บทที่ 3066 พวกคุณกลับสั่งให้เขาไสหัวไป?

"เกิดอะไรขึ้น?"

หานลั่วรีบตะโกนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"คุณผู้ชาย ดูเหมือนว่าปู่สามจะหมดสติไป ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเข้าไปพักผ่อนเนื่องจากร่างกายขาดน้ำ ไม่งั้นเขาต้องแย่แน่!"

ชายคนหนึ่งของตระกูลหานตรวจร่างกายและกล่าวออกมาอย่างร้อนใจ

หานลั่วตกใจ

ขณะนี้เอง ผู้ที่มีร่างกายอ่อนแอและผู้สูงอายุคนอื่นๆ ก็ต่างพากันทรุดนั่งลงกับพื้น

"อาลั่ว หากเป็นแบบนี้ต่อไปต้องเกิดเรื่องไม่ดีแน่ รีบให้พวกเขาเข้าไปพักผ่อนเร็วเข้า!"

หานอู่ที่เป็นอาของหานลั่วทนดูไม่ได้อีกต่อไป จึงได้รีบเดินเข้ามาเกลี้ยกล่อม

"จริงด้วยอาลั่ว ปล่อยให้พวกเขาไปพักผ่อนเถอะ ไม่งั้นหากยังทำแบบนี้ต่อไป ตระกูลหานของเราคงต้องล้มตายหมดก่อนที่ผู้บัญชาการจะมาแน่!"

"อาลั่ว ปล่อยให้ทุกคนไปพักเถอะ!"

จากนั้นก็มีคนจำนวนมากต่างพูดเกลี้ยกล่อมเขา

หานลั่วทำหน้าเคร่งเครียดอยู่นานโดยไม่พูดอะไร

ผู้นำตระกูลหานเห็นเข้าก็รีบเดินเข้ามาพร้อมกับกระซิบบอก "อาลั่ว เอางี้ เราส่งไปรอที่ทางเข้า แล้วจากนั้นก็ให้ทุกคนไปพักผ่อน หากคนที่ยืนเฝ้าทางเข้าเห็นรถที่สงสัยว่าเป็นของผู้บัญชาการมาก็ให้มาแจ้งทุกคนให้รับทราบและออกไปต้อนรับ ตกลงไหม?"

"ก็ได้!"

หานลั่วสูดหายใจเข้าและกล่าวเสียงแหบแห้ง "งั้นสั่งให้พวกเขาไปพักก่อนแล้วกัน ผมจะออกไปโทรถามสถานการณ์ภายนอกดู!"

ไม่พูดเปล่า หานลั่วหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดโทรออกหลายสาย

ผู้นำตระกูลหานเองก็ไม่ได้รีบสั่งให้คนของตระกูลหานเข้าไปพัก ทว่ากลับคอยจับจ้องหานลั่วและรอผลลัพธ์ของการโทรออก

ไม่นานเสียงของเหลยฟู่ก็ดังขึ้นผ่านสายโทรศัพท์

"โอ้ะ? ผู้บังคับบัญชาหานมีเวลาโทรหาผม? หรือว่าผู้บัญชาการได้พูดเรื่องผมกับคุณ?"

เสียงหัวเราะอย่างร่างเริงของเหลยฟู่ดังออกมาจากปลายสาย

หานลั่วขมวดคิ้วและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "หัวหน้าหน่วยยุทธการเหลย คุณแน่ใจเหรอว่าวันนี้ผู้บัญชาการจะเดินทางมาที่บ้านของผม?"

เหลยฟู่ตกใจ "ผู้บัญชาการยังไม่ไปที่บ้านของคุณอีกเหรอ?"

"ใช่ เรารอกันมาตั้งแต่หกโมงเช้าจนถึงเกือบบ่ายสองโมงก็ยังไม่เห็นผู้บัญชาการจะมาเลย ไม่ทราบว่าคุณพอจะรู้ไหมว่าผู้บัญชาการจะเดินทางมาถึงเมื่อไร? ได้โปรดบอกเวลาที่แน่นอนหน่อยได้ไหม เราจะได้ไม่รอเก้ออยู่แบบนี้!"

