บทที่ 3102 คุณดำเนินการก่อนเลย

"หมอเทวดาหลินผู้นี้ เชิญยากขนาดนี้เลยเหรอ?"

จ้าวจิ้งขมวดคิ้วแล้วกล่าว

"เป็นเพราะเงินไม่ถึงใช่ไหม?"

หลี่หรงเซิงหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าว

"ผู้อำนวยการหลี่ อย่าพูดจาเหลวไหลไปเลย มูลค่าทางการตลาดของหยางหัวนั้นไม่ธรรมดา หมอเทวดาหลินก็ไม่ใช่คนที่ขาดเงิน มิหนำซ้ำหลายปีมานี้เขาก็ยังนำคณะกิจการแพทย์ของหยางหัวให้บริการรักษาฟรีมาโดยตลอด แล้วจะสามารถเป็นคนที่เห็นแก่ได้ในลาภยศได้อย่างไรกันล่ะ?"

แพทย์หนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นยืน แล้วโต้แย้งอย่างเอาจริงเอาจัง

"เพียงหลี่หรงเซิงได้ฟัง บนใบหน้าก็ข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ จึงขมวดคิ้วแล้วมองไปยังชายหนุ่มผู้นั้น: "ไอ้เด็กกะโปโล แกเป็นใครวะ? นี่กำลังสั่งสอนฉันเหรอ?"

"ผู้อำนวยการหลี่ ฉันเพียงแค่อธิบายข้อเท็จจริงให้คุณฟังก็เท่านั้น!"

ชายหนุ่มกล่าวอย่างจริงจัง

"แก!"

หลี่หรงเซิงโมโหเดือดดาล กำลังจะระเบิด ซ่างกวนหลิงก็เอ่ยปากได้ทันเวลา: "พอได้แล้ว ทุกคนอย่าทะเลาะกัน!"

พอเธอเอ่ยปาก หลี่หรงเซิงก็ทำได้เพียงระงับอารมณ์โกรธ แต่ปากก็ยังคงไม่ยกโทษให้ แล้วบ่นพึมพำว่า: "ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่เคยเห็นโลก แกจะต้องพบเจอกับความยากลำบากในไม่ช้าก็เร็ว!"

ในเวลานี้ กู่จงหมิงที่อยู่ด้านหน้าสุดก็ส่งเสียงขึ้น คล้ายกับพูดพึมพำกับตัวเอง: "หมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉินท่านนั้น ฉันก็เคยได้ยินมา ว่ากันว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาดีเลิศ แต่ก็ได้ยินว่าเขาอายุไม่มาก ก็ไม่รู้ว่าข่าวลือเป็นความจริงหรือไม่"

"เรื่องโกหกอย่างแน่นอน อายุไม่มาก ทักษะทางการแพทย์จะปราดเปรื่องสักแค่ไหนกัน? เกรงว่าคงจะต้องเรียนแพทย์ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ เรียนมาถึงตอนนี้ก็จะเป็นเช่นนั้นได้!"

หลี่หรงเซิงยิ้มแล้วกล่าว

"ผู้อำนวยการหลี่ คุณเองก็ไม่เคยไปเมืองเจียงเฉิน แล้วกล้ามาวิพากษ์วิจารณ์เช่นนี้ได้อย่างไรกัน? ถ้าหากคุณคิดว่าทักษะทางการแพทย์ของหมอเทวดาหลินมีปัญหาจริงๆ ครั้งหน้าคุณก็ไปเมืองเจียงเฉินเพื่อท้าประลองกับหมอเทวดาหลินดีไหม?"

จ้าวจิ้งกล่าวอย่างเหยียดหยาม

"คิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ? ทักษะทางการแพทย์ของฉันก็นับว่าอยู่ในแถวหน้าในประเทศ จัดการเด็กกะโปโลคนหนึ่งก็ไม่ถือว่าง่ายดายเหรอ?"

หลี่หรงเซิงยิ้มอย่างเยือกเย็น เชื่อมั่นในตัวเองเป็นอย่างมาก

ทุกคนพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยต่อไป

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง และหลับตาพักสมองต่อ

หลี่หรงเซิงคล้ายกับตระหนักได้ถึงการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ของหลินหยาง จึงขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้ง: "เจ้าหนุ่ม คุณส่ายหน้าทำไม? คิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ?"

"ไม่ใช่หรอก คุณเก่งมากเลยครับ"

หลินหยางพูดไปเรื่อยเปื่อย

เขาไม่อยากที่จะทะเลาะกับคนอย่างหลี่หรงเซิง

"แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะยิ่งโมโหเดือดดาล: "ไอ้เด็กบ้า ฉันคิดว่าแกดูถูกฉันโดยสิ้นเชิง!"

หลินหยางขี้เกียจที่จะพูดจาไร้สาระ จึงหลับตาลงต่อ และไม่สนใจอีก

"แก.....แก....."

หลี่หรงเซิงกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน แล้วตะโกนขึ้นทันทีว่า: "ไอ้หมอนี้ แกมาจากไหนวะ?"