บทที่ 3080 คิดว่าเป็นไปได้เหรอ?

นี่ถือเป็นการเพิกเฉยต่อสมัชชาใหญ่อย่างโจ่งแจ้ง?

ลัวซาดึงสติและกัดฟันกรอด

"สารเลว!"

เธอลุกขึ้นทันทีพร้อมกับจ้องหลินหยางตาเขม็ง "หมอเทวดาหลิน! คุณกล้าดีมาก! แม้แต่สมัชชาใหญ่คุณก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา? คุณคิดว่าฉันทำอะไรคุณไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

"ถ้าคุณคิดว่าคุณมีความสามารถมากพอก็ลองดู"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบ

"คุณ! ดีมาก! ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าหมอเทวดาหลินที่พูดกันนักหนาจะมีความสามารถมากสักเท่าไร!"

ลัวซาพูดจบก็เตรียมลงมือ

"คุณลัวซาหยุดเดี๋ยวนี้!"

เฉียนถงรีบตะโกนห้ามพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ทั้งสองอย่าโมโหกันเลย ใจเย็นๆ มีเรื่องอะไรมาพูดคุยกันดีๆ ดีกว่านะ!"

"ฉันก็อยากจะพูดดีๆ กับเขา แต่เขากลับก้าวร้าวอวดดีขนาดนี้ แบบนี้จะพูดกันดีๆ อย่างจริงใจได้ยังไง?"

ลัวซากล่าวอย่างเย็นชา

"จริงใจ?"

หลินหยางลุกขึ้นยืนและเอามือไพล่หลังพร้อมกับเดินที่ลัวซาและเฉียนถงและกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "เรื่องแบบนี้จำเป็นต้องใช้ความจริงใจอะไร? ผมพูดไปแล้วว่าเงินเหล่านี้ล้วนเป็นเงินที่ใช้เป็นค่าใช้จ่ายให้กับกองทัพชายแดนทางตอนเหนือ! เป็นเงินที่ทหารใช้ในสงคราม! เป็นเงินที่ใช้กับการซื้ออุปกรณ์ป้องกันต่างๆ นานา เป็นเงินสำหรับค่ารักษาพยาบาลและค่ายารักษาโรค! เงินประเภทนี้ก็คือเงินที่คุณบอกว่าเห็นแก่หน้าของสมัชชาใหญ่! คุณคิดว่าเรื่องแบบนี้ ผมจะยอมตอบตกลงอย่างนั้นเหรอ?"

ลัวซาและเฉียนถงตกใจ

"ผมจะบอกอะไรพวกคุณ! ต่อให้บุคคลที่มีอำนาจสูงสุดของสมัชชาใหญ่มาถึงที่นี่! ผมก็ไม่มีทางให้เกียรติและเห็นแก่หน้าของเขาอย่างแน่นอน!"

"สถานการณ์ในสนามรบทางตอนเหนือกำลังตึงเครียด มีทหารจำนวนมากที่สละชีวิตและหลั่งเลือด ต่อสู้นองเลือดเพื่อความปลอดภัยของอาณาจักรมังกรของเรา ที่เราสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยและสมัชชาใหญ่ของคุณก็สามารถพัฒนาก้าวหน้าได้เช่นนั้น ล้วนเป็นเพราะใคร? ไม่ใช่ทหารที่เสี่ยงชีวิตเพื่อกันศัตรูต่างชาติออกจากดินแดนหรอกเหรอ?"

"ตอนนี้ ผมต้องการหาผลประโยชน์ให้กับกองทัพทางตอนเหนือ ทำให้ดาบของพวกเขาคมขึ้น ทำให้เกราะของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้น และทำให้บาดแผลของพวกเขาหายเร็วขึ้น! สิ่งเหล่านี้เพื่ออะไร เพื่ออาณาจักรมังกร เพื่อคุณและเพื่อผม!"

"แต่คุณต้องการให้ผมยกเลิกทั้งหมดนี้เพียงเพื่อรักษาเกียรติและศักดิ์ศรี!"

"คิดว่าเป็นไปได้เหรอ?"

หลินหยางตะโกนออกมาเสียงดังชัดถ้อยชัดคำ

เดิมทีลัวซายังคงโกรธ แต่เมื่อได้ยินมาถึงตอนนี้เธอก็เริ่มสงบลง

รอยยิ้มของเฉียนถงก็เริ่มเจือจางและขมวดคิ้ว และจากนั้นก็ลุกขึ้นปรบมือและกล่าวออกมา

"พูดได้ดีมาก! หมอเทวดาหลินถือเป็นเทพบุตรคนดีที่ใส่ใจและห่วงใยประชาชนในอาณาจักรมังกร! เราคิดน้อยเกินไปจริงๆ!"

"เงินห้าแสนล้านเหรียญนี้ ยังไงตระกูลเกาก็ต้องจ่ายมา ผมในฐานะที่เป็นผู้บัญชาการแห่งอาณาจักรมังกร หากเรื่องแค่นี้ผมยังทำไม่สำเร็จ! ฉะนั้นตำแหน่งผู้บัญชาการนี้ก็คงไม่จำเป็นต้องเป็นอีกต่อไป! ทั้งสองกลับไปเถอะ หากทั้งสองยังคงคิดจะคอยขัดขวางเรื่องนี้อีกและยังคงให้ความช่วยเหลือตระกูลเกาอีก ผมเองก็จะไม่ไปบีบบังคับให้ตระกูลเกาจ่ายเงินออกมา แต่เรื่องนี้จะมีผลกระทบยังไง ผมหวังว่าพวกคุณทั้งสองน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ!"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็นและจากนั้นก็ตะโกนเรียก "หม่าไห่ ส่งแขก!"

"ครับ ประธานหลิน!"

หม่าไห่ลุกขึ้นยืนและทำท่าเชื้อเชิญ "เชิญครับ!"

สีหน้าของลัวซาซีดเผือด มือเท้าของเธอเย็นชา เธอกัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ

ทว่าเฉียนถงกลับลุกขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ในเมื่อผู้บัญชาการหลินก็พูดขนาดนี้แล้ว งั้นเราก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก ลาก่อนครับ!"

เมื่อพูดจบก็เตรียมจากไป

ลัวซาลุกขึ้นด้วยความโกรธและจากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

แต่ขณะนี้เอง จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้และกล่าวอย่างเย็นชา "หมอเทวดาหลิน ได้ยินมาว่าคุณส่งถังหู่และลูกชายของเขาเข้าไปแล้ว?"

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกคุณ?"

หลินหยางกล่าว

"คุณไม่ต้องรู้หรอกว่าเกี่ยวอะไรกับเรา ฉันรู้ว่าคุณพวกเขาเข้าไปเพราะอะไร ฉันเตือนคุณอย่าว่าอย่าคิดมีแผนการอื่น ไม่งั้นระวังชีวิตตัวเองจะไม่รอดไปด้วย!"

เมื่อพูดจบลัวซาก็เดินออกไปอย่างโกรธแค้น

เฉียนถงยิ้มและยกกำปั้นขึ้นอีกครั้งพร้อมกับรีบเดินจากไป

เมื่อออกจากบ้านของตระกูลเหลียงมา ลัวซาและเฉียนถงก็ขึ้นรถหรูคันสีดำ

ลัวซาหยิบบุหรี่ออกมาจุด