บทที่ 3078 ผู้สะสางบัญชี

บูม!

ประตูสำนักงานถูกกระแทกจนปิดลง

เกาเน้ยเจี๋ยที่พันผ้าพันแผลต่อยโต๊ะด้วยความโกรธ แต่ความเจ็บปวดที่มือทำให้เขากัดฟันกรอด

“ไอ้หมอเทวดาหลิน! ฉันจะฟันเขาเป็นชิ้นๆ!”

เกาเน้ยเจี๋ยตะโกนด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวและน่าเกลียด

“อาเจี๋ย โปรดลดเสียงลงด้วย อย่างไรเขาก็เป็นผู้บัญชาการมา หากมีใครได้ยินและเรื่องไปถึงหูของเขา พวกเราจะเดือดร้อน”

เกาเทียนชิว กล่าวอย่างเคร่งขรึม

“พ่อ ผมไม่มีสิทธิแม้แต่จะด่าเขาจากที่ไกลๆเลยเหรอ? เราต้องโค้งคำนับเขาอย่างนอบน้อบจริงๆ เหรอ?”

เกาเน้ยเจี๋ยพูดด้วยความโกรธจนแทบบ้า

“เจ้าใจเย็นๆ! นั่นคือผู้บัญชาการมังกร เราเป็นแค่นักธุรกิจ เราจะเอาแะไรไปสู้กับเขาล่ะ? หมอเทวดาหลินคงจะพอมีเมตตาอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นเขาคงจะฆ่าพวกเราทันทีไปแล้ว และไม่มีใครในแดนมังกรทั้งหมดที่จะล้างแค้นพวกเราได้! เจ้าเข้าใจไหม?”

เกาเทียนชิวพูดเบาๆ

เขารู้สึกสิ้นหวัง

เมื่อเห็นท่าทางทรุดโทรมและตื่นตระหนกของลูกชาย เขาก็แอบถอนหายใจ

เป็นแบบนี้แล้วจะสืบทอดธุรกิจของตระกูลเกาได้อย่างไร?

“พ่อ แล้วเราควรทำยังไงดี? เราจะชดใช้ให้หมอเทวดาลินเป็นเงิน 5 แสนล้านจริงๆ เหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ เราคงต้องขายของมีค่าของเราทิ้งให้หมด! คงจะไม่เหลือเลย เราจะไม่เหลืออะไรเลย!”

เกาเน้ยเจี๋ยโกรธมาก

“ไม่มีทางอื่นให้เราไปแล้ว นอกจากทางนี้”

เกาเทียนชิวส่ายหัว

เกาเนเจี๋ยกัดฟันจนแทบจะแตกเป็นชิ้นๆ และต่อยโต๊ะด้วยความโกรธอีกสองสามครั้ง แม้ว่าบาดแผลจะมีเลือดไหลออกมา แต่คราวนี้เขาไม่ได้ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอีก

“หมอเทวดาลินเป็นคนฉลาดมาก ที่เขาไม่แตะต้องเรา จริงๆ แล้วไม่ใช่เพราะความมีน้ำใจของเขา แต่เพราะเขายังไม่ได้รับเงินต่างหาก! เขาเสนอขอค่าใช้จ่ายทางการทหารจากเราภายใต้ร่มธงของกองทัพภาคเหนือ ถ้าเราไม่ให้ก็ให้ มันก็ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของเขา แต่เป็นเรื่องของกองทัพภาคเหนือทั้งหมด เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าผลที่ตามมาจะร้ายแรงขนาดไหน?”

“แต่อย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไป ฉันโทรไปถามแล้วดูว่าเรื่องต่างๆทางฝั่งนั้นจะยังพอพลิกผันได้ไหม?”

เกาเทียนชิวจุดบุหรี่แล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

"ทางฝั่งนั้นเหรอ?"

เกาเน้ยเจี๋ยตัวสั่นและเงยหน้าขึ้นมองเกาเทียนชิว "พ่อ คุณหมายถึงอะไร ... "

อย่างไรก็ตาม เกาเทียนชิวไม่อธิบาย

ก๊อกก๊อกก๊อก

มีเสียงเคาะประตู

เกาเทียนชิวสะดุ้งและกำลังจะลุกขึ้นเปิดประตู แต่ประตูก็ถูกผลักให้เปิดออก จากนั้นชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อกันลมและหมวกปีกกลมก็เดินเข้าไปในสำนักงาน

"คุณคือใคร?"

เกาเน้ยเจี๋ยถามอย่างสับสน

อีกฝ่ายนั่งบนโซฟาคนเดียวและไม่ตอบคำถามของเกาเนเจี๋ย

อย่างไรก็ตาม เกาเทียนชิว ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและก้าวไปข้างหน้าเพื่อโค้งคำนับ

“เกาเทียนชิวได้พบคุณท่านแล้ว!”

"คุณท่าน?"

เกาเนเจี๋ยตกใจและรีบก้มลงและโค้งคำนับ

"อืม!"

อีกฝ่ายพยักหน้า เหลือบมองที่เกาเทียนชิว แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีการสะสางบัญชีล้มละลาย?"