เมื่อพูดจบ ปลายสายก็เงียบกริบ

"หัวหน้าหน่วยยุทธการเหลย?"

"หัวหน้าหน่วยยุทธการเหลย?"

หานลั่วขมวดคิ้วและตะโกนใส่โทรศัพท์อย่างต่อเนื่อง

เขาเหลือบมองโทรศัพท์เพราะคิดว่าสัญญาณไม่ดี

แต่สัญญาณโทรศัพท์กลับเต็มและสถานะการโทรก็เป็นปกติดี

หานลั่วงุนงงและเตรียมจะตะโกนเรียกอีกครั้ง

ขณะนี้เอง เสียงแหบแห้งของเหลยฟู่ก็ดังขึ้น

"คุณแน่ใจเหรอ...ว่าคุณไม่เห็นผู้บัญชาการ?"

"คุณหมายความว่ายังไง?"

หานลั่วรู้สึกได้ถึงความไม่ปกติจึงรีบถามออกไป

"แต่ตอนเที่ยงที่ผมโทรหาผู้บัญชาการ ผู้บัญชาการบอกว่า...เขาได้ไปที่บ้านของพวกคุณแล้ว!"

เหลยฟู่กล่าวเสียงแหบแห้ง

หานลั่วได้ยินเข้าก็เหมือนฟ้าผ่า

คนของตระกูลหานที่ชะโงกหน้ามาฟังก็ต่างพากันตกใจ

"เป็นไปไม่ได้!"

หานลั่วดึงสติและแทบจะตะโกนออกมา "คนของตระกูลหานทุกคนต่างมารอกันที่หน้าประตู เราไม่เห็นผู้บัญชาการเลยจริงๆ! ผู้บัญชาการมาที่บ้านเราแล้วได้ยังไง? คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?"

"หรือว่าผู้บัญชาการได้ที่อยู่บ้านของผมไปผิด?"

ผู้นำตระกูลหานคว้าโทรศัพท์ไปเปิดลำโพงและรีบถามออกไป

"ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ หัวหน้าหน่วยยุทธการเหลย ผู้บัญชาการต้องไปผิดบ้านแน่ๆ"

หานลั่วพยักหน้า

"จริงเหรอ? งั้นพวกคุณรอก่อน เดี๋ยวผมลองโทรถามดูแล้วกัน"

เหลยฟู่พูดจบก็วางสายไป

คนของตระกูลหานต่างพากันเฝ้ารอเขา

หานลั่วจับโทรศัพท์แน่นเพื่อรอโดยไม่พูดอะไร

ส่วนคนข้างๆ แทบไม่กล้าหายใจและต่างเฝ้าจับตามองโทรศัพท์เพื่อรอเหลยฟู่โทรกลับมา

เวลาผ่านไปประมาณสิบกว่านาที

เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

หานลั่วรีบรับโทรศัพท์และตะโกนออกไปอย่างตื่นตระหนก "หัวหน้าหน่วยยุทธการเหลย เป็นยังไงบ้าง?"

"ได้ความมาแล้ว"

น้ำเสียงของเหลยฟู่ตอบกลับอย่างเยือกเย็น

หานลั่วสะดุ้งและรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติพร้อมกับถามออกไปด้วยเสียงแหบแห้ง "ผู้บัญชาการเขา...เป็นยังไงบ้าง?"

เหลยฟู่เงียบไปครู่หนึ่งและจากนั้นก็พูดขึ้นมา

"ผู้บัญชาการบอกผมว่า เขาเดินทางมาถึงตระกูลหานของพวกคุณแล้วและได้สัมผัสสื่อสารกับพวกคุณแล้ว แต่พวกคุณ...กลับไล่เขากลับไป?"

เมื่อพูดจบหานลั่วก็ตัวสั่นและแทบทรุดตัวลงกับพื้น

"คุณแน่มากจริงๆ! แม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นมายังไง แต่คนของตระกูลหานกลับกล้าไล่หนึ่งในสามผู้บัญชาการของอาณาจักรมังกร...เฮอะๆ ดีมาก! ดีมาก!"

เหลยฟู่หัวเราะอย่างเยือกเย็นและน้ำเสียงก็แอบซ่อนความโกรธไว้