บทที่ 3090 ผู้บัญชาการ ?

เงินจากพันธมิตรทางธุรกิจได้รับการจัดสรรอย่างรวดเร็ว

หลินหยางขอให้เหลยฟู่เข้ามาตรวจสอบและยอมรับ หลังจากยืนยันว่าถูกต้อง มันถูกใช้เป็นค่าใช้จ่ายทางทหารสำหรับกองทัพภาคเหนือทันที

ส่วนที่เหลืออีก 100 พันล้านถูกส่งไปยัง หม่าไห่เพื่อสร้างทางหลวง

พันธมิตรทางธุรกิจเสียหายอย่างหนักในฐานะผู้นำของพันธมิตร ไป๋ฮั่วสุ่ยจะต้องรู้สึกไม่สบายใจอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้เธอกลับมาทำหน้าที่ของเธอต่อแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอะไรที่สำคัญมาก ก็จะไม่ติดต่อหลินหยาง เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสงสัย

แต่เมื่อหลินหยางกลับมาหาตระกูลเหลียง เขาได้รับข่าวชิ้นหนึ่งจากไป๋ฮั่วสุ่ย

“เข้าร่วมพันธมิตร?”

หลินหยางขมวดคิ้ว

“เสี่ยวหยาง! คุณอยู่ไหน?”

ในเวลานี้ เสียงของแม่บุญธรรมดังขึ้นที่ลานบ้าน

หลินหยางเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว มาที่ข้างเตียง จับมือของเหลียงชิวเยี่ยนแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "แม่ทูลหัว ฉันอยู่นี่แล้ว!"

เหลียงชิวเยี่ยนนอนอยู่บนเตียงพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ: "ตราบใดที่คุณไม่เป็นไร มันก็จะไม่เป็นไร..."

“แม่ทูนหัว จะไปมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันได้อย่างไร?”

“ฉันแค่ฝัน ฝันร้าย... ลืมมันเถอะ อย่าพูดถึงมันอีกเลยนะ ยังไงก็ตาม ฉันดีใจที่คุณปลอดภัย”

เหลียงชิวเยี่ยนพูดเบา ๆ ด้วยสีหน้ามีความสุข

เธอไม่เคยแสวงหาความรุ่งโรจน์ ความมั่งคั่ง อำนาจ หรือชื่อเสียงเลย

สิ่งที่เธอใส่ใจคือคนรอบข้างเธอเท่านั้น

“แม่ ไม่ต้องกังวลนะ ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับใครทั้งนั้น”

หลินหยางปลอบใจ

"อืม"

"พี่ชาย!"

ในเวลานี้ เหลียงเสี่ยวเตี๋ยโผล่หัวออกมาจากประตูแล้วตะโกน: "ท่านปู่หลายคน เชิญท่านมาหารือเรื่องต่างๆ ในห้องอ่านหนังสือด้วย!"

"รู้แล้ว"

ดวงตาของหลินหยางขยับเล็กน้อย จากนั้นเขาก็แจ้งให้เหลียงชิวเยี่ยนทราบอีกสองสามคำ จากนั้นจึงเดินไปที่ห้องหนัสือ

หลังจากเข้าไปในห้องอ่านหนังสือ หลินหยางก็เห็นว่ามีผู้สูงอายุเพียงสามคนนั่งอยู่ในห้อง ได้แก่เหลียงหูเซียว เหลียงชิ่งซงและ เหลียงเว่ยกั๋ว

ไม่มีสมาชิกตระกูลเหลียงคนอื่นๆ อยู่เลย

“พวกท่านปู่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

หลินหยางหาที่นั่งแล้วก็อดถามไม่ได้

“หลินหยาง ตระกูลเหลียงรู้สึกขอบคุณเจ้ามากในครั้งนี้ ไม่เช่นนั้นเราก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะรอดจากวิกฤตนี้ได้อย่างไร”

เหลียงเว่ยกั๋วหัวเราะและกล่าว

“ไม่เป็นไร พวกคุณเป็นครอบครัวของแม่บุญธรรมของคุณ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับพวกคุณ แม่ทูนหัวของฉันคงจะต้องเสียใจมาก ฉันจะไม่ยืนดูอยู่เฉยๆโดยไม่สนใจ” หลินหยางกล่าวอย่างสงบ

“ใช่ ใช่ ใช่ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน!”

