บทที่3065 อย่าโทษว่าข้าไม่ให้โอกาส

ถังเจียจุนสับสน ส่งสัญญาณให้คนขับหยุด และมองดูหลินหยางด้วยความสับสน

“ไอ้เด็กคนนี้กำลังทำอะไรอยู่”

ถังเจียจวินพึมพำ

เหลียงหงอิงก็สับสนมากเช่นกัน แต่ในขณะนี้เธอไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป

หากตระกูลหานจะต้องต้อนรับแขกขั้นสูงอย่างระดับผู้บัญชาการ มันจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับตระกูลหานอย่างเธอที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปอย่างแน่นอน

หากตระกูลหานใช้โอกาสนี้ใส่ร้ายตระกูลเหลียงของเธอ เกรงว่าวันนี้ตระกูลเหลียงทั้งหมดจะหายไปจากเมืองหลวง

“หลินหยาง คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ? รีบออกไปกันเถอะ!”

เหลียงหงอิงตะโกนอย่างเร่งรีบ

แต่หลินหยางไม่หันกลับมามองและเดินไปที่ประตูตระกูลหานด้วยสีหน้าสงบ

คนตระกูลหานก็สับสนเช่นกัน

"หยุดนะ!"

หานลั่วพูดเบาๆ

สมาชิกในตระกูลหานสองคนปิดกั้นหลินหยางไว้ทันที

“ที่ฉันบอกให้ออกไปไม่ได้ยินเหรอ? อยากให้ฉันลงมือจริงๆ เหรอ?”

หานลั่วขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจและไม่อดทน

“ไม่ใช่ว่าพวกคุณกำลังเตรียมการครั้งใหญ่เพื่อต้อนรับฉันหรอกเหรอ? ฉันก็แค่อยากจะคุยกับคุณพอดี!”

หลินหยางพูดเบา ๆ

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ...."

“คนงี่เง่าคนนี้พูดว่าอะไรนะ? เขาคงไม่คิดว่าตัวเองคือผู้บัญชาการใช่ไหม?”

“ถ้าเขาเป็นผู้บัญชาการย ฉันก็คงเป็นจักรพรรดิแล้ว!”

“มีอะไรผิดปกติกับสมองของคนๆ นี้หรือเปล่า?”

ทุกคนหัวเราะ

ถังเจียจวิน ที่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งก็ขบขันเช่นกัน เขาจุดซิการ์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและมองไปที่เหลียงหงอิงที่ตกตะลึงตรงนั้น เขายิ้มแล้วพูดว่า: "หงอิงพี่ของคุณเรียนวิธีเล่นตลกมาหรือเปล่า? ถึงได้สามารถทำให้ผู้คนหัวเราะแบบนี้ได้” ?”

“คุณคิดว่าหมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉิงเรียนตลกมาหรือเปล่าล่ะ?”

เหลียงหงอิงดูไม่เป็นธรรมชาติและกัดฟัน

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ฉันก็เคยได้ยินเกี่ยวกับหมอเทวดาหลินมาบ้าง แต่ก็อย่างว่า ได้ยินเป็นร้อยครั้งก็ไม่เท่าการได้เห็นครั้งเดียว การได้เห็นเขาในวันนี้ทำให้ตาสว่างขึ้นจริงๆ!”

ถังเจียจวินถ่มน้ำลายตาและพูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

เหลียงหงอิงพูดไม่ออกหลังจากได้ยินสิ่งนี้

ทุกคนรู้ดีว่าประธานของหยางหัวมีทักษะทางการแพทย์ที่ไม่มีใครเทียบได้และเป็นที่รู้จักในชื่อหมอเทวดาหลิน

แต่ไม่มีใครเคยได้ยินว่าผู้บัญชาการคนที่สามของแดนรมังกร ก็คือหมอเทวดาหลิน!

ในมุมมองของเหลียงหงอิง หลินหยางอาจต้องการแกล้งทำเป็นผู้บัญชาการ เพื่อจัดการกับความลำบากใจและวิกฤตที่อยู่ตรงหน้าเขา

อันที่จริง นี่เป็นแค่วิธีการหนึ่ง แต่สมมติฐานก็คือคนเหล่านี้ล้วนโง่เขลา!