เกาเทียนชิวลังเลและบอกว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่ออีกฝ่ายได้ยินก็ตกอยู่ในความเงียบ

“ท่านครับ ผมรู้ว่าคุณสนับสนุนตระกูลเกาของเรา แต่ตอนนี้หมอเทวดาหลินต้องการลงโทษพวกเรา ถ้าเรายอมให้เงินแก่เขา ตระกูลเกาของเราจะไม่มีอะไรเลย เราจะไม่สามารถให้รับใช้คุณได้อีก ถ้าเราไม่ให้ ด้วยสถานะปัจจุบันของหมอเทวดาหลิน ตระกูลเกาของผมคงทนไม่ไหวแน่ ดังนั้นโปรดให้คำแนะนำแก่ผมด้วยว่าควรทำอย่างไร”

เกาเทียนชิวก้มศีรษะลงแล้วพูด

ชายวัยกลางคนคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างสงบ: "ตระกูลเกา ของคุณเป็นจุดทดสอบที่ได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกพันธมิตรทางธุรกิจ พูดตามตรงสมาชิกพันธมิตรทางธุรกิจพอใจกับผลงานของคุณมากและพร้อมที่จะให้การลงทุนเพิ่มเติมแก่เจ้า และให้เจ้ามีส่วนร่วมใน การแข่งขันรายการที่มั่งคั่งของโลก ฉันไม่คิดว่าจะมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้น มันช่างน่าเสียดายมาก”

“คุณท่าน เป็นเรื่องจริงที่หมอเทวาหลินพุ่งเป้าไปที่ผม และผม...ผมไม่สามารถปกป้องตัวเองได้…”

เกาเทียนชิวโกรธเคืองและเขาไม่สามารถแสดงความเสียใจได้

“จริงๆแล้วสำหรับเรื่องนี้ ก็ไม่ตำหนิหมอเทวดาหลิน”

ในเวลานี้เอง มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อเกาเทียนชิว เห็นผู้หญิงคนนั้นใบหน้าของเขาก็ซีดลงอย่างมาก และเขาเกือบจะสูญเสียการทรงตัว

“คุณ...ลัวซา?”

เกาเน้ยเจี๋ย / อาเจี๋ย /คุณชายเกาเน้ยเจี๋ยก็มองไปที่ผู้หญิงคนนั้นด้วย

แต่กลับเห็นเธอที่สวยโดดเด่น เธอดูอายุราวๆ 30 ปี รูปร่างโค้งมน ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนและเท่ และมีผมยาวสบยายลงมา โดยเฉพาะท่าทางของเธอ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เกาเนเจี๋ยเคยสัมผัสด้วยจะเทียบเคียงได้

ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อโค้ทกันฝนสีดำและดูมีความสามารถมาก เธอยืนอยู่ที่ประตูและจ้องมองไปที่ เกาเทียนชิวอย่างเย็นชา: "ถ้าอยากจะตำหนิ ก็คงต้องตำหนิที่คุณมีลูกชายที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ ถ้าลูกชายของคุณไม่ได้ไปยั่วยุหมอเทวดาหลิน ตระกูลเกาจะต้องมาเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้ได้อย่างไร?”

เกาเทียนชิว ตัวสั่นอย่างรุนแรง ถอยไปสองก้าว อ้าปากและไม่พูดอะไร

“พ่อผู้หญิงคนนี้คือใคร?”

เกาเน้ยเจี๋ยถามอย่างสับสน

เกาเทียนชิวหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหลับตา

"หัวหน้านักจัดระเบียบกลุ่มพันธมิตรทางธุรกิจ..."

“หัวหน้านักจัดระเบียบ?”

“พูดง่ายๆ ก็คือเธอคือ...ผู้สะสางบัญชี...”

“สะสางบัญชี?”

เกาเนเจี๋ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง และใบหน้าของเขาก็ซีดลง

“ เกาเทียนชิว ที่คุณสามารถกลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในแดนมังกรนั้นไม่ได้เกิดจากความสามารถส่วนตัวของคุณอย่างแน่นอน แต่มาจากทรัพยากรจำนวนมากและการเชื่อมต่อของพันธมิตรทางธุรกิจของเรา เราได้ลงทุนไปมากมายขนาดนี้ให้ตระกูลเกา แล้วเรายอมเห็นตระกูลเกาล่มสลายไปเฉยๆได้อย่างไร? ในกรณีนี้ ความพยายามของเราจะไม่สูญเปล่าหรอกหรือ? แผนที่เราทำไว้จะไม่พังทลายหรอกหรือ? ดังนั้นฉันจะให้สองทางเลือกแก่คุณ”

ชายวัยกลางคนพูดอย่างสงบ: "ทางเลือกแรกคือพันธมิตรทางธุรกิจของเราจะหาวิธีจัดการเรื่องนี้ให้กับคุณ คุณจะยังคงดำเนินธุรกิจอุตสาหกรรมทั้งหมดที่อยู่ในมือของคุณต่อไป และเราจะสนับสนุนคุณต่อไป ปล่อยให้ อุตสาหกรรมยังคงขยายตัวไปต่างประเทศ และให้คุณเป็นเจ้าของ แข่งขันเพื่อเป็นคนที่รวยที่สุดในโลก!”

คนที่รวยที่สุดในโลก?

การหายใจของ เกาเทียนชิว ตึงขึ้นอย่างกะทันหัน และแสงอันร้อนแรงก็พุ่งออกมาจากรูม่านตาของเขา