บทที่ 3083 ไม่มีทางเอาชนะได้แม้แต่น้อย

"เป็นไปไม่ได้!"

ถังหู่หัวเราะเสียงดัง มีความบ้าคลั่งอยู่ในแววตา : "เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! ฉันซื่อสัตย์และภักดีเสียเลือดเสียเหงื่อเพื่อนายท่านมาหลายปีขนาดนี้ เขาจะต้องมาช่วยฉันอย่างแน่นอน! หมอเทวดาหลิน คุณอย่ามาพูดจาไร้สาระอยู่ที่นี่เลย!"

"ไม่เชื่องั้นเหรอ?"

หลินหยางจุดบุหรี่ และกล่าวอย่างเย็นชา : "เช่นนั้นรออีกสักครู่แล้วเรามาดูกัน"

ดวงตาของถังหู่แข็งทื่อ บนใบหน้ามีสีหน้าแปลกใจแวบเข้ามา

อันที่จริงเขาก็เคยมีความคิดอย่างนี้เหมือนกัน

แต่เขาไม่กล้าที่จะเชื่อ

เพราะถ้าแม้แต่คนที่อยู่เบื้องหลังเขาต้องการให้เขาตาย เช่นนั้นเขากับลูกชายของตนเอง ก็จะไม่มีทางรอดอีกแล้ว

"หมอเทวดาหลิน ฉันกับคุณไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกัน ทำไมคุณจะต้องฆ่าฉันให้ตายด้วย? ฉันบอกสิ่งที่ฉันรู้กับคุณไปแล้ว! ทำไมคุณยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก?"

ถังหู่กัดฟันเอ่ยถาม

"ถ้าคุณเป็นคนอย่างเกาเทียนชิว ที่ต้องการแค่เงินแต่ไม่ทำร้ายผู้อื่น ฉันก็คงจะปล่อยคุณไป แต่ว่าคนที่ตายด้วยน้ำมือของคุณนั้นมากมายเหลือเกิน ฉันจะปล่อยคุณไปได้ยังไง?"

หลินหยางส่ายหัว

"แก.....ดี! แซ่หลิน เรามารอดูกัน!"

ถังหู่กล่าวด้วยความโกรธแค้น

ความมืดยามค่ำคืนได้มาถึงแล้ว

สถานีตำรวจก็ได้รับการแจ้งเตือนเช่นกัน แต่ภายใต้การแนะนำของหลินหยาง ตำรวจสายตรวจส่วนใหญ่ได้ออกไปแล้ว

เพราะคนที่กำลังจะมา ไม่ใช่สิ่งที่ตำรวจสายตรวจเหล่านี้จะต้านทานได้

หลินหยางไม่อยากให้คนบริสุทธิ์บาดเจ็บและล้มตายมากเกินไป

ตูม!

เวลานี้ เสียงระเบิดที่รุนแรงได้ดังทอดออกมา

ทั้งสถานีตำรวจได้สั่นสะเทือนขึ้นมา

หานลั่วยืนตัวตรงและดึงปืนที่พกไว้ข้างเอวออกมาทันที และจ้องมองไปที่ทางเดินอย่างระวังตัว ในเวลาเดียวกันมือก็จับดาบยาวที่อยู่ข้างเอวเอาไว้แน่น เส้นประสาททั้งร่างกายตึงเครียดอย่างมาก

"มาแล้วเหรอ?"

หลินหยางดับก้นบุหรี่ และรออย่างเงียบๆ

ลัวซากับเฉียนถงที่อยู่ด้านหน้าจอ ก็เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาเช่นกัน

"คุณเฉียนถง ให้ฉันเข้าไปเถอะ"

ลัวซากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อย่าร้อนใจไปเลย ที่สถานีตำรวจถูกเราวางกับดักไว้แล้ว ถังหู่หนีไม่รอดหรอก เรามาดูกันเถอะว่าหมอเทวดาหลินจะมีวิธีการอะไร"

เฉียนถงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ตกลง!"

ลัวซาพยักหน้า

ตูม!

