บทที่ 3072 คุณ พูดให้ผมฟังอีกครั้ง

ณ คฤหาสน์ตระกูลเกา

เกาเทียนชิวกำลังนั่งดื่มน้ำชา

เกาเน้ยเจี๋ยกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่โซฟาและขณะเดียวกันก็กำลังสนทนาอะไรบางอย่างกับเกาเทียนชิว

เมื่อหลินหยางและหม่าไห่เดินเข้ามา เกาเน้ยเจี๋ยก็มองไปด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

"โอ๊ะ! หมอเทวดาหลิน? ไม่เจอเพียงไม่กี่วัน แต่กลับรู้สึกเหมือนไม่เจอกันนานเลย! ฮ่าๆๆ ยินดีต้อนรับๆ!"

เกาเทียนชิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ด้วยท่าทางเช่นนี้ ทำให้ดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนเดียวกันที่ผลักไสหลินหยางไปเมื่อไม่นานมานี้เอง

"คุณเกาพูดเกินไปแล้ว ครั้งนี้ที่ผมมาก็เพื่อมาคิดบัญชีกับยอดเงินที่คุณเกาติดค้างผมไว้ ถ้าคุณสะดวกก็รบกวนคืนเงินให้ผมด้วย"

หลินหยางนั่งลงที่โซฟาพร้อมกับจุดบุหรี่

"ติดค้าง? ติดค้างอะไรกัน? คุณหลินกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่? ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร"

เกาเทียนชิวกล่าวด้วยสีหน้างุนงง

"ดูเหมือนว่าคุณเกาคิดจะเบี้ยวหนี้ผมงั้นเหรอ"

หลินหยางกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

"หมอเทวดาหลิน เมื่อวานคุณก็ส่งคุณหม่าไห่มาพูดเรื่องนี้กับผมแล้ว ผมคิดว่าคุณหม่าน่าจะบอกคุณไปหมดแล้ว หากคุณยังคงคิดว่าผมติดค้างเงินคุณหนึ่งแสนล้านเหรียญละก็ คุณก็แสดงหลักฐานออกมาให้ผมดู หาหลักฐานที่บอกว่าผมติดค้างเงินคุณมาให้ได้ ถ้าคุณหามาได้ ผมจะรีบจ่ายให้คุณเดี๋ยวนี้และไม่มีทางติดค้างอะไรคุณอย่างแน่นอน"

เกาเทียนชิวกล่าวด้วยรอยยิ้มและท่าทางที่เรียบเฉย

หลินหยางได้ยินเข้าก็พยักหน้า "ผมเข้าใจแล้ว"

"หมอเทวดาหลิน ถ้าไม่มีธุระอะไรละก็กรุณาออกไปจากที่นี่ คุณพ่อของผมยังมีแขกคนสำคัญที่ต้องเจอ เขาไม่มีเวลามาเล่นอะไรกับคุณหรอก"

เกาเน้ยเจี๋ยหัวเราะเยาะและพูดส่งแขกอย่างตรงไปตรงมา

"ผมคิดว่าถ้าผมยังไม่ได้เงินหนึ่งแสนล้านเหรียญจากตระกูลเกา ผมจะไม่มีทางไปไหนทั้งนั้น"

หลินหยางส่ายหน้า

"คุณแน่ใจเหรอ?"

เกาเน้ยเจี๋ยหรี่ตาลงและจากนั้นก็กระดิกนิ้วชี้

จากนั้นก็เห็นชายวัยรุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชายคนนั้นที่น่ายำเกรงและมีดาบเล่มยาวอยู่ข้างหลัง แววตาของเขาดูเกรี้ยวกราดและดูมีพลังที่น่าสะพรึงมาก

"หมอเทวดาหลิน ผมรู้ว่าคุณมีความสามารถมากและได้รับขนานนามว่าเป็นนักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ แต่ผมขอบอกอะไรคุณไว้อย่างหนึ่ง! ที่นี่คือบ้านของตระกูลเกา ที่นี่คือบ้านของเศรษฐีนักธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักร ขอเพียงแค่มีเงิน ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือประเภทไหนเราก็สามารถจ้างมาได้! ผมแนะนำว่าอย่าคิดทำอะไรบ้าๆ ไม่งั้นคุณอาจต้องเสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้!"

