บทที่ 3084 ถูกปิดล้อม

ไม่ต้องลังเลใจ!

ไม่ต้องสงสัย!

มองไม่เห็นความขลาดกลัวอีกต่อไป

หลินหยางมองดูอย่างเงียบๆ

ติ๋ง! ติ๋ง! ติ๋ง......

เลือดสดๆ ไหลหยดลงมาตามปลายมีด

หานลั่วเต็มไปด้วยเลือด

หัวใจของเขาถูกแทงจนทะลุ ไม่สามารถมีชีวิตรอดได้อีกแล้ว

ศีรษะของหานลั่วตกลง แขนสองข้างห้อยลงมาอย่างไร้กำลัง ดูเหมือนว่าจะสูญเสียชีวิตไปแล้ว

ถังหู่หน้าถอดสี มองฉากนี้อย่างตกตะลึง ในแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"จบแล้ว มันจบแล้ว....."

ถังเจียจวินสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความกลัวอันไม่มีที่สิ้นสุดปกคลุมไปทั่วร่างกายของเขา

"เคยเห็นคนไม่กลัวตาย แต่ไม่เคยเห็นใครไม่กลัวตายขนาดนี้เลย"

"หึ เป็นแค่มดที่ไม่วัดความสามารถตนเองก็เท่านั้น!"

ทันใดนั้นคนเหล่านั้นก็ดึงกริชออก

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากร่างของหานลั่ว เขาโซซัดโซเซ จากนั้นก็ยืนอยู่กับที่ ไร้ลมหายใจโดยสิ้นเชิง

สายตาทั้งสี่คนมองไปที่ถังหู่ และเดินเข้าไปอย่างพร้อมเพรียงกัน

แต่ในช่วงเวลาฟางเส้นสุดท้ายนี้ จู่ๆ หานลั่วที่ไม่ขยับเคลื่อนไหวราวกับตายไปแล้วได้เงยหน้าขึ้น สะบัดดาบในมือออกไปทันที และฟันไปที่คนทั้งสี่อย่างโหดเหี้ยม

"อะไรกัน?"

คนทั้งสี่สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่า ลมหายใจสั่นสะท้าน และไม่สามารถโต้ตอบกลับได้ทันท่วงที

ฉึก!

หานลั่วยกดาบวาดเป็นพระจันทร์เต็มดวง ผ่านคอทั้งสี่คนในชั่วพริบตา

คนทั้งสี่ตกตะลึงในทันที และมองหานลั่วด้วยดวงตาเบิกโพลง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

ในช่วงสุดท้ายในชีวิตของหานลั่ว คาดไม่ถึงว่าจะใช้พละกำลังสุดท้ายมาฆ่าพวกเขา

"แก....."

คนคนหนึ่งอ้าปากจะพูด บริเวณคอมีเลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา

จากนั้นศีรษะของคนทั้งสี่ก็หลุดจากลำคอไปตามๆ กัน แล้วร่วงลงบนพื้น กลิ้งไปสองสามตลบ

"ตายแล้ว! ตายแล้ว!"

ถังหู่ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

ถังเจียจวินทั้งกลัวทั้งดีใจ แทบจะร้องไห้ออกมา : "พ่อ พวกเรารอดแล้ว! พวกเรารอดแล้ว!"

หลินหยางรู้สึกเกินความคาดหมาย เขามองดูศพที่ไร้หัวของคนทั้งสี่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย และเดินไปทางหานลั่ว

"แม่ทัพหลิน ฉัน.....ฉันจะไม่หนี ฉัน.....ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว......"

หานลั่วถือดาบด้วยมือเดียวเพื่อรองรับร่างกาย พลางกล่าวอย่างอ่อนแรง

เพิ่งจะพูดจบ ดวงตาทั้งคู่ของหายลั่วก็ปิดลง และตายไปในที่สุด

หลินหยางถอนหายใจ หยิบเข็มมังกรหงเหมิงออกมา และแทงไปบนร่างกายของหานลั่ว

หานลั่วที่เพิ่งจะขาดใจจู่ๆ ก็ลืมตาขึ้น และหายใจแรงขึ้นมา

"อะไรกัน?"

ถังเจียจวินตกตะลึง

แต่ถังหู่กลับไม่สนใจ

เขาเคยเห็นวิธีการของหลินหยางแล้ว

ทักษะการแพทย์ของคนคนนี้ เหนือชั้นกว่าคนธรรมดาทั่วไปจะเข้าใจได้

"ฉัน.....ฉันยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"

หานลั่วได้สติกลับมา รู้สึกว่าร่างกายของตนเองไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย เขาตกตะลึงทันที

"แน่นอนว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ เพราะมีฉันอยู่ที่นี่"

หลินหยางหยิบยาสองสามเม็ดออกมา และไปให้เขา

"การกระทำของคุณนั้นพอใช้ได้ ฉันอนุญาตให้คุณไปอยู่แนวหน้า คุณไปอยู่ข้างๆ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บก่อน ส่วนที่เหลือ ฉันจะจัดการเอง"

"ครับ แม่ทัพหลิน!"

หานลั่วรับยาและไปอยู่ข้างๆ จากนั้นก็ยัดใส่ปากไป

ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับการฟื้นฟูชีวิตแล้ว แต่อาการบาดเจ็บบนร่างกายยังไม่หายดี ตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อสู้อีก

เมื่อยาเข้าสู่ท้อง อาการบาดเจ็บของหานลั่วก็มั่นคงขึ้นมาก

หัวใจของเขาสั่นสะท้าน

"นี่คือทักษะการแพทย์ของผู้บัญชาการเหรอ? เห็นได้ชัดว่าฉันตายแล้ว แต่ภายใต้เข็มเงินสองสามเข็มและยาของแม่ทัพหลิน รู้สึกว่ามันฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิมได้อย่างรวดเร็ว"

"แม่ทัพหลิน......ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!"

หานลั่วเบิกตาโพลงทองหลินหยาง

แต่ในเวลานี้

ตึง!

ตึง!