บทที่ 3089 นี่คือแผนการโกหกใช่ไหม?

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหยาง ฮั่วเฟิงและหยางหรูหลงก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

"ทำไม? มีปัญหาอะไรเหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วและมองไปที่ทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"เอ่อ หมอเทวดาหลินแม่ของผมหายดีแล้ว"

หยางหรูหลงลังเลก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม "ใช่รักษาหายแล้ว! แม่ของผมหายดีตั้งแต่ที่ผู้บัญชาการชายแดนทางเหนือพาหมอเทวดากลุ่มหนึ่งมาก่อนหน้านี้ หมอเทวดาหลินไม่ต้องเป็นห่วงๆ ฮ่าๆ..."

"เหรอ?"

หลินหยางครุ่นคิดและก่อนจะพูดออกมา "ก็ดี งั้นก็เรียกแม่ของคุณออกมาให้ผมเห็นหน่อยแล้วกัน"

"เอ่อ..."

"ผมกังวลว่าพวกเขาจะยังรักษาได้ไม่หายขาด ผมขอตรวจดูอาการอีกครั้ง ทำไมเหรอ? ไม่ได้เหรอ?"

หลินหยางกล่าวเสียงเคร่งขรึม

"ได้! ได้! หมอเทวดาหลินรอเดี๋ยว ผมจะรีบไปเชิญแม่ของผมออกมาเดี๋ยวนี้!"

หยางหรูหลงรีบกล่าวและจากนั้นก็กะพริบตาให้ฮั่วเฟิงพร้อมกับรีบออกไป

ฮั่วเฟิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไรและเพียงแค่รินน้ำชาให้หลินหยาง

"คุณฮั่วเป็นคนของผู้บัญชาการชายแดนทางเหนือเหรอ?"

หลินหยางสังเกตมองฮั่วเฟิงขณะกล่าวออกไป

"ครับ...ใช่ครับ"

ฮั่วเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ในเมื่อเป็นคนของผู้บัญชาการชายแดนทางเหนือ ทำไมคุณต้องทำเรื่องที่คนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงทำ?"

หลินหยางถามด้วยความประหลาดใจขณะกำลังมองไปที่กาน้ำชาในมือของเขา

"เอ่อ...ผมรู้จักกับคนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงเป็นอย่างดี เรามีมิตรภาพที่ดีต่อกัน!"

ฮั่วเฟิงคิดคำพูดไม่ถูกและจากนั้นก็รีบยิ้มออกมาและพยายามทำตัวให้เป็นปกติ

"อย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางไม่ถามอะไรอีก แต่แวตตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสงสัย

ไม่นานหญิงสูงวัยคนหนึ่งก็ถูกเชิญเข้ามา

หลินหยางมองออกไป

อีกฝ่ายก็คือหญิงสูงวัยที่นอนอยู่บนเตียงที่อยู่หลังแผงกั้นคนนั้น

ทว่าตอนนี้เธอได้รู้สึกตัวและมีสติแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาได้ไม่นานและใบหน้าของเธอก็ทำให้เห็นว่าเธอนั้นอ่อนล้าและไร้เรี่ยวแรงอย่างมาก จนแทบไม่สามารถลืมตาขึ้นได้...

"หมอเทวดาหลิน นี่คือแม่ของผม! คุณดูสิ แม่ผมไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"

หยางหรูหลงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"หมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉินเหรอ? หมอเทวดาหลินอุตส่าห์เดินทางมาที่หมู่บ้านตะวันส่องแสงของฉัน ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก!"

หญิงสูงวัยกล่าวออกไปอย่างเหนื่อยล้า

หลินหยางไม่พูดอะไรและยังคงจับจ้องหญิงสูงวัยคนนั้นครู่หนึ่งก่อนจะถามออกไป "คุณเพิ่งจะได้รับการรักษาเหรอ?"

เมื่อพูดออกไป ทั้งสามต่างพากันใจเต้นแรง

"หมอเทวดาหลิน คุณหมายความว่ายังไง?"

ฮั่วเฟิงแอบขมวดคิ้วถาม

"บนร่างกายของคุณมีรอยเข็มอยู่เพียงสองรอยเท่านั้น และสองรอยที่ว่านี้ก็ไม่ใช่ตำแหน่งที่ใช้ในการรักษาผู้ป่วย แต่เป็นจุดฝังเข็มที่ใช้ในการทำให้ตัวเองอยู่ในสภาพแกล้งตายหรือนอนหลับสนิทเท่านั้น!"

แววตาของหลินหยางค่อยๆ เย็นชา "และกลิ่นยาที่ออกมาจากตัวคุณมีเพียงยาสมุนไพรเมิ่งหลงเท่านั้น และนี่ก็คือสมุนไพรที่คนใช้เพื่อแกล้งตาย ฉะนั้นโรคที่คุณเป็น...มันคือโรคอะไรกันแน่?"

เมื่อพูดออกไป ฮั่วเฟิงก็ตกตะลึงอย่างมาก

หยางหรูหลงกลับรู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก

นี่คือหมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉินเหรอ?

เพียงมองแวบเดียวก็ดูออกขนาดนี้เลยเหรอ?

น่ากลัวอย่างมาก

หยางหรูหลงรู้สึกผิดที่เรียกแม่ของเขาออกมา...

"เอ่อ...เอ่อ..."

เขาอ้าปากค้างและไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีพร้อมกับแอบมองไปที่ฮั่วเฟิง

แต่กลับเห็นฮั่วเฟิงนิ่งเงียบอยู่นานก่อนจะพูดออกไป "หมอเทวดาหลิน คุณหมายความว่า..."

"เขาไม่ได้ป่วยและในเมื่อไม่ป่วย ทำไมยังต้องวินิจฉัยอะไรอีก? ฉะนั้นนี่เป็นแผนการโกหกใช่ไหม? พวกคุณคิดจะทำอะไรกับซ่างกวนหลิงอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

ฮั่วเฟิงแววตาเย็นชาขึ้นมา แต่ใบหน้าของเขายังคงเผยให้เห็นรอยยิ้ม

"หมอเทวดาหลิน ผมและซ่างกวนหลิงต่างก็เป็นคนของผู้บัญชาการชายแดนทางเหนือเหมือนกัน ผมจะคิดร้ายกับเธอได้ยังไง? คุณอย่าได้เข้าใจอะไรผิดต่อผมนะ..."

ฮั่วเฟิงก้มหน้าอธิบายและจากนั้นก็หยิบมีดสั้นออกมาแทงไปที่หลินหยาง

ลอบทำร้าย?