บทที่ 3091 ช่วยเพื่อนฉันด้วย

หานลั่วนั่งอยู่ในห้องโถง คนรับใช้ยกน้ำชาขึ้นมา แต่เขากลับไม่มีกะจิตกะใจจะดื่ม ท่าทางเคร่งเครียด นั่งไม่เป็นสุข

“ได้ยินว่านายมาหาฉัน?”

หลินหยางเดินเข้ามาในห้องรับแขก

หานลั่วรีบลุกขึ้น ทำความเคารพหลินหยาง

“สวัสดีครับผู้บัญชาการ!”

หลินหยางรับไหว้ แล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย：“พูดธุระมาได้เลย”

“ผู้บัญชาการ ผมมาลาท่านครับ”

หานลั่วฝืนยิ้มออกมาแล้วพูด

“หืม? เหลยฟู่ตอบกลับมาแล้วงั้นเหรอ?” หลินหยางถามด้วยความงุนงง

“ใช่ครับ หัวหน้าหน่วยยุทธการเหลยส่งเอกสารมาแล้วครับ วันนี้ผมต้องกลับไปแนวหน้า ตามที่ท่านพูด บุกข้าศึกโดยใช้ตำแหน่งทหารใหม่”

หานลั่วยิ้มแล้วพูด

พอหลินหยางได้ยิน ก็พยักหน้าเงียบๆ

ถึงแม้ว่าตระกูลหานจะเคยอาศัยตำแหน่งของหานลั่วรังแกผู้คน หานลั่วนั้นก็ถือหางของตระกูลตนเองอีก แต่เขานั้นไม่เคยทำเรื่องละอายต่อประเทศชาติเลย ถือว่าเป็นนักรบโดยแท้

“นายถอดเสื้อก่อน”

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

“หา?”

หานลั่วนิ่งอึ้งไป ไม่กล้าคัดค้าน เลยรีบถอดเสื้อนอกออก หลังจากนั้นก็ถอดเสื้อกล้ามชั้นในออก ท่อนบนเปลือยกาย

“นั่งลงบนเก้าอี้”

หลินหยางหยิบเข็มมังกรหงเหมิงออกมา

หานลั่วเหลือบตามองเข็มมังกรหงเหมิง ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ แล้วรีบนั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมยืดตัวตรง

หลินหยางนำเข็มแทงเข้าไปที่ร่างกายเขา

แทงอยู่หลายครั้ง ร่างของหานลั่วสั่นเทาอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดที่รุนแรงนี้พรั่งพรูขึ้นมา

แต่เขาไม่กล้าปริปากออกมา

หลินหยางยังคงแทงเข็มต่อ

ไม่นาน ร่างที่สั่นเทาของหานลั่วสั่นเร็วขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต

ต่อมาร่างกายของเขายังคงสั่นเทาอย่างต่อเนื่อง โคลนดำเป็นก้อนไหลทะลักออกมาจากรูขุมขนของเขา

“อ้าก!”

หานลั่วตะโกนเสียงดัง บนร่างกายมีลำอากาศพุ่งออกมา รอจนลำอากาศนั้นหายไป ระดับบรรลุของเขาก็เลื่อนสูงขึ้นหนึ่งระดับ

“เสร็จแล้ว! ไปอาบน้ำเถอะ”

หลินหยางเก็บเข็ม แล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย

พอหานลั่วตั้งสติได้ ก้มมองมือทั้งสองของตัวเองที่เต็มไปด้วยโคลนดำ หันไปมองหลินหยางด้วยสีหน้าตกใจ：“ผู้บัญชาการหลิน ผม...ผมบรรลุแล้ว?”

“คงจะหยุดอยู่ที่ระดับนี้นานแล้วใช่ไหม?”

“ห้าปีเต็มเลยครับ”

“พรสวรรค์ของนายไม่เลว ต่อไปต้องขยันหมั่นเพียรกว่านี้ อนาคตดีแน่!” หลินหยางพูด

“ขอบคุณครับผู้บัญชาการ!”

ดวงตาทั้งสองของหานลั่วไฟลุก พูดอย่างซาบซึ้งใจ

“นอกจากนี้ นายพาของพวกนี้ไปด้วย ถ้าเจออันตรายขึ้นมา มันสามารถช่วยนายให้หลุดพ้นจากอันตรายได้”

หลินหยางหยิบขวดเล็กๆออกมาจากร่างกาย แล้วส่งออกไป

หลานลั่วกำขวดเล็กๆนั้นไว้แน่น น้ำตาเอ่อล้น หลังจากนั้นก็คุกเข่าลง

แต่หลินหยางก็พยุงเขาไว้ด้วยมือเดียว