บทที่ 3103 นายน้อยหมู่บ้าน

"หลิงเอ๋อร์ คุณอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ฉันไม่ได้จะมุ่งเป้าไปยังคุณหลิน แต่อยากจะให้คุณหลินได้ตรวจดูอาการของผู้ป่วยท่านนั้นก่อน!"

"คุณก็รู้ดีว่า แพทย์ที่ได้รับเชิญบนเครื่องบินลำนี้ล้วนเป็นแพทย์ผู้มีชื่อเสียงของแดนมังกร ถ้าหากอาการของโรคแก้ไขได้ยากมาก ก็ค่อยเรียกให้พวกเขาไปทำการตรวจรักษา ถ้าหากรักษาไม่ได้ คนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงคงจะไม่ยอมให้ความร่วมมือเรื่องเล็กๆ น้อยๆ กับพวกเราเป็นแน่ และถ้าหากเกิดการโมโหขึ้นมา แล้วลงมือกับบรรดาหมอเหล่านี้ เช่นนั้นพวกเราจะชี้แจงอย่างไรล่ะ?"

ฮั่วเฟิงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"ฉะนั้นคุณจึงให้หลินหยางไปเป็นแพะรับบาปอย่างนั้นเหรอ?"

ซ่างกวนหลิงกล่าวถามอย่างเยือกเย็น

"ถึงอย่างไรเขาก็มีทักษะทางการแพทย์ที่ไม่ดี ไม่อาจใช้ประโยชน์ได้มากนัก เหมาะสมที่สุดที่จะนำมาใช้ทดลองกับผู้ป่วย!"

ฮั่วเฟิงกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "แต่คุณวางใจได้เลยนะ ฉันจะพยายามปกป้องเขาถึงที่สุด ถ้าหากคนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงจะทำอะไรต่อเขาจริงๆ ฉันก็จะออกหน้าปกป้องเขาเอง คนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงก็คงจะเห็นแก่หน้าของฉัน!"

"ฉันไม่เห็นด้วย!"

ซ่างกวนหลิงกล่าวขึ้นทันที โดยไม่ต้องคิด

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลิงเอ๋อร์ คุณคิดว่าจะให้ใครไปทำการตรวจรักษาคนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงก่อนดีล่ะ?"

ฮั่วเฟิงซักถาม

"ผู้อำนวยการหลี่ ผู้อาวุโสกู่ หมอจ้าวพวกเขาล้วนมีทักษะทางการแพทย์ที่มีชื่อเสียง พวกเขาไม่อาจดำเนินการเหรอ?" ซ่างกวนหลิงดล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ต้องขออภัยด้วยคุณซ่างกวน สถานะของฉันยังไม่เหมาะสม เกรงว่าคงไม่อาจทำการรักษาผู้ป่วยของหมู่บ้านตะวันส่องแสงเป็นคนแรกได้!"

ทันใดหลี่หรงเซิงก็เอ่ยปากขึ้น และยิ้มเล็กน้อย

ซ่างกวนหลิงขมวดคิ้วแน่นทันที

"คุณซ่างกวน แพทย์ผู้นี้ไม่ใช่คนเก่ง แล้วหมู่บ้านตะวันส่องแสงยังจะต้องสืบสวนให้พวกเรารับผิดชอบอีกเหรอ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็ขอดูอยู่เฉยๆ ก็แล้วกัน!"

จ้าวจิ้งก็เอ่ยปากขึ้นมา ด้วยสีหน้าที่ไม่รีบร้อน

ถึงอย่างไรในจุดจุดนี้ ซ่างกวนหลิงก็ไม่เคยบอกกับพวกเขาล่วงหน้าโดยสิ้นเชิง

แพทย์คนอื่นๆ ก็แสดงท่าทีตามๆ กัน และไม่ยินยอมที่จะออกหน้าเป็นคนแรก

"พวกคุณ......"