เกาเน้ยเจี๋ยกล่าวด้วยรอยยิ้มโดยไม่เกรงกลัวแม้แต่นิดเดียว

"อาเจี๋ย พูดแบบนั้นได้ยังไง? ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!"

เกาเทียนชิวตำหนิเขาและจากนั้นก็กล่าวขอโทษ "หมอเทวดาหลินอย่าถือสาเขาเลย ลูกชายผมอายุยังน้อย เขาอาจจะพูดจาไม่คิดไปบ้าง ขอให้ผมได้แนะนำคุณสักหน่อยแล้วกัน เขาคนนี้คือจอมยุทธเซียว เซียวซีเฟิง จอมยุทธเซียวคือคนที่ผมยอมจ่ายอย่างหนักเพื่อมารับผิดชอบดูแลความปลอดภัยให้ผม หมอเทวดาหลิน คุณเองก็รู้ดีว่าผมเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรมังกร ทำให้มีผู้คนจำนวนมากที่คิดจัดการผม ฉะนั้นผมคงต้องให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของตัวเอง ได้โปรดเข้าใจผมด้วย"

"เซียวซีเฟิง?"

เหลียงหงอิงตกใจเล็กน้อย

"จอมยุทธเซียวเป็นยอดนักดาบของสำนักที่ซ่อนเร้นสำนักหนึ่ง อย่าเห็นว่าอายุเขาน้อยนิด ตอนนี้เขาได้รับสมญานามว่าเป็นเทพแห่งดาบไปแล้วนะ!"

เกาเน้ยเจี๋ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เหลียงหงอิงสูดหายใจเข้าอย่างสั่นสะท้าน

เธอไม่รู้หรอกว่าอะไรคือเทพแห่งดาบ ไม่แน่เหลียงซวนเหม่ยอาจรู้ดีกว่าเธอก็ได้ แต่เธอรู้ว่าสำนักที่ซ่อนเร้นคืออะไร

"หลินหยาง เรากลับกันเถอะ ฟังจากที่เกาเน้ยเจี๋ยพูดมา ฉันคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังของการจ้างยอดฝีมือระดับนี้มารับผิดชอบความปลอดภัยของตระกูลเกาได้ จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่!"

"ยากที่จะรับมือ?"

หลินหยางกวาดสายตาไปมองชายหนุ่มคนนั้นและส่ายหน้า "ผมว่าเขาก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเท่าไร!"

"คุณว่าไงนะ?"

แววตาของชายหนุ่มคนนั้นเกรี้ยวกราดและเยือกเย็นขึ้น

"คุณ พูดให้ผมฟังอีกครั้ง!"

"ผมคิดว่า คุณก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร"

หลินหยางกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาอย่างไม่ลังเลใจ

เมื่อพูดจบ ชายหนุ่มคนนั้นก็โมโหอย่างเดือดพล่านและดาบที่อยู่ข้างหลังของเขาก็สั่นสะท้านเล็กน้อย

เกาเน้ยเจี๋ยตกใจพร้อมกับกระโดดออกจากโซฟาและรีบถอยหลังออกไป

เขาเป็นเพียงคนธรรมดาและเขาไม่มีทางรับได้กับการปล่อยพลังออกมาของยอดฝีมือเหล่านี้

"ไม่เคยมีใครดูถูกผมแบบนี้มาก่อน! วันนี้มือข้างหนึ่งของคุณจะต้องหลุดจากข้อมือ ไม่งั้นคุณไม่มีทางออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้แน่!"