เหลียงชิ่งซงลูบเคราของเขาและหัวเราะ

เหลียงหูเซียวชงชาหนึ่งถ้วยและวางมันลงบนโต๊ะกาแฟข้างๆ หลิน หยาง

“เจ้าหลิน มาๆ มาลองดื่มชาที่ฉันชงหน่อยสิ”

"ขอบคุณครับท่านปู่คนเก่ง"

หลินหยางหยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วจิบ

“เป็นยังไงบ้าง ฝีมือของฉันเป็นยังไงบ้าง” เหลียงหูเซียวถาม

หลินหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่งและยิ้มออกมา "เยี่ยมมาก"

“เจ้าลังเลนี่นา”

เหลียงหูเซียวส่ายหัวและพูดอย่างขมขื่น: "ในใจของเจ้า บางทีศิลปะการชงชาของฉันอาจไม่ค่อยดีเลยสินะ"

"ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

“เจ้าหลิน ทักษะชาของฉันก็ไม่ได้ก้าวหน้ามากนัก แต่ก็ยังพอมีทักษะอยู่บ้าง คนธรรมดาย่อมไม่รับรสถึงทักษะชาของฉัน แต่เจ้ากลับสังเกตเห็น เห็นได้ชัดว่าคุณลังเลเมื่อตอยที่พูดเมื่อครู่นี้ เจ้าคงกำลังกังวลเกี่ยวกับหน้าของฉัน ดังนั้นเจ้าจึง ได้แต่พูดออกมาลวกๆ "

เหลียงหูเซียวคำราม

“ท่านปู่ นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ขั้นตอนชงชาของแดนมังกรนั้นลึกซึ้งและซับซ้อน ดังนั้นอย่าไปพูดถึงมันอีก หรือว่าที่คุณขอให้ฉันมาที่นี่เพื่อศึกษาและหารือเกี่ยวกับศิลปะชางั้นเหรอ?”

หลินหยางถามกลับ

“แน่นอนว่าไม่ เราแค่อยากถามเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเจ้า”

เหลียงหูเซียวสูดลมหายใจ: "จากที่เจ้าลิ้มรสชาของฉันเมื่อกี้นี้ ฉันก็สามารถบอกได้ว่าทักษะพิธีชงชาของเจ้าไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เจ้าหลิน เราทุกคนปฏิบัติต่อเจ้าในฐานะสมาชิกในครอบครัว ดังนั้นเราก็จะพูดเรื่องต่างๆ โดยตรง! หวังว่าเจ้าคงจะไม่รังเกียจ”

“พวกคุณอยากรู้อะไร”หลินหยางถามเบา ๆ

“เหตุใดจู่ๆ ตระกูลหานถึงยอมจำนนต่อเรา?”

เหลียงหูเซียวพูดทันที ใบหน้าของเขาค่อนข้างจริงจัง

“เราหาเหตุผลมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล แม้ว่าเราจะถามตระกูลหาน เราก็ไม่สามารถหาเหตุผลได้” เหลียงฉินซงกล่าว

“ในตอนนี้มีสัญญาณต่างๆ มากมายที่คุณคงจะเป็นคนที่ทำให้ตระกูลหานต้องก้มหัว เราสามผู้เฒ่าแค่อยากจะขอคำชี้แจง แน่นอน...ถ้าไม่สะดวกจะเล่าก็ไม่เป็นไร เราเคารพความเป็นส่วนตัวของคุณ”

เหลียงเว่ยกั๋วยิ้ม

หลินหยางตกอยู่ในความเงียบเมื่อเขาได้ยินเสียงนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หยิบตราสัญลักษณ์นออกมาจากบนตัวของเขาและวางมันลงเบาๆ บนโต๊ะกาแฟ

ชายชราทั้งสามก้าวไปข้างหน้าทันที

แต่เห็นเพียงมังกรขดที่แกะสลักอยู่บนตราสัญลักษณ์ และตรงกลางของมังกรนั้นมีตัวอักษรจีนตัวใหญ่อยู่