บทที่ 3073 เข้ามาทั้งหมด!

"คุณว่ายังไงนะ?"

เซียวซีเฟิงสูดหายใจเข้าและความโกรธก็เพิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่เคยมีใครทำเช่นนี้กับเขามาก่อน

"ผมบอกคุณว่า ผมไม่มีทางให้เงินคุณแม้แต่เหรียญเดียว!"

เซียวซีเฟิงเหมือนไม่ยอมและคว้าดาบหักเดินเหวี่ยงฟันเข้าใส่หลินหยาง

พลังดาบที่พลุ่งพล่านได้ปะทุออกมา ราวกับต้องการทำให้คฤหาสน์หลังนี้ถล่มทลายลงมาให้ได้

เหลียงหงอิงตกใจจนกรีดร้องออกมาและรีบถอยหลังออกไป

เกาเน้ยเจี๋ยเองก็ขาอ่อนเช่นกัน

คนธรรมดาอย่างพวกเขาไม่เคยได้สัมผัสกับนักศิลปะการต่อสู้ระดับสูงเช่นนี้มาก่อน

มีเพียงหม่าไห่และเกาเทียนชิวที่ยังคงสงบนิ่ง ทว่าเกาเทียนชิวเองก็รู้สึกตกตะลึงและแววตาของเขาก็เผยให้เห็นว่าเขาตกใจอย่างมาก

หม่าไห่ไม่เหมือนคนอื่น เขาได้พบเขอกับยอดฝีมือมามากมาย แม้ว่าเขาจะไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ ทว่าในแต่ละวันเขาก็ใช้เวลาคลุกคลีอยู่กับยอดนักศิลปะการต่อสู้ ฉะนั้นการที่เซียวซีเฟิงที่มีความสามารถเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นมานั้น ไม่ถือเป็นเรื่องน่าตกใจสำหรับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับกระดิกนิ้ว จากนั้นพลังอะไรบางอย่างที่น่าทึ่งก็ปะทุออกมาและเข้าปกคลุมห่อหุ้มไปรอบๆ เซียวซีเฟิง

พลังดาบที่เพิ่งปะทุออกมาของเซียวซีเฟิงได้ถูกพลังนี้ของหลินหยางเข้าปกคลุม ทำให้มันไม่สามารถทำอันตรายต่อหม่าไห่และคนอื่นๆ ได้

"อะไรกัน?"

เซียวซีเฟิงเบิกตากว้าง

เขาหรือจะเคยเห็นพลังงานที่น่าทึ่งน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน?

นาทีนี้ ในที่สุดเขาก็รับรู้ได้แล้วว่าบุคคลที่อยู่ตรงหน้ามีความสามารถที่แข็งแกร่งมากแค่ไหน!

เขาคิดอยากจะวิ่งหนีออกไป

แต่ดูเหมือนว่าไม่ทันเสียแล้ว

พลังที่น่าทึ่งห่อหุ้มเขาอีกครั้งและจากนั้นก็ออกแรงทันที

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เกิดเสียงระเบิดดังออกมาสี่ครั้ง

จากนั้นก็เห็นแขนและขาของชายคนนั้นถูกระเบิดจนมีเลือดไหลออกมาพร้อมกับตกลงจากอากาศและกระแทกเข้ากับโต๊ะน้ำชาจนทุกอย่างกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ

เขาคลานขึ้นมาท่ามกลางเศษแล้วเศษกระเบื้องที่อยู่เต็มพื้น ร่างกายของเขากระตุกและไม่สามารถขยับได้อีก

เกาเทียนชิวและเกาเน้ยเจี๋ยยืนตัวแข็งทื่อ

พวกเขาจ่ายเงินจำนวนมหาศาลเพื่อจ้างยอดฝีมือมาคุ้มครอง แต่กลับถูกหลินหยางจัดการลงไปง่ายดายเช่นนี้....

"มีปากเสียงกันนิดหน่อยก็ฆ่าคน คาดว่าปกติแล้วคงฆ่าคนมาไม่น้อยเลย เดิมทีผมเองก็คิดจะฆ่าคุณ แต่คนของตระกูลผมอยู่ข้างๆ ผมไม่ต้องการให้เธอได้เห็นอะไรที่ไม่เจริญหูเจริญตา ฉะนั้นผมจะไว้ชีวิตคุณแล้วกัน"

หลินหยางกล่าว

เซียวซีเฟิงหมอบอยู่กับพื้นและอ้าปากอย่างยากลำบาก ทว่ากลับไม่พูดอะไรออกมา

เกาเน้ยเจี๋ยรู้สึกขนลุก

หลินหยางกวาดสายตาไปมองสองพ่อลูกทันที

"คุณเกา คุณแน่ใจเหรอว่า...จะไม่ให้เงินผม?"

เกาเทียนชิวทำหน้าตึงเครียด แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วมีหรือเขาจะยอมใจอ่อน?

"หมอเทวดาหลินฝีมือยอดเยี่ยมมาก แต่น่าเสียดายที่คุณทำให้ผมกลัวไม่ได้! ผมยังยืนยันคำเดิม ถ้าต้องการเงิน ผมไม่มีให้! แต่ถ้าคุณมีความสามารถมากพอ งั้นคุณก็จัดการเราสองพ่อลูกไปด้วยเลยแล้วกัน!"

เกาเทียนชิวกล่าว

ในฐานะที่เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่ง เขาได้ผ่านสถานการณ์เช่นนี้มาแล้วนักต่อนัก

แม้ว่าการกระทำของหลินหยางจะทำให้เขารู้สึกตกตะลึง แต่หากจะให้เขายอมจำนนเช่นนี้เห็นทีจะไม่ได้

"ผมเข้าใจแล้ว"

หลินหยางพยักหน้าพร้อมกับหันไปหาหม่าไห่ "พวกเขามาถึงหรือยัง?"

หม่าไห่ยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลาและทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขารับโทรศัพท์และพูดคุยเพียงไม่กี่คำก็วางลงและจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมากล่าว "ประธานหลิน พวกเขามาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเกาแล้วครับ! พวกเขากำลังรอคำสั่งของคุณอยู่"