย์ของเขาบอกเขาว่าอาจมีความหวังในการตามหาแม่ทัพหลิน

จะให้ผู้บัญชาการทั้งสองคนของแดนมังกรช่วยนั้นไม่มีหวังอย่างแน่นอน แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีผู้บัญชาการที่สามในแดนมังกร

ในความเป็นจริง เขาเคยได้ยินข้อมูลเล็กน้อยเกี่ยวกับผู้บัญชาการคนที่สามในทีม แต่เนื่องจากสถานการณ์การต่อสู้ที่ดุเดือดในแนวหน้า ทุกคนจึงมุ่งเน้นไปที่วิธีเอาชนะศัตรู ไม่มีการพูดถึงเรื่องลึกลับนี้มากนัก ผู้บัญชาการคนที่สาม นั่นมากเกินไป

แต่หานลั่วรู้ว่าแม่ทัพคนที่สามนี้ดูเหมือนจะไม่มีอำนาจที่แท้จริง เขาไม่มีทหาร และเป็นเพียงแม่ทัพชั่วคราว

แต่แม้ว่าจะเป็นเพียงตำแหน่งปลอมๆแต่ก็ยังมีคำว่า "ผู้บัญชาการ" อยู่ ซึ่งเป็นอำนาจที่เชื่อถือได้มากที่สุด!

ท้ายที่สุดแล้วในแดนมังกรทั้งหมดก็มีเพียงคนเดียวที่สามารถมอบตำแหน่งดังกล่าวได้!

หากผู้บัญชาการคนนี้ออกหน้า ก็จะมีความหวังที่จะได้ไปแนวหน้า!

หานลั่วรู้สึกตื่นเต้นจึงส่งคนไปทันทีเพื่อหาวิธีติดต่อกับหากผู้บัญชาการ และในที่สุดก็พบเหลยฟู่

เดิมทีคิดว่าการพบกับผู้บัญชาการคงเป็นเรื่องยากมาก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าผู้บัญชาการจะมาเยี่ยมตระกูลหานด้วยตนเอง

สัมผัสแห่งความภาคภูมิใจที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าของหานลั่ว

เมื่อฟังคำพูดของเหลยฟู่ บุคคลนั้นดูเหมือนจะชื่นชมเขามาก

บางทีคนๆ นั้นอาจจะสนใจเขา ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงมาหาตระกูลหานด้วยตัวเองล่ะ?

หานลั่วรีบอาบน้ำ สวมชุดรบ และยืนอยู่หน้าห้องโถงราวกับเป็นทหารเกณฑ์ รออย่างเงียบๆ

หลังจากใช้เวลาทั้งคืนตกแต่งห้องโถงตระกูลหาน ก็แต่งกายให้ึนตระกูลหานอย่างเคร่งขรึมและยิ่งใหญ่

ปูพรมแดงจากทางเข้าห้องนั่งเล่น

ก่อนหกโมงเช้า ทุกคนในตระกูลหานเริ่มรออยู่ที่หน้าประตู

ผู้คนยืนอยู่ทางซ้ายและขวา ทุกคนต่างก้มศีรษะและไม่พูดอะไรเลย รู้สึกกังวลอย่างยิ่ง

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งตระกูลเหลียง

“หลินหยางตื่นแล้วเหรอ?”

เหลียงหงอิงเดินเข้าไปในสนามแล้วตะโกนขณะทาแป้งลงบนใบหน้าด้วยกระจกแต่งหน้า

"ตื่นแล้ว"

หลินหยางซึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นและกล่าวว่า

เหลียงหงอิงตกใจและมอง หลินหยางด้วยสายตาแปลก ๆ : "กำลังทำอะไรอยู่น่ะ? ฝึกฝนพลังอมตะเหรอ?"

"ใช"

“ชิ! มันไม่ตลกเลย!”

เหลียงหงอิงกลอกตาไปที่เขา ยัดกระเป๋าเครื่องสำอางใส่กระเป๋าแล้วพูดว่า "รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไปหาเพื่อนของฉันเดี๋ยวนี้ อย่าปล่อยให้เขารอ!"

“หงอิงไม่เห็นจำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้น!”

หลินหยางยืนขึ้นและกล่าวว่า

“ นี่ไม่ใช่แค่สำหรับคุณ แต่ยังสำหรับตระกูลเหลียงของฉันด้วย เราจะเรียกมันว่ายุ่งยากได้อย่างไร เร็วเข้า รีบ ๆ หน่อย ถ้าช้าคนอื่นจะโกรธ!”

เหลียงหงอิงเร่งเร้า

หลินหยางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดๆ จากนั้นจึงขึ้นรถของเหลียงหงอิงและขับไปที่เขตตะวันออกของเมืองหลวง

รถมาจอดอยู่หน้าร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

“เพื่อนฉันจะกินข้าวเช้าที่นี่ตรงเวลาทุกวัน ให้ฉันได้คุยกับเขาก่อน แล้วคุณค่อยพูดทีหลัง เข้าใจไหม”

เหลียงหงอิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"ตกลง!"

หลินหยางพยักหน้า