นอกจากนี้ การแกล้งทำตัวเป็นผู้บัญชาการถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง

ถ้าเรื่องราวถูกเปิดเผยทีหลัง จะอธิบายยังไง?

เหลียงหงอิงมีอาการปวดหัวมาก

คนตระกูลหานที่นั่นล้วนทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ช่างกล้าจริงๆ! กล้าแกล้งทำตัวเป็นผู้บัญชาการ ดังนั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องแสดงความเมตตาต่อคุณอีก!”

หานลั่วหรี่ตาลง แสงเย็นๆ แวบเข้ามาในรูม่านตาของเขา และเขาก็รวบรวมพลังงานโดยตรงและเดินไปหาหลินหยาง

เมื่อมองดูท่าทางนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องจะลงมือแล้ว

เขาเปิดใช้งานพลังงานทั้งหมดของเขาโดยตรง

หานลั่วรู้จักหมอเทวดาหลินว่าเขาเป็นแพทย์ที่มีความสามารถมาก ดังนั้นเขาจึงไม่ประมาท

คิ้วของ หลินหยางขยับเล็กน้อย และเขายืนอยู่ในระยะไกลด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์

"ช้าก่อน!"

ตอนที่หานลั่วกำลังจะลงมือ จู่ๆ หัวหน้าตระกูลหานก็ตะโกนออกมา

“หืมม?”

หานลั่วมองไปทางพ่อของเขา

แต่หัวหน้าตระกูลหานออกมาข้างหน้าและมองหลินหยางอย่างเฉยเมย: "หมอเทวดาหลิน วันนี้เราไม่อยากมาเสียเวลากับคุณแล้ว! ฉันจะให้คุณเลือกสองทางตอนนี้ หนึ่ง คุณออกไปจากที่นี่เดี๋ยวและ ความแค้นระหว่างเราและตระกูลเหลียงจะค่อยคิดกันทีหลัง เราค่อยมาชำระบัญชีกันอีกครีชั้ง ในอนาคต สอง! เราจะจับคุณ แต่คุณต้องต่อต้าน จนกว่าผู้บัญชาการจะมาถึง เมื่อนั้นจุดจบของคุณจะน่าอนาถอย่างยิ่ง คุณตัดสินใจเอาเองแล้วกันว่าจะเลือกอันไหน? "

เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าตระกูลหาน ไม่อยากลงมือ ไม่เช่นนั้นพิธีที่จัดการที่จัดอย่างระมัดระวังของพวกเขาจะหยุดชะงักหากพวกเขาเริ่มต่อสู้

ยิ่งไปกว่านั้น หากผู้บัญชาการมาที่ตระกูลหานเป็นครั้งแรกและถูกหลินหยางรบกวน ตระกูลหานก็จะพลาดโอกาสที่ดีไปไม่ใช่หรือ?

ดังนั้นผู้นำตระกูลหานจึงไม่ต้องการให้ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันเว้นแต่จะมีความจำเป็นจริงๆ

อย่างน้อยพิธีต้อนรับนี้ก็ไม่อาจถูกขัดขวางได้

หลินหยางมองไปที่ตระกูลหานอย่างใจเย็น

ในขณะนี้ สมาชิกในครอบครัวหานทุกคนต่างเฝ้าดูด้วยความกระตือรือร้นอันธพาลและบอดี้การ์ดทั้งหมดก็มารวมตัวกัน

เมื่อเกิดการทะเลาะวิวาทขึ้น ย่อมต้องเกิดความวุ่นวาย

หลินหยางหายใจเข้าลึกๆ และพยักหน้าเล็กน้อย

“หานลั่ว เดิมทีฉันก็ต้องการให้คุณมาหาฉัน แต่เมื่อสิ่งต่างๆ แย่ลงเรื่อยๆ ฉันก็เข้ามาพบด้วยตนเอง ฉันไม่ได้คาดคิดว่าคุณจะมีทัศนคติเช่นนี้!”

“ ช่างมันเถอะ! ในกรณีนี้ เมื่อฉันกลับไป ก็ต้องบอกว่าอย่ามาโทษว่าฉันไม่ให้โอกาสคุณ นั่นเป็นเพราะตระกูลหานของพวกคุณไม่รู้ว่าจะรักษามันไว้ได้อย่างไร!”

หลังจากพูดอย่างนั้นหลินหยางก็ส่ายหัวแล้วหันหลังกลับ