ในเวลานี้ ในสถานีตำรวจก็ได้เกิดการระเบิดขึ้น

ทั้งสถานีตำรวจสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง

จากนั้นรอยร้าวบนฝ้าเพดานก็ปรากฏออกมา

ทรายและกรวดจำนวนมากได้ร่วงหล่นลงมา

ถังหู่กับถังเจียจวินเงยหน้ามองไปตามๆ กัน เมื่อมองเห็นรอยร้าวบนฝ้าที่มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคนต่างตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

"อยู่ข้างบนเหรอ?"

สีหน้าของหานลั่วเปลี่ยนไปทันที ทันใดนั้นก็ดึงดาบยาวออกมา ตัดลูกกรงออก รีบเข้าไปในห้องขัง และฟาดฟันขึ้นไปในอากาศหลายครั้ง

โครม!

ฝ้าเพดานถูกฟันจนแตกสลายลงมาโดยตรง

อิฐก้อนใหญ่ๆ ร่วงหล่นลงมา

ถังหู่กับถังเจียจวินหมดหนทางที่จะหลีกหนี

"ออกมา!"

หานลั่วร้องคำรามเสียงดัง

แต่ทว่าเมื่อฝุ่นละอองได้จางหายไป

ในฝ้าเพดานกลับไม่มีใครเลย

"อะไรกัน?"

หานลั่วตกตะลึง

จู่ๆ ก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงมองไปที่ถังหู่กับถังเจียจวินทันที

แต่กลับเห็นคนสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมกำแพงได้ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน จากนั้นกริชอันน่าสะพรึงกลัวก็แทงเข้ามาทางถังหู่อย่างโหดเหี้ยม

ปังๆๆ!

หานลั่วมือไวตาไว ยิงปืนออกไปในทันที และโจมตีเข้าไปที่มีดนั้นอย่างแม่นยำ

คมมีดถูกกระสุน จนเบี่ยงเบนออกจากตำแหน่ง แต่มันยังคงถูกไหล่ของถังหู่

"พ่อ!"

ถังเจียจวินร้องตะโกนออกมาทันที และยังคงเขาโผเข้าไปที่ถังหู่ทันที

หานลั่วรีบยิงปืนออกไปอีกครั้ง

ปังๆๆๆ ......

กระสุนหลั่งไหลออกมา จนกระทั่งหมดแม็กกาซีน

แต่ในกำแพงห้องที่แตกสลายนั้น ยังคงว่างเปล่าไม่มีใครเหมือนเดิม

สีหน้าของหานลั่วเคร่งขรึม เขาโยนปืนทิ้งไป จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว และขวางอยู่ตรงหน้าถังหู่และถังเจียจวิน ในมือถือดาบ และจับตามองไปรอบๆ

"ถังหู่ ตอนนี้กระจ่างแจ้งแล้วหรือยัง? ว่าอีกฝ่าต้องการทาฆ่าคุณ ไม่ใช่มาช่วยคุณ"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ใบหน้าของถังหู่ราวกับเถ้าที่ดับมอด

อันที่จริงเขาก็คาดเดาไว้ก่อนแล้ว เพียงแต่ไม่ยอมรับมันก็เท่านั้น

"หมอเทวดาหลิน! ขอร้องท่านละพาเราออกไปจากที่นี่ด้วยเถอะ! ขอร้องท่านละ เราสำนึกผิดแล้ว! เราบอกท่านไปหมดทุกอย่างแล้ว หวังว่าท่านจะไว้ชีวิตเราด้วย! ขอร้องละ!"

ถังเจียจวินคุกเข่าอยู่บนพื้น และวิงวอนพร้อมกับร้องไห้โฮออกมา

หลินหยางส่ายหัว

"ฉันจะปกป้องชีวิตพวกคุณ แต่ตอนนี้พวกคุณคือเหยื่อล่อ อยู่เฉยๆ เถอะ"

"ยังจะรออยู่ที่อีกเหรอ? เพียงแค่อาศัยไอ้หมอนี่ มันไม่สามารถปกป้องเราได้หรอก!"

ถังเจียจวินร้อนรนใจ

หลินหยางไม่ได้กล่าวอะไรอีก

"ออกมา!"

"ออกมาสิ!"

"มาเล่นตุกติกอย่างนี้! คิดว่าเป็นใครกัน?"