บทที่ 3063 เซ็นมันสิ

นี่คือร้านอาหารที่หรูหราอย่างยิ่งในเมืองหลวง

อาหารทุกอย่างที่นี่เลิศรสมาก รวมถึงคาเวียร์สีดำจากประเทศ F ที่มีจำกัด เนื้ออุ้งเท้าหมีจากซีเรียที่มีจำนวนจำกัดเช่นกัน และไวน์แดงอายุนับร้อยปีจากอีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร...

การรับประทานอาหารที่นี่และสั่งอาหารสุ่มๆซักสองสามอย่าง เงินเดือนทั้งเดือนของคนธรรมดาอาจไม่เพียงพอที่จะจ่าย

ดังนั้นผู้ที่สามารถรับประทานอาหารในร้านอาหารแห่งนี้จึงมักเป็นชนชั้นสูงของเมืองหลวง

และถ้าหากต้องการจองห้องรับประทานอาหารบนชั้น 2 ของร้านอาหารแห่งนี้ แค่มีเงินอย่างเดียวก็จะจองโต๊ะอาหารไม่ได้อย่างแน่นอน

แต่นี่ดูเหมือนจะเป็นเพียงชีวิตประจำวันของเพื่อนของเหลียงหงอิง

ก็เพียงพอที่จะเห็นว่าพลังมันน่ากลัวแค่ไหน!

เมื่อเหลียงหงหยิงและหลินหยางมาถึงชั้นสอง พวกเขาเห็นชายหนุ่มแต่งตัวดีสวมแว่นตาขอบทองกำลังกินสเต็กอยู่กลางชั้นสองที่หรูหราและวิจิตรงดงาม

เขาจิบไวน์แดงอันราคาแพง เช็ดริมฝีปากล่างเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "การใช้เงินพับเนคไทเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม หงอิง พี่ชายคนนี้ของคุณน่าสนใจมาก!"

เหลียงหงอิงเหลือบมองหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เธอ และเข้าใจทุกอย่างทันที

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายเห็นหลินหยางและเหลียงหงอิงเข้ามาในร้านอาหาตั้งแต่แรก เมื่อเห็นว่าหลินหยางไม่ได้ผูกเน็คไทเขาจึงจงใจให้พนักงานเสิร์ฟทำเรื่องให้ลำบากขึ้นสำหรับหลินหยาง

เธอโกรธ แต่คิดเมื่อว่าเธอมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ เธอก็ไม่กล้าโกรธอีก เธอได้แต่พูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคุณถัง จะใจกว้างขนาดที่มาดูแลร้านอาหารนี้ ! มันคงจะใช้เงินเป็นจำนวนมากแน่ๆใช่ๆหม?”

“ก็ไม่ได้แพงมาก ฉันชอบร้านนี้มาก อยากให้สะดวกแก่การกินในอนาคตก็เลยซื้อมา”

ถังเจียจวินขยับแว่นตาของเขา มองที่หลินหยางและพูดอย่างใจเย็นว่า "แม้ว่าพี่ชายของคุณจะฉลาดนิดหน่อย แต่เขาก็ยังหุนหันพลันแล่นเกินไป เขาคงไม่ได้คิดหรอกนะว่าด้วยใบหน้าของเขา จะสามารถขอให้ผู้บัญชาการหานยอมแพ้ได้น่ะ? "

“พี่ชายของฉันก็ใจร้อนเช่นกัน ฉันถึงมาที่นี่เพื่อขอให้คุณออกหน้าให้ไม่ใช่หรือ? ด้วยชื่อเสียงของคุณ ผู้บัญชาการหานจะต้องยอมแพ้อย่างแน่นอน!”

เหลียงหงอิงฝืนยิ้ม

“หงอิง คุณและฉันรู้จักกันมาหลายปีแล้ว เป็นเพื่อนกันมานาน ฉันยินดีที่จะช่วยออกหน้าให้คุณในครั้วนี้ แต่คุณก็รู้ดีเหมือนกันว่าฉันไม่เคยทำอะไรโดยไม่เกิดประโยชน์ ฉันจะช่วยคุณจัดการเรื่องนี้ แล้วคุณจะมีอะไรตอบแทนให้กับฉันล่ะ?”

