บทที่ 3081 กลับไปยังแนวหน้า

หลินหยางคอยจับจ้องสังเกตเขาและจากนั้นก็เอ่ยปากออกมา "คุณขึ้นมาเป็นผู้บังคับบัญชาได้ยังไง?"

"ผมเคยได้ออกรบในต่างประเทศอยู่หลายครั้ง ผมเป็นคนออกคำสั่งในกองกำลังเล็กๆ ลงมือฆ่าตัดศีรษะและกวาดล้างที่ตั้งของศัตรู และได้รับชัยชนะสองครั้งในการรบครั้งสำคัญสองครั้งใหญ่! ฉะนั้นผมเลยได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุด!"

หานลั่วพูดเสียงดังฟังชัด

หลินหยางพยักหน้า "เป็นแบบนี้นี่เอง คุณเองก็พอมีความสามารถอยู่เหมือนกัน"

"เพียงแต่...ในฐานะที่เป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุด ทำไมคุณถึงรังแกคนอื่น? ทำไมแม้แต่ตระกูลหานของคุณก็เริ่มใช้อำนาจรังแกผู้อื่น?"

เมื่อพูดจบ หานลั่วก็ดูตื่นตระหนกแต่เขายังคงยืนตรงไม่ขยับ

"ผู้บัญชาการได้โปรดลงโทษ!"

"ลงโทษ?"

หลินหยางกล่าว "จากนิสัยของผมแล้ว ผมเกรงว่าตระกูลหานของคุณคงไม่รอดชีวิตสักคน ให้ผมลงโทษคุณ พวกคุณรับได้เหรอ?"

หานลั่วหน้าซีดและไม่กล้าพูดอะไรอีก

"ตั้งแต่วันนี้ไป ผมขอให้คนตระกูลหานทุกคนห้ามพูดชื่อคุณกับคนนอกอีกต่อไป และห้ามคนของตระกูลหานอ้างอิงพูดถึงชื่อของคุณกระทำการชั่วช้า หากยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ผมจะลงมือจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง!"

"ครับ...ผู้บัญชาการ หลังจากที่ผมกลับไป ผมจะรีบแจ้งทุกคนให้รับทราบ! และจะไม่มีทางฝ่าฝืนคำสั่งของผู้บัญชาการแน่นอนครับ!"

หานลั่วตะโกนเสียงดังด้วยความหวาดกลัว

"นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของตระกูลหาน!"

หลินหยางกล่าวและจากนั้นก็ทำการสังเกตหานลั่วอีกครั้ง

"ในฐานะที่เป็นผู้บังคับบัญชา ทำไมคุณถึงไม่ไปออกรบทางตอนเหนือ? ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่เมืองหลวง?"

หานลั่วได้ยินเข้าก็ทำหน้าไม่ถูกและจากนั้นก็ก้มหน้าลง เขาคิดจะพูดอะไรออกมา แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

"ทำไม? มีเรื่องที่พูดไม่ได้เหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้ว

หานลั่วแอบกำหมัดเสมือนกำลังต่อต้านอะไรบางอย่างกับตัวเอง จากนั้นเขาก็ร้องไห้ออกมา...

เขาสูดหายใจเข้าและกล่าวเสียงแหบแห้ง "ผู้บัญชาการหลิน ผม...ผมทำผิดอย่างใหญ่หลวง...ฉะนั้นผมเลยถูกส่งกลับมาจากแนวหน้า..."

"ทำผิดใหญ่หลวง?"

"ความจริงแล้ว ผม...ผมแอบหลบหนีจากสนามรบก็เลยถูกส่งกลับมา..."

หานลั่วกล่าวเสียงแหบแห้ง

"แอบหลบหนี?"

หลินหยางตกใจและรู้สึกดูถูกเขาเล็กน้อย "ถ้าเป็นแบบนั้นคุณก็ไม่สมควรได้เป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุด คุณไม่สมควรได้เป็นทหารเลยด้วยซ้ำ! แค่ย้ายคุณกลับมาที่เมืองมันยังน้อยไป!"

"ผมไม่สมควรเป็นทหารจริงๆ! ผมรู้สึกผิดต่อเพื่อนๆ สหายที่ล้มตายลงในสนามรบ"

หานลั่วยิ้มอย่างเจ็บปวดเหมือนว่าเขาปล่อยวางแล้ว แววตาของเขาดูโศกเศร้าอย่างมาก

หลินหยางจ้องมองเขาและกล่าวเสียงเคร่งขรึม "ที่คุณได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้ ผมคุณว่าคุณก็คงผ่านสงครามมามากมาย คุณลองเล่าให้ผมฟังได้ไหมว่าศัตรูเป็นคนยังไง ทำไมถึงทำให้ระดับผู้บังคับบัญชาอย่างคุณตกใจจนแอบหลบหนีออกมาได้แบบนี้"

"อีกฝ่าย...ผมไม่รู้...เห็นเพียงโคลนดำก้อนหนึ่งเข้ามาหาเรา โคลนสีดำนี้เคลื่อนตัวเร็วมาก มันแปลกประหลาดมาก มันปรากฏขึ้นตรงหน้าเราทันทีและทุกคนที่สัมผัสโคลนสีดำก็ถูกมันกลืนกินหมด ไม่เหลือแม้แต่กระดูกเลย...ผมไม่เคยเห็นสิ่งประหลาดแบบนี้มาก่อน กระสุนเจาะมันเข้าไปไม่ได้ และพลังงานก็ทำลายมันไม่ได้...มองดูเพื่อนสหายถูกกลืนกินลงกับตา ทำให้ผมกลัวมาก จึงหันหลังกลับวิ่งหนี ทิ้งทุกคนที่เหลืออยู่ ผม...ผมเป็นคนขี้ขลาด..."