ซ่างกวนหลิงพูดไม่ออก และจ้องมองฮั่วเฟิงด้วยสีหน้าอันเรียบเฉย

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเล่ห์เหลี่ยมของฮั่วเฟิง

อันที่จริงก็ไม่อาจรักษาให้หายได้ในทันทีหรอก คนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงก็ไม่ได้ให้รับผิดชอบ แต่คำพูดนี้ของฮั่วเฟิง ทำให้แพทย์จำนวนมากตกใจจนถอยไปโดยตรง

"คุณซ่างกวนไม่ต้องเป็นกังวลไป ให้ฉันไปลองดูเถอะ ถ้าหากว่าฉันรักษาไม่หาย ฉันค่อยให้พวกเขาไปลองดู การจะประสบความสำเร็จก็คงจะไม่มากนัก!"

ในเวลานี้ ทันใดกู่จงหมิงก็บุกขึ้น แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ

ฝนดวงตาของซ่างกวนหลิงปรากฏความดีใจทันที และพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง: "ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ ยังคงพึ่งพาผู้อาวุโสกู่ได้ ซ่างกวนหลินขอขอบคุณเป็นอย่างสูงค่ะ!"

"เดิมทีฉันก็มาเพื่อเป็นแพทย์ช่วยชีวิตคนอยู่แล้ว ถ้าหากรักษาไม่หาย สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยจะแค้นเคือง ฉันก็ทนรับได้ ถ้าหากกลัวที่จะแบกรับความเสี่ยงและปฏิเสธที่จะรักษาผู้ป่วย นั่นก็คงจะไม่ใช่แพทย์แผนจีนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมโดยสิ้นเชิง!"

กู่จงหมิงกล่าวอย่างนิ่งๆ แต่คำพูดดูมีพลังเป็นพิเศษ

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองกู่จงหมิง

ฮั่วเฟิงไม่พูดอะไร บนใบหน้าเพียงแค่แฝงไปด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา

ไม่นาน เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินในเมืองใกล้กับหมู่บ้านตะวันส่องแสง

ทุกคนนั่งรถไปยังหมู่บ้านตะวันส่องแสง

หมู่บ้านตะวันส่องแสงอยู่ใกล้เขตชายแดนตอนเหนือสุดของแดนมังกร

ภูเขาตะวันส่องแสงนั้นอยู่สูงมาก และใกล้กับดวงอาทิตย์ที่ร้อนแผดเผา มีแสงสว่างตลอดทั้งปี ภูเขาลูกใหญ่ทั้งลูกแทบจะไม่มีเงาเท่าไรนัก ด้วยเหตุนี้จึงถูกเรียกว่า'ภูเขาแห่งแสงอาทิตย์ที่ไม่เคยหลับใหล' และหมู่บ้านตะวันส่องแสงก็ตั้งขึ้นมาจากสิ่งนี้

คนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงได้มารอต้อนรับก่อนแล้ว

เมื่อเห็นขบวนรถขับเข้ามา ทุกคนก็วิ่งไปด้านหน้าเพื่อนำทางทันที และนำขบวนรถไปยังหมู่บ้าน

"ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับครับ! ยินดีต้อนรับนายท่านของผู้บัญชาการชายแดนตอนเหนือทุกท่านครับ!"

ชายที่สวมเสื้อสีขาวพิมพ์ลายแสงแดดคนหนึ่งเดินเข้ามา และทำความเคารพ

ทุกคนลงมาจากรถทั้งหมดแล้ว

"ท่านนี้คือ?"

"ฉันคือหยางหรูหลง! เป็นนายน้อยหมู่บ้านตะวันส่องแสงครับ!"

ชายผู้นั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

นายน้อยหมู่บ้านมาต้อนรับด้วยตัวเอง นับว่าเป็นการให้เกียรติเป็นอย่างยิ่ง

"คารวะนายน้อยหมู่บ้านครับ คาดไม่ถึงว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะมีต้อนรับด้วยตัวเอง รู้สึกเกรงใจจริงๆ ครับ!"

ฮั่วเฟิงคารวะ แล้วกล่าวอย่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"เกรงใจแล้วๆ พวกคุณมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือแม่ ฉันมาต้อนรับ จะเป็นอะไรไปล่ะ? ถ้าหากพ่อของฉันไม่มีธุระด่วนที่จะต้องจัดการ เขาก็คงจะมาต้อนรับด้วยตัวเองแล้วล่ะ!"