ชายคนนั้นจุดซิการ์แล้วถามอย่างใจเย็น

"นี้..."

เหลียงหงอิงดูลำบากใจ

“ฉันรู้ว่าเธอไม่มีความรู้สึกอะไรกับฉัน ดังนั้นฉันจะไม่บังคับเธอให้แต่งงานกับฉัน ยังไงซะ การบังคับก็ย่อมไม่หวานชื่น ในเมื่อคุณไม่สามารถแต่งงานกับฉันได้ งั้นก็ยกของที่เธอชอบมาให้ฉันสิ!”

“เมื่อเร็ว ๆ นี้บริษัทหงจวงอินเตอร์เนชั่นแนลมีเดียจำกัดของคุณมีการเติบโตไม่เลว ฉันต้องการเข้าร่วม คุณคิดว่าไง?”

ถังเจียจวินพูดอย่างใจเย็น

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้จบลงน ใบหน้าที่สวยงามของเหลียงหงอิงก็ซีดลง และเธอก็ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

“หงอิ๋ง ถ้ามันยาก ก็อย่าขอให้เขาช่วยเลย”

หลินหยางกล่าว

“ไม่มาให้ฉันช่วยเหรอ?”

ถังเจียจวินยิ้มอย่างเย็นชา: "เอาล่ะ ประตูอยู่ตรงนั้น คุณออกไปเองได้! ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าตระกูลเหลียงจะทำอะไรได้บ้างเพื่อจัดการกับผู้บัญชาการคนนี้ ถ้าฉันไม่ออกหน้าให้!"

“คุณถัง ใจเย็นๆ! ฉันสัญญากับคุณ!”

เหลียงหงอิ๋งพูดอย่างเร่งรีบแล้วแอบจ้องมองไปที่หลินหยาง: "ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ? อย่าพึ่งพูด ฉันจะพูดเอง!"

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้

“หงอิง ฉันรู้ว่าคุณเป็นผู้หญิงที่เฉลียวฉลาดและหัวไวคนหนึ่ง!”

ถังเจียจวินพยักหน้าแล้วมองไปด้านข้างที่คนที่อยู่ข้างๆเขา

ชายคนนั้นหยิบสัญญาออกมาและวางลงบนโต๊ะทันที

“หงอิ๋ง คุณลงนามสิ เราจะได้ไปหาตระกูลเหลียงทันที”

เหลียงหงอิงรับสัญญามาอ่าน หลังจากนั้นไม่นาน เหงื่อก็ไหลออกมาและสีหน้าของเธอก็น่าเกลียดมาก

แต่เธอก็ไม่ลังเล หยิบปากกาข้างๆ เธอแล้วเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว

ขณะที่เธอปล่อยปากกา หลินหยางก็เห็นได้ชัดว่านิ้วของเธอสั่น

"ราบรื่น!"

ถังเจียจวินอารมณ์ดี เขาตบโต๊ะแล้วยืนขึ้น: "ไปเถอะ ฉันจะช่วยคุณจัดการเรื่องนี้เอง!"

"เอาล่ะ โอเค! ได้โปรดรบกวนคุณถังด้วย!"

เหลียงหงอิงบีบรอยยิ้มและพยักหน้า แต่เสียงของเธอดูอ่อนแรงมาก

หลินหยางและเหลียงหงอิง ปฏิเสธที่จะขึ้นรถของถังเจียจวินแต่ขับรถของตัวเองไปหาตระกูลหานแทน

“มันเป็นสัญญาประเภทไหน?”

ภายในรถ หลินหยางถามอย่างใจเย็น

“สัญญาซื้อขายหุ้น!”

“จริงเหรอ? ถ้าถังเจียจวินมีอำนาจจริงๆแบบนี้มันก็คงจะดีไม่ใช่เหรอ? ด้วยการเพิ่มทุน บริษัทของคุณจะเติบโตได้มากขึ้นเช่นกัน?”