หานลั่วตบหน้าตัวเองอย่างแรงด้วยความรู้สึกผิด

หลินหยางไม่พูดอะไร

อันที่จริงมนุษย์ล้วนหวาดกลัวกับสิ่งที่มองไม่เห็นเป็นเรื่องปกติ

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายของชีวิต การที่หานลั่วแสดงออกมาเช่นนี้และหลบหนีไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่นี่ไม่ใช่ข้ออ้างในการแอบหลบหนีออกจากสนามรบ

"เบื้องสูงเองก็รู้ถึงความแปลกประหลาดของโคลนดำนี้ พวกเขาเลยคาดโทษเบาต่อการกระทำของผม ตอนนี้ผมถูกพักงานจากการสอบสวน และจะมีการประกาศบทลงโทษในภายหลังหลังจากสงครามสิ้นสุดลง"

หานลั่วมองไปที่หลินหยางและกล่าวเสียงแหบแห้ง "ผู้บัญชาการหลิน ผมขอให้คุณให้โอกาสผมได้ชดใช้ความผิดที่ผมทำลงไปสักครั้งได้ไหมครับ?"

"ชดใช้?"

"ใช่ครับ ผมอยากกลับไปในสนามรบอีกครั้ง ผมอยากชะล้างความอัปยศนี้ ผมอยาก...ล้างแค้นให้กับบรรดาเพื่อนๆ ทหารของผมที่ตายลง!"

เมื่อพูดจบ หานลั่วก็โค้งศีรษะทำความเคารพหลินหยาง

"ผู้บัญชาการหลิน ตอนนี้ทั้งอาณาจักรมังกร มีเพียงคุณคนเดียวที่สามารถให้โอกาสนี้กับผมได้ ขอร้องล่ะ...ให้ผมได้กลับไปสู่แนวหน้าอีกครั้งเถอะครับ!"

หลินหยางจ้องมองหานลั่วอย่างสงบ เมื่อเห็นแววตาที่แดงก่ำและความปรารถนาอันแรงกล้า จากนั้นเขาก็ส่ายหน้า

"คนที่ขี้ขลาดอย่างคุณไปอยู่แนวหน้าก็มีแต่จะสร้างภาระให้ทหารคนอื่น คุณไปที่นั่นอีกไม่ได้!"

"ผู้บัญชาการหลิน!"

หานลั่วคิดจะคุกเข่าลง แต่ชุดเครื่องแบบตอนนี้ไม่สามารถทำให้เขาคุกเข่าลงได้ เขาจึงทำได้เพียงโค้งศีรษะให้หลินหยางอีกครั้ง

"ผู้บัญชาการหลิน ผมรู้สึกผิดจริงๆ กรุณาให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะนะครับ!"

เขาพูดออกมาด้วยความจริงใจและท่าทางของเขาก็มุ่งมั่นน่าเชื่อถือ

ทว่าหลินหยางยังคงนิ่งเฉย

"คุณต้องรู้ว่า ทหารที่ขี้ขลาดจะส่งผลกระทบต่อทหารที่อยู่รอบๆ และขวัญกำลังใจของกองทัพทั้งหมด หากคุณไม่สามารถเอาชนะสิ่งนี้ได้ ไม่ว่าคุณจะพูดดีแค่ไหนในตอนนี้ก็อาจไม่มีประโยชน์อะไร" หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"แต่ผม...ผม...ผมจะพิสูจน์ถึงความกล้าหาญของตัวเองให้คุณรู้ได้ยังไง?"

หานลั่วกล่าว

"คุณอยากกลับไปที่แนวหน้าจริงเหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วถาม

"ผมอยากไปตอนนี้เลยด้วยซ้ำ!"

หานลั่วกล่าวอย่างร้อนใจ

"งั้นก็ดี ในเมื่อคุณอยากไป ผมโทรหาเหลยฟู่ให้เขาแจ้งไปยังเบื้องสูงเพื่อให้พวกเขาอนุญาต"

"จริงเหรอครับ? ขอบคุณผู้บัญชาการหลินมากๆ ครับ!"

หานลั่วกล่าวด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"อย่าเพิ่งดีใจไปก่อนเลย ถ้าคุณอยากไปจริง คุณต้องสละตำแหน่งผู้บังคับบัญชานี้ทิ้งไปก่อน และไปในฐานะทหารใหม่คนหนึ่งที่เข้ากอง"

หลินหยางกล่าวเสียงเย็นชา

"อะไรนะ? ทหารใหม่?"

หานลั่วตกใจ

"ทำไม? ไม่เห็นด้วยเหรอ?"

"ไม่ ไม่ ไม่ครับ ผม...ผมเห็นด้วย...ผมยอมไปครับ...."

หานลั่วลังเลเล็กน้อยและจากนั้นก็พยักหน้า